Γι' αυτούς που φεύγουν

photo art by Adrei Oprinca

Γι' αυτούς που φεύγουν
λιγότερο λυπάμαι από άλλοτε
εθίστηκα στη θλίψη,
η θλίψη μόνιμα με διαποτίζει
σαν χλιαρό χαυνωτικό ρευστό,
αδρανοποιεί τα συναισθήματα,
τις αισθήσεις ευνουχίζει
στην απάθεια με βυθίζει.
έτσι,
χωρίς εξάρσεις
το πένθος μόλις μ' αγγίζει,
σαν απαλός κυματισμός
θωπεύει ανεπαίσθητα την ψυχή,
σαν βότσαλο ριγμένο
σ' ασάλευτη λιμνούλα
που πρόσκαιρα δημιουργεί
κύκλους ομόκεντρους
προτού αθόρυβα καθίσει στον βυθό.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Δωρήματα & Μνήμες, 2013

Στον Τόλη Νικηφόρου

Μέσα στην ασημόχροη αχλή του Γαλαξία
σπασμωδικά τρεμούλιασε έν' αστέρι,
χλώμιασε αχνοφέγγισε,
όταν τ'αγκάλιασε σφιχτά
η πνιγερή θανατηφόρα αιθάλη,

Χλώμιασε μα δεν έσβησε.

Αιθερική πνοή
συμπαντικής αστείρευτης πηγής
διασκόρπισε τη μαύρη καταχνιά,
την ύστατη στιγμή
διοχέτευσε τριπλή ροή,
η παραπαίουσα αμυδρή αναλαμπή
έγινε πάλι φλόγα λαμπερή.

Οι ποιητές σαν τ' άστρα
στολίζουν φεγγερά το ζοφερό σκοτάδι,
δύσκολα σβήνουν, αλλά πάλι
το φως τους ζει, αδιάκοπα ταξιδεύει
το μέλλον και το άγνωστο να φωτίσει.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Δωρήματα & Μνήμες, 2013

Στην Ευτυχία Ι

Των περασμένων οι αγέλαστες ημέρες
γλυκαίνουν και αχνοχαμογελούν
λουσμένες στο ιλαρό φως της νοσταλγίας,
ελιές που μέσ' στην άλμη ξεπικραίνουν.

Τα χρόνια που περνούν δεν μας βαραίνουν,
δεν είναι «θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων»,
είναι λυχνάρια που το μέλλον μας φωτίζουν
των αναμνήσεων ξοδεύοντας το λάδι,
όσο από πίσω μας πληθαίνουν
έμπειρη γνώση γαληνεύει την ψυχή μας,
κι αν τύχει να 'χεις δίπλα σου την Ευτυχία,
εύστοχα σημαδεύεις κι ακυρώνεις
την πρώτη συλλαβή της δυστυχίας.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Δωρήματα & Μνήμες, 2013

Iθάκες

photo art by Rodriguez Sanchez

Με το μακρύ, ίσως ατέλειωτο,
ταξίδι  για την Ιθάκη,
ποτέ δεν συμβιβάστηκα.
Με απωθούν
η διαφαινόμενη υποψία
μιας πιθανής απογοήτευσης,
η φοβική αβεβαιότητα
για το αίσιον του πέρατος,
που σπρώχνουν μακριά
τον τελικό προορισμό,
που παρατείνουν βασανιστικά
τον εναγώνιο ίμερο της ψυχής.
Θέλω να φθάνω, να κατακτώ προσωρινά
πρωτόγνωρα πεδία,
ξανά να ξεκινώ,
κάθε φορά η νέα ονειρική Ιθάκη
να υλοποιείται σε φιλάξενο λιμάνι,
διαδοχικά, ως την τελειωτική απώλεια.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Επί παντός επιστητού, 2013

Σχέδιο διαθήκης ΙΙ

Χίμαιρες κυνηγούμε,
μας διακατέχουν ψευδαισθήσεις,
οράματα απατηλά μας υπνωτίζουν,
το μυαλό αδρανεί
             δεν σκέπτεται
                        δεν αντιδρά
                                  δεν ερμηνεύει,

το σώμα,
       πλαδαρό συνονθύλευμα σαρκών
                      χαλαρωμένων νεύρων
                      πορωμένων οστών,

ακινητεί,
            αναπαύεται, αναπαύεται, αναπαύεται
            μέχρι την οριστική του παύση.
            Ως τότε πόσος χρόνος απομένει;
            Ποιος νοιάζεται;
            Εμείς; Οι άλλοι; Οι διάδοχοι;

Ας λύσουν οι ίδιοι τα προβλήματά τους,
όπως εμείς δεν τα λύσαμε.
Μήπως μας καταλογίσουν ενοχή;
Ας τους αφήσουμε λοιπόν
για κάθε ενδεχόμενο μία διαθήκη
ή μάλλον μία δήλωση:
«Κατά λάθος από πάθος σας γεννήσαμε
αλλά τώρα αυτό δεν αλλάζει».

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Επί παντός επιστητού, 2013

H εσωτερική φωνή

photo art by Xetobyte


Θέλω να μείνω άφωνος αμίλητος βουβός
την ακοή μου να νεκρώσω
αηδιασμένος από τις άναρθρες φωνασκίες
που σωρηδόν από παντού με κατακλύζουν
όμως μια κουρασμένη εσωτερική φωνή
εκλιπαρεί ψιθυριστά να μην σιωπήσω.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Επί παντός επιστητού, 2013

Φτιασιδωμένο είδωλο

Τι ωρελεί να δηλώνεις «παρών»,
όταν άνθρωποι, ζώα, πράγματα
σ' έχουν εγκαταλείψει;
Πολλοί από αμέλεια συγγνωστή
σ' έχουνε σβήσει από τη μνήμη,
ο σκύλος σου αδυνατεί να σ' οσμισθεί,
της πολυθρόνας σου το βαθούλωμα
αναπνέει,  ξεφουσκώνει.

Τι ωφελεί κρυμμένος στη σκιά σου,
ενώ υπάρχεις ν' αγνοείσαι,
τους πέριξ ν' αγνοείς
αναπολώντας ασαφείς σκηνογραφίες
του πρότερου λαμπερού σου βίου;

Τι ωφελεί; αναρωτιέσαι,
αλλά μένεις,
εν εγρηγόρσει περιμένεις,
δοσιμετρώντας τις αναπνοές σου
μέχρι ν΄ακούσεις ευκρινώς
το κάλεσμα - ψίθυρο της Ατρόπου,
ειδάλλως από γραφές κι αναφορές θα σε καταργήσουν,
σαν να μην έζησες ποτέ.

Ολιγοστούς θα κακοκαρδίσεις
απαρατήρητος θα φύγεις,
την ευκαιρία θα τους στερήσεις
να προβληθούν,
ως λεξιλάγνοι, λεξιπλόκοι,
με εγκώμια αναλώσιμα, επαίνους
σκόπιμης εν πολλοίς, γελοίας υπερβολής,
καθώς
εσύ, αναίσθητος αμετακλήτως
ένθετος στην «καλή» σου φορεσιά,
φτιασιδωμένο είδωλο,
του αλλοτινού εαυτού
άψογη, άψυχη σκηνική παρουσία,
εκών άκων θα το παίζεις πρωταγωνιστής
ανιαρής δακρύβρεχτης τελετουργίας.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Είδωλα και εδώλια, 2011

Ούτε καλός ούτε κακός

Δεν θέλω να είμαι
ούτε καλός ούτε κακός
αμαρτωλός ή αναμάρτητος
αφελής ή πονηρός
ανόητος ή σοφός

μου απαρέσκουν απλοποιήσεις

ελεύθερος θέλω να ζω,
να φέρομαι χωρίς υποκρισία
να ομιλώ χωρίς υστεροβουλία
να σκέπτομαι χωρίς αλαζονεία
χωρίς προσποίηση να θυμώνω ή να γελώ.

Οι άλλοι όμως τούτα τα ευθύγραμμα
τα βρίσκουν βαρετά κι ανιαρά,
οι άλλοι ασμένως εντρυφούν
σε τεθλασμένα, σε στρεβλά,
μένουν αμήχανοι σ' εκλαμβάνουν αγενή,
τότε σκοντάφτεις ή λοξοδρομείς
και τεχνηέντως προσπαθείς
χωρίς να πληγωθείς χωρίς να τραυματίσεις
μ' ευπρέπεια με αυτοσεβασμό
μ' όσο μπορείς πιο ανώδυνο συμβιβασμό
να συνεχίσεις την πορεία, να επιζήσεις.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Είδωλα και εδώλια, 2011

Νυν, τώρα

Τώρα σ΄εσένα εναποτίθεμαι
Κύριε των δυνάμεων
χθόνιε επουράνιε Κύριε
πολυεύσπλαχνε,
που με νηπίους και πτωχούς
συμπορεύτηκες,
που άσωτους πόρνες λεπρούς
εξάγνισες,
που ληστές εξωνημένους
συγχώρεσες,
που ενώπιον μου γονάτισες,
που για μένα μαρτύρησες.

Φυλλοροεί η σάρκα
αποδεκατίζεται,
το αίμα εξατμίζεται,
πετρώνει η αναπνοή,
ο νους δεν στοχάζεται,
εν αφθαρσία απελεύθερος.

Κύριε των δυνάμεων,
Την ύστατη ώρα
Νυν, τώρα σε κατανοώ.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Ζητήματα ζωής - θανάτου, 2009

(Ό,τι δεν ξέρω, δεν υπάρχει ...)

Ό,τι δεν ξέρω, δεν υπάρχει.

ν' αναζητώ όμως δεν παύω

στο φως του ουρανού

στη σκοτεινιά του χάους.

Αν η ζωή μου περιπλέκεται,

την απλοποιεί η γνώση του θανάτου.

Αν απορώ μπροστά στο θάνατο

υπάρχει το μετά, κι ας μη το ξέρω.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Το μήνυμα του Βοώτη, 1986

Πηγή: Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Στον αντιχώρο (ΙΙ)

Στρέψε τον ούριο άνεμο

στα γραμμωτά πανιά σου,

και ακολούθα, νου, τους ναυαγούς,

μοναχικοί που ταξιδεύουν

σε πλόες δίχως τέρμα.

Φεύγουνε ασταμάτητα

οι τόποι της αθανασίας,

σχεδίες σε απέραντο ωκεανό,

γυμνοί σωροί

μαντείων που ερειπώθηκαν,

κατοπτρισμοί

στην ερημιά της μνήμης.

Στους καφτερούς της λήθης θινολόφους,

κατάφορτα της σκέψης καραβάνια,

μ' ασάνδαλες πατούσες

κυματιστά την άμμο αυλακώνουν.

Παναγιώτης Μαυρίδης
από τη συλλογή Στον αντιχώρο, 1988

Πηγή: Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης