Ω Τίποτα που κατορθώσαμε να σε αναγορεύσουμε σαν νικητή των πάντων !

Κάτι χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα
ο ήλιος επιμένει να είναι αιώνιος
και τα πράγματα επιμένουν να είναι εφήμερα

τα βουνά δύουν το ένα μέσα στο άλλο
σαν περισπωμένες που γιορτάζουν την οξεία τους θλίψη
εγώ δοκιμάζω ένα ύφος του λόγου που εξέχει από την συνείδηση
είναι μέσα μου αποδεκατισμένα της χαράς τα στρατεύματα

η επαρχία χίμαιρες βρίθει
κορδακίζουν τρελά οι επώνυμοι άρχοντες
προσκομίζοντας έναν που φρίττω πια να τον ακούω λόγο
καθώς η πατρίδα τρώει με ευχαρίστηση τις σάρκες της
μην έχοντας την τόλμη ούτ' έναν αίτιο να τιμωρήσει
του μάταιου που πέτυχε και ολοφύρεται γυμνή αποτελέσματος ...

ώ Τίποτα
που κατορθώσαμε να σε αναγορεύσουμε σαν νικητή των πάντων !
εσύ μας άξιζες λοιπόν; για σένα εμείς παλέψαμε;
αν είναι έτσι μες το Κούγκι μας ξανά ας ανατιναχτούμε !

Στρατής Παρέλης
αδημοσίευτο

Σκηνικό

Περπατούσε μέσα στους δρόμους των άστρων.
Ένας μικρός επαίτης του μεγάλου φεγγαριού.
Μόνος.
Γυμνός.
Από όνειρα και αισιοδοξία.
Στην καρδιά του
Μια ουτοπία ζωντανή.

Να φαίνεται όπως θα πρέπει να επινοηθεί μια απελπισία
Από τον σκηνοθέτη ενός μακάβριου σκηνικού.
Και το σκοτάδι που παίζει με τις λίγες
Αποκαλύψεις και τα πολλά κρυμμένα
Μυστικά του
-σαν λόγος θεού-
Άηχο
Γυρίζει και γυρίζει
Κι αναπαύει την ζωή μέσα στον μαύρο του οίκο.

Μόνος.
Γυμνός.
Κι ένα τραγούδι άστρων για μια λιγομίλητη νύχτα
Που παίζει ανταύγειες στην καρδιά των πρωινών πουλιών.
Σημαίνει θεού ήχος και έχει τις παρουσίες των αγγέλων
Υποταγμένες στο βαθύ γαλάζιο-μαύρο μυστικό της.

Τώρα σχηματίζεται από ψυχή γραμμένη ένα σώμα
Μαγευτικό ζωηρής μουσικής.
Τα λουλούδια υπόσχονται ευωδιαστές ανάσες.
Μια σπαθιά φωτός σχίζει στα δύο τον αέρα.
Κι ένας κοκκινολαίμης άρχοντας της πιο αθώας νότας
ξεκλειδώνει
Το ωραίο πρωί!

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

Μνήμη

Και να φύγω θα ηχεί η φωνή μου μες την απουσία.
Παράξενο! Ενώ θα λείπω ...
Από το βάθος της σελίδας σαν ο παραπονεμένος
ήχος ενός νεογέννητου γατιού που νιαουρίζει
και πια, στις μέρες μας, κανένανε δεν συγκινεί.

Ό,τι ζήσω θα καταγραφεί μέσα στο ευχολόγιο μιας ανεμώνας
που φιλοσοφεί μάταια ενάντια στον δυνάστη άνεμο.

Έρχεται μία Παναγία στον ύπνο μου- Ήρα ή Αθηνά ·
κρατά τις ίδιες πλάκες που εγγράφουν
οι θρησκευτικοί ηγέτες την διδασκαλία τους
κι όλοι εμείς με πείσμα ολοζωής την αναιρούμε.

Φεύγοντας είμαι ο ίδιος που ήμουνα πριν γεννηθώ·
ανήκω στο νερό, ανήκω στον άνεμο ·
ανήκω στο χώμα · η θλίψη μου ανήκει
στο Αιολικό φεγγάρι.
Εκεί
που μαζεύονται οι παλιές μου γερόντισσες, μπροστά
στις πόρτες των σπιτιών και πλέκουν
κάτι παράξενα εργόχειρα.

Θυμάμαι η γιαγιά με ζαχαρόνερο κολλάριζε
που απλωτά εκείνα έμοιαζαν σαν σχήμα ενός μικρού βουνού
χιονισμένου.
«Πάμε» μου έλεγε «μην τα πειράζεις» -
μα ήμουν σίφουνας της συμφοράς.

Μετά ο αινιγματικός βυθός με τα κοράλλια στίχων
που μου χάρισε ο άγιος Δάσκαλος.
Καταδύθηκα ...
Φοβισμένος.

Πολλά δεν τα κατάλαβα όπως ανάβαν
γύρω μου

Σαν μάτια
έξυπνου ζώου την νύχτα.

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

Έζησα μέσα σε ποιήματα

Εξουσιάζομαι από τη σημασία που απέδωσαν
τα μάτια μου στον γύρω κόσμο !

Οι άνεμοι που αξίζουν την προσοχή μου
έχουν αυτομολήσει σ’ έναν άλλο ουρανό.

Αιθρία βαφτισμένη στο πέλαγο
και στην ώχρα της όμορφης γης !

Επάνω στα κλωνιά των δέντρων μικρά εγωιστικά
πουλιά κελαηδούν για έναν κόσμο γαλάζιο.

Η συνείδησή μου σαν τεντωμένο τόξο στοχεύει
σ’ έναν άλλο ουρανό.

Τελικά είμαι φρουρός της αγάπης
ή απλά ο υποταγμένος της;

Αν διακρίνω καλά στο μέλλον του κάθε παιδιού
γράφεται ένας κόσμος πιο άγριος.

Εμείς είμαστε οι φταίχτες της κάθε πικρής
των πραγμάτων κατάληξης.

Έζησα μέσα σε ποιήματα και τώρα να :
κουράζομαι να λέω για εκείνα που πονάνε.

Πάντως έχω λατρέψει το δέντρο
και τον άνεμο και το πουλί -
κι έναν θεό ολόγυρα κρυμμένο μέσα σ’ όλα
και μες την καρδιά μου.

Τώρα σπαθίζω στο αόρατο και εύχονται
οι αγγέλοι μου να αστοχήσω.

Να καταφύγω πάλι σε αυτό το νόημα που
απ’ τα πράγματα είναι το πιο εύκολο.

Όπως βυθίζεται ολοένα βυθίζεται ο άνθρωπος
και μέσα του λιγοστεύει το αθώο παιδί !

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

Ξέρω πως είσαι ωραία σαν ένα τριαντάφυλλο

Ξέρω πως είσαι ωραία σαν ένα τριαντάφυλλο
που ο άνεμος το εκδικείται
παίρνοντάς του το άρωμα.
Τα πρωινά σέρνουν ένα πέπλο ομίχλης
πάνω στην νοτισμένη γη.
Το φως ξενίζει.
Έχει και το σκοτάδι τα καλούδια του.
Μπορείς να καταφύγεις μέσα του
σαν να ναι να μην σε χωρά η προσευχή σου
και να γίνεις
ένα αποδημητικό πουλί που σκέπτεται
να φύγει μέσα στον ορίζοντα.
Ανάβω το φως στην κάμαρα τα βράδια.
Ανακατεύω τα χαρτιά μου.
Όσες οξείες τόσες λέξεις προδομένες.
Πάλι δεν μπόρεσα και τίποτα να πω.
Το φεγγάρι κρεμά τα ρούχα του στο σχοινί των άστρων.
Ακούγεται μια μακρινή μουσική.
Το πιάνο του θεού που παίζει.
Ο ρυθμός είναι με της καρδιάς μου αυτός.
Κλονίζονται από το κρύο τα μεγάλα δέντρα
φορτώνουνε τις τύψεις τους
μες τον κακόβουλο άνεμο.
Αγρυπνώ και σιγά σιγά ξημερώνει ...

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

Όσα ποιήματα και να γράψω

Όσα ποιήματα και να γράψω,
ξέρω ότι ποίηση είναι μόνον αυτό
το ξαφνικό μπουμπούκι της τριανταφυλλιάς
που ξυπνά αόρατο και ορατό
μέσα στο φως,
αυτό το χειμωνιάτικο πρωί ...

Ανθισμένη αθωότητα, ανθισμένη ηθική ...

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

Θα ισχυριστώ τόσο φεγγάρι που θα τρομάξει η νύχτα

Πανσέληνος - του Ντίνου Παπασπύρου - 2009

Θα ισχυριστώ τόσο φεγγάρι που θα τρομάξει η νύχτα-
θα βγει η θεά πάνω στα άσπρα μπαλκόνια της,
των σύννεφων θ' ανάψουνε οι κορδέλες- και ο μαΐστρος
άνεμος θα ανεβεί την έκπληξη σ' όλα τα σκαλοπάτια.

Θα μιλήσω γαλάζια- επιμένοντας στο εγωιστικό μου εγχείρημα
θα είμαι η μοντέρνα εκδοχή του αρχαίου μύθου
θα δώσω το αίμα μου να πορφυρώσει
κι άλλο το ζεστό σου τριαντάφυλλο, θα σε κοιτάξω
βαθιά μες τα μάτια και θα σβήσω
την νύχτα που κανείς δεν θα έρχεται άνεμος
πάνω απ' τα φυτά, μπερμπάντης να ερωτοτροπήσει
με το ανέμελο λουλουδάκι του κήπου
που πίσω απ' την μικρή του μάντρα
αστέρια βρήκε και έπαιξε …

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

Η μελαγχολία του φθινοπώρου

Η μελαγχολία του φθινοπώρου κι όπως τα βράδια
πέφτουνε θυμίζοντας μια ξεχασμένη προσευχή
που από τα παιδικάτα μας μέσα κάτι κρατάει
σβήνοντας- σαν την μουσική μετά- τα φώτα
οι σκιές μεγαλώνοντας, σκυθρωπός να είναι ο Σεπτέμβριος ...

Άνθρωποι βιαστικοί, σαν που νομίζουν
θα προλάβουν το ακατόρθωτο
-κάτι βροχές που αναγεννούν το σύμπαν, κάτι
χορωδίες πουλιών και τρέχοντας οι μέρες
του μήνα, γίνεται το μαράζι του ερώτα και πολύ εντονότερο ...

Στις σελίδες επάνω θλιμμένο που κυλάει μελάνι
(ορατών τε πάντων και αοράτων η συγκομιδή)
σαν μια ποιητική σαγήνη που δεν χώρεσε
σε τίποτα από τα καθιερωμένα
-και είναι δύο του μηνός που υπερασπίζομαι
ό,τι στο αύριο θα χαθεί..

Αν μ' αγγίξεις μην φοβηθείς που έχω μέσα μου χάος
γιατί το ξέρω ότι η ζωή στην τραγωδία της
με κωμωδία ερμηνεύεται
μην πάρεις σοβαρά ούτε μια λέξη
απ' όσες θα σου πούνε τα πεσμένα φύλλα
που τα παρασέρνει ο φανατικός άνεμος

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή