Μικρά ποιήματα (Επιλογή 6η)

59. Στον Κωνσταντίνο Μιχαλόπουλο .............................................................................. Η Ιστορία δρα με αίμα./ Τστερα/ Γραφεται με λέξεις.// .............................................................................. 61. Δεν οφείλω πουθενά,/ Ξόφλησα/ Όσα έλαβα/ με αίμα.// .............................................................................. 73. Στον Ανδρέα Ράδο ........................................................................ Φαντάσματα/ Συντρόφων/ Παρήγορα// ........................................................................ Πρόδρομος Μάρκογλου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2021

Μικρά ποιήματα (Επιλογή 5η)

26. Κανένα μέλλον/ Τώρα,/ Χαμένο και το παρελθόν.// .............................................................................. 29. Στον Ανεστη .............................................................................. Πριν φύγει οριστικά/ Έκαψε/ Όλα τα χαρτιά,/ Όλες της φωτογραφίες του/ Δεν άφησε δουλειά/ Στους τυμβωρύχους.// .............................................................................. 46. Στον Βασίλη Ιωαννίδη .............................................................................. Σαν μια φωτιά/ Φύγανε Τα χρόνια./ Φωτεινά και μαύρα. ............................................................................... Πρόδρομος Μάρκογλου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2021

Μικρά ποιήματα (Επιλογή 4η)

16. Στον καθρέφτη της σκέψης,/ Στα όνειρα της νύχτας/ Ναυάγια αναδύονται.// .............................................................................. 53. Στους παλιούς συντράφους ........................................................................... Περάσατε/ Σαν λάμψεις φωτός/ Και/ Χαθήκαμτε.// ........................................................................... 101. Τώρα ξέρει/ Δεν θα έρθει/ Ποτέ/ Κανένα Μήνυμα.// ........................................................................... Πρόδρομος Μάρκογλου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2021

Μικρά ποιήματα (Επιλογή 3η)

80. Άσπρο το χαρτί/ Περιμένει τη γραφή,/ Σαν γυναίκα ανοιχτή/ Που αδημονεί/ Να συνευρεθεί.// .............................................................................. 84. Η ποίηση/ Αφαιρεί/ Όλες της ψευδαισθήσεις./ Γυμνούς/ Μας παραδίδει στο τέλος.// .................................................................,,,,,..... 102. Η νύχτα ρέει/ Χαμηλώνει η ρωγμή της Σελήνης/ Σίγησε και το λάλον ύδωρ ...// ................................................................. Πρόδρομος Μάρκογλου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2021

Μικρά ποιήματα (Επιλογή 2η)

9. Με λέξεις/ Τώρα/ Γεμιζεις το κενό// .............................................................................. 42. Στην Ντίνα και στον Ανέστη Ευαγγέλου .............................................................................. Τα δάκρυα, το αίμα/ Τον θάνατο/ Καμιά αισθητική/ Δεν ακυρώνει// .............................................................................. 60. Απολάμβανε/ Την αισθητική της ποίησης/ Αγνοούσε/ Τη σκοτεινή ενδοχώρα/ Των λέξεων// ........................................................................... Πρόδρομος Μάρκογλου// Από τη συλλογή Ριζώματα 2021

Μικρά ποιήματα (επιλογή 1η)

7. Στην Ελένη ............................................................................... Οι λέξεις της γραφής/ Τια άναρθρες κρύβουν/ Ηδονικές/ Κραυγές της νύχτας.// ............................................................................... 88, Κι ύστερα/ Μένει/ Η νοσταλγία/ Υου/ Έρωτα.// ............................................................................... 93. Όταν/ Μαυρίζει ο ουρανός/ Κ'οι αστραπές τον σχίζουν,/ Καθώς λυσσομανά ο άνεμος,/ Τότε/ Εσύ που μ' αγαπάς σπεύσε/ Και σώσε την ψυχή μου.// ............................................................................... Πρόδρομος Μάρκογλου// από τη συλλογή Ριζώματα, 2021

Κωφάλαλη εποχή

Κωφάλαλη εποχή, μας τρώει το οξύ της νύχτας
Ποιος τώρα επένδύει σε όνειρα υπέρβασης
Σε ποιες αλήθεις αιώνιες και φευγαλέες
Αφού πρέπει να σκαφτούν, ν' αρδευτούν με αίμα.

Ανακαλώ μέρες σκληρής συντροφικότητας
Τότε που όλα προορισμένα ήταν να σαρωθούν
Τότε που η απάρνηση κάθε προσωπικού
Την ατέρμονη όπλιζε δύναμη των ονείρων.

Ο  βοριάς φυσά, μπάζει απ' τα παράθυρα
Διαπερνά η υγρασία στρεβλωμένα κόκκαλα
Ανάγω ένοχος, εισπνέω εξόριστο τσιγάρο.

Με ποια μεταλλαγμένα λόγια να σπάσω τη σιωπή; 

                                                   Απρίλιος 2010

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Σκοτεινή Ύλη, Ποιήματα 2005-2010
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 12958 - 2010, 2016

Ερωτικό

Στην αγκαλιά του κάθεται, με πάθος τον επιζητεί
Ρίγη την παίρνανε, λέξεις θαμπές ηδυπαθείς κυλούσαν
Στα στήθη την φιλά κ' εκείνη αναζητώντας τραυλίζει
Με γρήγορους ρυθμούς λευκό απογειώνεται περιστέρι.

Παλιούς τώρα ανακαλεί ήχους και χρώματα των λέξεων
Ανάδυση πανδαισίας εκβιάζει ηδονών απατηλών
Καθώς όλα φιλτραρισμένα στην άκρατη λογική ακινητούν
Άναρθρος μένει στην παγωμένη σιωπή του ονείρου. 

Στη φωτερή νύχτα ένα πιάνο κελαρύζει τρυφερά
Εικονες τώρα ανακαλεί η μουσική όρασης μυστικής
Με πάθος εκχειλίζουν φράσεις απόληξης σκοτεινής
Μια θερμοκρασία σάρκας από χείλη που τότε γεύτηκε. 

                                                           Μάιος 2007

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Σκοτεινή Ύλη, Ποιήματα 2005-2010
Συγκεντρωτική Έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Ένοχος όλων των ονείρων

Στο φαράγγι των πολυκατοικιών πεζοπορώ
Εκεί την εκπλήρωση απαριθμώ ανεκπλήρωτων πράξεων
Επαίτης της μνήμης στην παγωνιά της λήθης αντιδικώ
Ένοχος όλων των ονείρων που ερμηνεύουν μόνο τη ζωή

Η φωτιά τώρα της ιστορίας στάχτες της ουτοπίας σκορπά
Ποια ελευθερία φάρμακο γεννιέται μιας άτολμης ψυχής
Πρόσωπα συντρόφων στους δρόμους του θανάτου μετρώ
Σκοτάδι συμπαντικό στην αλληλεγγύη μένω των απελπισμένων

Αλλοπαρμένη φυσά η Σελήνη, κρύσταλλο αιμορραγεί
Τη σιωπή διακδικώ, κομμάτια των σκοτεινών ονείρων

Έκτοτε όλα τα ποιήματα φτιαγμένα είναι 
       απ' τις πλάνες μας.


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Ονείρων κοινοκτημοσύνη, 2002
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Γράφω

Νύχτα γεμάτη σιωπή, σκοτεινό φως ανερμήνευτο
Καμιά αλήθεια δεν σε διαπερνά
Κι έτσι οι χρησμοί ποτέ δεν τελειώνουν

Με λέξεις σφιγμενες στα δόντια γράφω
Για τη διαρπαγή του αίματος και των ονείρων
Καθώς καμιά ανάγκη δεν διαρκεί πέρα απ΄την ηδονή
Επιθυμίες αρχέγονες ελπίζουν στη σωτηρία του κόσμου

Με χέρια άδεια από δωρεές γράφω

Νύχτα γεμάτη σιωπή, σαρκοβόρο φως ανερμήνευτο 
Κάτω απ' τα δέντρα περπατώ
Και στις φυλλωσιές ψιθυρίζει το άχρονο
Καθώς η λάμψη του φωτός πεπερασμένα ερμηνεύει
            τη φωνή μου
Στην απέραντη με παραδίδει κοινοκτημοσύνη του τίποτα. 

Άσπρες φυσάει λέξεις, λευκές, η Σελήνη άγραφες. 


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή  Ονείρων κοινοκτημοσύνη, 2002
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση, 
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Ποτάμι

Μέσ' από την κάμαρή μου παγωμένο
Μ' ορμή περνάει το φοβερό ποτάμι
Όχι το 'που καθόταν  του Κίτσου η μάνα
Αλλά το άλλο που γυρισμό δεν έχει

Φεγγάρι τροχίζει τα σκοτεινά νερά

Στην τσακισμένη στέκομαι ακροποταμιά
Χτυπάνε τα δόντια στην ερημιά
Πράξεις ακαταμάχητης αναίρεσης
Ανεκπλήρωτες πράξεις μου μαυρίζουν την καρδιά
Ορμητικά νερά με πνίγουνε στις δίνες

Αγέρας παίρνει τη φωνή, τα λόγια σκορπά
Θολό ποτάμι στην παγωνιά κατέβαζε κλαδιά
Σώματα τσακισμένα κατέβαζε γυμνά
Και κατεβάζει τώρα όλες τις ερμηνείες του κόσμου

Έκτοτε
Όνειρα μ' εκβράζουνε στα εδώ χρόνια
Στη σιωπηλή αγριότητα του Σύμπαντος


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Ονείρων Κοινοκτημοσύνη, 2002
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Παγωμένο πρωινό

Κάθισε
Στην άγνωστη ακτή του κρεβατιού
Άγρια φυσούσε στο μυαλό
Κρύσταλλα πάγου ο πρωινός ουρανός

Αναγνώρισε το δωμάτιο
Την κίτρινη αναλογίστηκε νύχτα
Το πλέγμα των ημερών
Την αλληλουχία των σχεδιασμών
Τη διαιώνιση των εμπειριών

Την κατάρρευση των λόγων
Την υπέρτατη θυσία των αφανών

Φυσάει άγρια στο μυαλό
Καίει των πράξεων τώρα ιστορική ενοχή

Τον παγωμένο κοιτούσε ουρανό

Πρέπει απ' εδώ ν' αρχίσει ξανά η παραδοχή
Η άρνηση του αέναου τίποτα. 


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Ονείρων κοινοκτημοσύνη, 2002
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση, 
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Λογιστής

Λογαριθμώντας κέρδη
Καίγεται η πρώτη ύλη του μυαλού
Στο χαρμάνι των ισοζυγίων'

Πρέσες βογκώντας αναγομώσεις
Μηχανουργεία καμένα λάδια
Ψηλότερα αράχνες υφαντουργεία
Και λαϊκά τραγούδια θηλάζουν εργάτριες

Αέρας σκουπίδια υπερυψώνει
Φύλλα της λεύκας στις καμινάδες
Σκουπίζω τα μάτια από τη στάχτη

Εδώ
Παραμένω ύποπτος
Στα σκυλιά της καθημερινής συναλλαγής
Ύποπτος και αλώβητος στο καταφύγιο των λέξεων
Γράφοντας ποίηση  κλέβοντας το χρόνο.

                                      
                                         30 του Σεπτέμβρη 1985

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Πάροδος Μοναστηρίου, 1989
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Ηδονικά φαντάσματα

Λέξεις πυροδοτούν τα μάτια
Στην άσφαλτο και το σκοτάδι
Θρυμματισμένα χέρια στον τόρνο και στην πλάνη
Ομίχλη σε ρείθρα και οικόπεδα
Ο χρόνος και πάλι στον πάγο
Πρόσωπα στο γκρίζο φως και βήχουν
Ξανά σκοτάδι άδειο
Ηδονικά φαντάσματα γυναίκες λησμονημένες
Συγκλονιστικές φωνές ερειπωμένες

Εκεί λοιπόν
Πάνω από την ομίχλη, τον παγωμένο Βαρδάρη
Σας σηκώνω ψηλά
Ψηλά από τον ματωμένο ουρανό
Και σας αφήνω

                                   Μάρτιος 1983

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Πάροδος Μοναστηρίου, 1989
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Απόπειρα για ένα τραγούδι

                                                      στην Ελένη

Οι λέξεις που μαθαίνουμε τρίζουν στη φωτιά
Στάχτη τα λόγια, σκόνη τα σύμβολα
Εικόνες - Είδωλα σε παραβολικούς καθρέφτες χάθηκαν

Κι η εποχή ζητά ένα σφρίγος διαφορετικό
Κι η καρδιά στένεψε πηγάδι σκοτεινό

Πάλι το ποίημα, ακαριαία ένωση, παίρνει μιαν άλλη τροπή
Επιβάλλεται στη φωνή μου

Όμως εσύ ποια είσαι που επιμενεις ανερμήνευτη
Λοιπόν:
       Είσαι τρυφερή βροχή
       Ανοιξιάτικος δρόμος νυχτερινός
       Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη
       Με την ηλικία της θάλασσα στα ματια
       Μ' έναν μεγάλο ήλιο στα μαλλιά

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει

Όμως εσύ ποια είσαι που αναβοσβήνεις σα δίλημμα
       Είσαι το κλειδί που γυρίζει μαλακά στην κλειδαριά
       Το μολύβι που γράφω
       Το μαχαίρι που κόβω το ψωμί
        Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας στο σκοτεινό δωμάτιο
        Ωραία σαν γραφομηχανή
                Αεροπλάνο jet
        Ωραία όπως ρουλεμάν
                Στρόφαλος
         Ωραία σαν ηλεκτρονικός εγκέφαλος
         Ωραία όπως αδιάβαστο βιβλίο

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη κι άδειασε το ποτάμι

Κι όμως είσαι γαλαξία ολόφωτος
       Στον ύπνο μου λάμπεις
       Ενδοφλέβια ρέεις στην καρδιά μου.

                                         21 του Μάη 1970

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Συνοπτική Διαδικασία, 1980
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Συμβάν

Το αίμα τους
Καθώς σπάζουν τα φράγματα χύθηκε
Προορισμένο κιόλας ν' αρδέψει τη γη
Σα ρόδι θρυμματισμένο ιρίδισε
Σκορπίζοντας απαστάπτοντα σπέρματα
Για μιαν ανθοφορία
Σε μιαν άλλη άνοιξη που θα' ρθει -
       Να υψωθεί στον σκοτεινό ουρανό
       Ο ρόδακας
       Του πιο κόκκινου ηλιοτρόπιου.
                               
                                         Αύγουστος 1968 - Μάης 1974      

Πρόδρομος Μάρκογλου
Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας, 1975
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα

Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα μες στο μυαλο μου
Άγριες φωνές αδικημένων
Κράτησαν μέχρι που άντεξαν οι αρμοί τους
Ενώ ο χρόνος έσκαβε σχήματα θανάτου
Σφηνώθηκαν στη σάρκα του βράχου
Και πιο βαθιά στο μαύρο αίμα των προγόνων,
Γυρίζω ανταριασμένος
Έρημο σπίτι από φίλους, γεμάτο φονιάδες
Εξόριστοι μές στον τόπο μας μασάμε ελπίδες
Προγραμμένοι σε σκοτεινά κατάστιχα μηχανικών εγκεφάλων
Χαλινάρι σκληρό οι συμφορές στο στόμα
Σύντροφοι
       Ποια άνοιξη ακόμα καρτεράμε
       Ποιο βόλεμα μπήκε πάνω απ' τ' άγριο χρέος

Το άγριο χρέος που μουγκρίζει μες στο μυαλό μου. 


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας, 1975
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Πρωινό του χειμώνα

Κι ήταν η μέρα χαμηλή
Η ομίχλη να κατεβαίνει απο τους λόφους στη θάλασσα
Από τις δυο πόρτες της πόλης περνούσαν αγκομαχώντας
Αυτοκίνητα με κίτρινα φώτα
Η έκτη αρμάδα της συμμαχίας έξω απ' το λιμάνι
Μούγκριζαν τα πλοία περιμένοντας, 
Στάθηκα στο δρόμο
Που δυο στροφές τον κατεβάζουν στη θάλασσα
Όλοι οι φίλοι φευγάτοι σκέφτηκα
Ενώ με πνίγανε καυσαέρια φορτηγού

Οχτώ η ώρα το πρωί
Άνθρωποι ξεχύνονταν από σκοτεινές πόρτες
Έντρομοι απ' τα όνειρα της ημέρας
Ποιόν σκότωναν όλη νύχτα; ρωτούσε μια γυναίκα
Κάμνοντας τον σταυρό της σφουγγίζοντας τις σκάλες
Καμιόνια λαδοπράσινα κουβαλούσαν
Ανθρώπους στο λιμάνι
Κι ο ήλιος κρεμασμένος από την άλλη μεριά του τοίχου
Κι οι φίλοι πέρα από θάλασσα πέρα από βουνά
Μες στο χιονόνερο δέντρα γυμνά
Κατέβαινε μαζί με τους σπουργίτες το λιθόστρωτο.

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας, 1975
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Δ' Θα μείνουμε εδώ

Θα μείνουμε εδώ
και δε θα πεθάνουμε,

στο αίμα, στις κραυγές
σε κατάρες, στα σφυριά
στα κόκαλα, σε βρισιές
στα πιο μεγάλα ψέματα,

εδώ θα μείνουμε
για να τους κόβουμε τον ύπνο
να τους ραγίζουμε τη χαρά
να ρίχνουμε τον ίσκιο μας
στα χαμηλά τους πρόσωπα,

η αγάπη μας
θ' ανθίζει πάνω στο γρανίτη,
μέχρι να έρθει η άνοιξη
έως να φτάσει
ο κατακλυσμός.

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές, 1971
Ενότητα Οι φωνές
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

ΙΘ' (τοπίο)

Μουχλιασμένοι δρόμοι
παράθυρα εξορυγμένα απ' το σκοτάδι
λάμπες των εικοσιπέντε γλύφουν
νυχτωμένα πρόσωπα, δωμάτια
που μυρίζουν σιωπή και παραίτηση.
Οι άνθρωποι 
με τα χέρια στην απόγνωση
κι ο χρόνος σωριάζει ανελέητα τις ανάγκες,
μικραίνουν οι νύχτες τους δολοφονούν,
στις γωνίες η αγωνία η πίκρα
γεμίζουν οι καπνοδόχοι μαύρη αιθάλη,
τα μάτια θολώνουν κι η ψυχή τήκεται. 

Οι άνθρωποι ωριμάζουν
με σιωπή και στέρηση.

Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Χωροστάθμηση, 1965
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση, 
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016