Τι να ζητά η νύχτα ...

Night train by Kent Whitaker

Τι να ζητά η νύχτα

που την ψυχή απομακρύνει
ακούσια από το σώμα της;
Τι μένει δεμένο, διαδρομή
και δέλεαρ, παγίδα της πανσελήνου;

Το σπίτι και η σκιά του
καράβι φτερωτό,
τσαμπιά σταφύλια τα πανιά του.

Σεντόνι κυπριακό,
άσπρο φόντο, απ' την ανάποδη
γύρνα τον κόσμο, τον χορό,
τ' αστέρια κάτω, λακόχρωμες
ανταύγειες του καλύμματος.
Η θάλασσα
πάνω, και κάτω κάτω άγκυρες
οι ουρανοί. Σκιά ο κλώνος,
το τσαμπί, σκιά τ' ανεστραμμένα
ανθρωπάκια, σκιά η ψυχή, είμασταν
νέοι κάποτε∙ στα χέρια των κοινών
θνητών
τα δύο άκρα αγγίζονται∙
σεντόνι καθαρό στο καθαρό κρεββάτι.

Το τέλος όσο μακρόσυρτο
τόσο βαρειά η ψυχή του.

Ρούλα Αλαβέρα
από τη συλλογή Έξη ελληνικά κεντήματα
για την Αμαλία Μεγαπάνου, 1998

Πηγή: Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Η πόλη που ζω

Αυτή η πολιτεία καλλιεργεί τη μοναξιά μου
Επιβάλλει το βήμα μου να' ναι πίσω
Εξαναγκάζει την καρδιά
Αυτή η πόλη γίνεται χώρα μοναδική
με τα καλντερίμια, τις γραμμές των τραμ
τους στρατιώτες της στα φυλάκια
Αυτή η χώρα μου μ' εξαγοράζει

Κρύβομαι ανάμεσα σε σοκάκια
Λένε πως η μοναξιά
ζει με τους πεθαμένους
πως τα σπίτια που περιτριγυρίζονται
με κάγκελα, είναι σπίτια νεκρών.
Όνειρα με φωταγωγημένες εκκλησίες
και φρούτα παράκαιρα.
Τα πόδια εξακολουθούν να βαδίζουν.

Ρούλα Αλαβέρα
από τη συλλογή Πέρασμα 1964, 1966

Δημοσιευμένο στο Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Μέταλλο

Μέταλλο που μ' αρέσει
μέταλλο που ακουμπώντας τα χείλη παγώνεις

κοφτερή λάμα
άχρωμο
κρύο
μέταλλο που μ' αρέσει
μέταλλο που σε κόβει

Το μέταλλο που φοβάσαι το κρατώ στο χέρι μου
κι έχεις δίκιο να φοβάσαι το χέρι μου
Οπλίσου πιο γερά εσύ
εγώ έμαθα να πεθαίνω

Ρούλα Αλαβέρα
από τη συλλογή Μπλουζ, Το σόου δεν πήρε τέλος, 1990