Χαϊκού (2)

*
Όταν κοιμάμαι
ξυπνώ μέσα στο μέλλον
και στο παρελθόν.

*
Διασχίζω εκ
γενετής πρωτόπλαστος
την ερημία.

*
Επανάληψη -
η ανεπανάληπτη
όμοια μέρα.

*
Το κάθε τώρα
παρελθόν αυτοστιγμεί
για να διαρκέσει.

*
Ήμερη νύχτα -
στην υδρορρόη η βροχή
στάζει τον χρόνο.

Έλλη Συναδινού
από τη συλλογή Πολύπτυχον, 317 Χαϊκού, 2008

Χαϊκού (1)

*
Κούνια ασημένια
το φεγγάρι στο κύμα -
λικνίζει γλάρο.

*
Η πανσέληνος
γλύφει την καστρόπορτα -
τρίζει ο χρόνος.

*
Κυκλώπειο μάτι
στ' αόμματα σύννεφα
η πανσέληνος.

Έλλη Συναδινού
από τη συλλογή Πολύπτυχον, 317 Χαϊκού, 2008

Τα αισθήσεως σημαντικά

Η ευτυχία μπορεί να έρθει ακόμα
κι απ' ενός φύλλου το πλάγιασμα
σε μια μάντρα επάνω -
Ή κι από ένα πούπουλο
που πτεράει -
Τότε το χαμόγελο που ανεβαίνει από μέσα σου
δεν είναι δικό σου -
Είναι ο ουρανός που μέσα σου
χαμογελάει -

Έλλη Συναδινού
από τη συλλογή Δρόμος, 2007

Υποκλίνομαι

Υποκλίνομαι στο διαρκές παρόν το αδυσώπητο
διαρκώς που παρελθώνει –

Στην έκδυση ενός τέττιγα –

Σ’ εκείνο το «για πάντα» του έρωτα που λέει στήτω ο ήλιος
και ο ήλιος στέκεται –

Υποκλίνομαι στο ένας είναι ο Θεός
και οι προφήτες του Αήρ και Θάλασσα και Πυρ –

Στο μάρμαρο υποκλίνομαι που δάκρυσε γιατί
και η πέτρα κλαίει –

Στο πνεύμα που περιίπταται και με αναπνέει –

Στον έκπτωτο υποκλίνομαι που λέει δεν, δεν υποκλίνομαι –

Στην κάτοψη υποκλίνομαι των κοπετών
από βαθείας Τροίας –

Στη λαλοσύνη της σιωπής –

Σε σένα ω γυναίκα εν γόνασι –

Στην Αιμιλία Ντίκινσον

Στο αστέρι Αρθούρος

Στους στίχους του Βλαδίμηρου
τους αναυτοκτόνητους –

Στην εφημερίδα «Κήρυξ – Ποίημα» υποκλίνομαι –

Στον Άρνα που πληκτροδρομεί το μάννα – ποίημα υποκλίνομαι –

Στην απ’ τα κόκκαλα έγερση –

Υποκλίνομαι στην ανεπανάληπτη
επανάληψη
της ζωής !

Έλλη Συναδινού
από τη συλλογή Δρόμος, 2007

Άτιτλο (Το Πριν και το Μετά ...)

Τι βάρος όλοι αυτοί οι νεκροί πάνω στις πλάτες μου -
Τι ζωογόνο βάρος!

Το Πριν και το Μετά
Παρόν αιώνιο είναι -

Έτσι λοιπόν κι οι Τωρινοί θα περπατήσουν
αυτούς ακολουθώντας που περπάτησαν
στην οιονεί πασαρέλλα
του Σέλαος.

Για δες, και τ' άστρα ακολουθούνε
αργά - αργά -
ατμίζοντας -

Κι αυτός ο Ατμός ο ζωογόνος
αχνά μια ταξιδεύτρα σχηματίζει
άμαξα, με καμπανάκια
άηχα και ρόδες
πουπουλένιες και χωρίς
αμαξηλάτη, που οδεύει
μέχρι το Τίποτα -

Έλλη Συναδινού
από τη συλλογή Δρόμος, 2007

Περιπέτεια

Πιο πριν από το πριν της γέννας μου –

Το ποδοβολητό της φωτιάς και τα δέντρα
πράσινα κοπάδια έτρεχαν
πληγή στο θώρακά μου –

Ζωές που έζησα, αμέτρητες
Μαίανδροι στις πέτρες
που με περιέχουν -

Παιδί ο αιώνας – όλο έρχεται
Στις άκρες των δακτύλων του
σπιθίζουν άστρα

Δίπλα και γύρω μου

Ναοί και κορινθιακές
επέστρεφαν κολώνες
βαθιά στο σώμα του βουνού –
Κι αυτοί που πίσω τις τραβάνε
πάνω τους την άκανθο –
πελεκώντας

Τύφλωναν τα νερά
Απ’ του Θεού το μάτι κοιταγμένα

Κι άχνιζα – ασώματη – χρυσή
μέχρι βαθιά στο α-κόκκαλο

Διαρκώς αλλάζοντας μορφές
αμέτρητες που έζησα

Στα ριζά του όρους

Περιμένοντας

Τις ράμνους και τις ίριδες
με τις εντολές.

Έλλη Συναδινού
από τη συλλογή Δρόμος, 2007