΄Χειμερινό ηλιοστάσιο

(Winter solstice by Daav Corbet)

Εδώ,
στου χρόνου την κλειστή καμπύλη
θα εκταμιεύομαι,
ισχνό περίσσευμα μιας ύπαρξης
που φτώχυνε ελπίδες
και πλούτισε διαψεύσεις.

Μια κουρασμένη υδρόγειος
που όλο επιβραδύνει
την εγωκεντρική περιστροφή της.

Μια νύχτα ανυπέρβλητη
που εισέρχεται οριστικά
στα χειμερινό της
ηλιοστάσιο.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα : Τεθλάσματα

Χαρακίρι

Κάθε ποίημα είνα
ένα αποτυχημένο χαρακίρι.
Ξεκινάς με τη βεβαιότητα
ότι κρατάς την πιο αιχμηρή λέξη
και καταλήγεις ν' αναρωτιέσαι
αν το επόμενο θα σε λυτρώσει
με κάποια
που κόβει καλύτερα.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα : Τεθλάσματα

Λεπτομέρεια

(Mind the gap by zardo d3cy8we)

Θάνατος είναι
οι μεσήλικες γυναίκες
που γράφουν ποιήματα
στης σιωπής
τα καταπατημένα περιθώρια.
Το ψεύδος
που λύνει το στηθόδεσμο
πίσω απ' το παραβάν.
Θάνατος είναι
η κερδοσκοπία
του χαμένου χρόνου.
Η αντισεισμική μόνωση
των ορόφων.
Ο διασκελισμός
μεταξύ συρμού
και αποβάθρας.
Το κενό
που - μόλις -
δεν πρόσεξες.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα : Τεθλάσματα

Δέντρο

(Tree, acrylic painting by Lone Barren)

Είμαι ένα δέντρο γυμνό
που πληθαίνει στη ρίζα.
Δεν έχω ίσκιο.
Τα φύλλα μου στη γη τα ρίχνω
για ν' αφρατεύει το χώμα
κι απ' τα λουλούδια μου
είναι οι στήμονες κομμένοι
μη γίνει ο ύπνος μου μυριστικός
και λιγοθυμήσει
κανένα όνειρο ανήλικο
μες στο αειθαλές δικό μου.
Ανήκω μόνο στη βροχή
στον άνεμο
και στη βουρκωμένη
ερημιά του τοπίου.
Μου ανήκει
το τρέμουλο
μιας πλάτης
που ακούμπησε φευγαλέα
ο δισταγμός του μαχαιριού
πριν με χαράξει για πάντα.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα : Τεθλάσματα

Βορεινό παράθυρο

(Woman at the Window by Salvador Dali)

Καρδιά μου
πόλη
μακρινή και φωταγωγημένη
σε ονείρου
μυστική γεωγραφία
ακόμα
αχαρτογράφητη.
Καρδιά μου, ποτάμι.
Δέλτα του Νείλου
δίκλωνο
που χύνεσαι στη θάλασσα
από δυο πληγές ισόβαθες.
Καρδιά μου, εγκοπή.
Χαραμάδα θλίψης
σ' εξώφυλλο χαμόγελο.
Καρδιά μου, επιθυμία,
Ορίζοντα πετρόχτιστε.
Του ανέμου πέρασμα
ανοιχτό
και βορεινό παράθυρο.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα: Τεθλάσματα

Μετασχηματισμοί

Καμιά φορά η αγάπη
αντί να αναληφθεί
στους ουρανούς
μικραίνει τόσο
που πέφτει στον υπόνομο.
Τα βράδια που ξυπνάς
να πιεις νερό
την βρίσκεις στην κουζίνα
να τρέχει στις ρωγμές
για να κρυφτεί
σαν μαύρη
τρομαγμένη κατσαρίδα
και παραμερίζεις.
Ούτε να την πατήσεις
δεν καταδέχεσαι.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012

Ημιτελές πορτρέτο

(Eternity by Helenka)

Μεθυσμένο
σε φαντάζομαι,
από τη θέα εξωτικού τοπίου
σκυμμένο πάνω στον καμβά
ν' αδειάζεις τον πυρετό σου
- χιλιάδες χρώματα
ηφαιστειακά -
από μια εκρηξιγενή,
ερωτική φλέβα.
Να σε ρουφάνε
πόροι ανοιχτοί,
διψασμένοι
και πέλματα γυμνά
να πολιορκούν το σχήμα σου
με κύκλους Πανσέληνους.
Ύστερα το σπίτι πίσω σου
φαντάζομαι,
βυθισμένο σε αργή
νηφάλια λήθη
ν' αναχωρεί ασπρόμαυρο,
φορτωμένο
τα παλιά του ντουβάρια.
Κι εμένα,
πορτρέτο ημιτελές
σε άλλου καιρού τον τοίχο
να διασχίζω κατακόρυφα
του χρόνου την ρωγμή,
αιμορραγώντας του τετελεσμένου
το πιο βαθύ ιώδες.\

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012

Μη βγαίνεις

(Loneliness by Ali Hasmut)

Σε ψάχνει η νύχτα.
Όχι, μη βγαίνεις
δεν τέλειωσα με τα κοψίματα ...
κι έχω
ένα μουτζουρωμένο βλέφαρο
- επιτοίχιο ρολόι -
που γρατσουνάνε πάνω του
οι λεπτοδείχτες
κάθε που αργεί
να κλάψει.
Όχι μη βγαίνεις
άναψε μόνο ένα καντήλι
για την νυχτερινή μου
προσευχή.
Νυν και αεί! αγάπη μου
φαλτσάρει 
ο ψάλτης ήχος
μα εσύ κοιμήσου.
Όλα αναβάλλονται
στο χρόνο.
Των εραστών το φίλημα
ο τυχοδιώκτης ύπνος
και όσα είχα να σου πω.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012

Ανισότητες

(Lovers Man and Woman by Egon Schiele, 1914)

Οχληρή η ασυνταξία
της νύχτας.
Στρατός των λέξεων
μισθοφόρος
που - ξέρω -
δεν θα με υπερασπιστεί
από τον εμφύλιο
προσωπικό μου κίνδυνο.
Ανοίγουν στο σκοτάδι
δυο παράθυρα.
- τι να σου γράψω;-
οθόνες ιριδίζουσες
τα μάτια σου
κι εκβάλλω απ' τη θάλασσα
γυμνή,
σαν ανοιγμένο όστρακο
ακουμπώ στην κοιλιά σου.
Μη σαλεύεις!
μισοκοιμάται η στιγμή
στo χείλος του αεικίνητου
που μας υπονομεύει.
Μα δεν μπορώ
αγάπη μου
πιο ήρωας να γίνω
αυτής της άγριας επιδρομής
αποσιωπώντας
τη φανερή μου ανισότητα.
Την ήττα μου θ' αφήσω
απ' τα δάχτυλα
το στόμα
της σάρκας τη μοιραία
ακυβερνησία
να τσακιστεί στον αφρό
ενός μακρινού οργασμού
που κι απόψε
δεν θα σε φτάσει.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012

Αντι-έρωτες

(Reclining Nude by Amedeo Modigliani)

Ρίξε με στην αγκαλιά σου
μόνο αν είναι να κινδυνεύσω.
Αν είσαι άμμος κινούμενη
μάτι κυκλώνα στον τροπικό
ή στα όρη
άγνωστο ναρκοπέδιο.
Όσο με θες αρνήσου με
κι όταν μ' αιχμαλωτίζεις
σκότωνέ με.
Κράτα με από την κλωστή
από τα περιγράμματα
από μια πόρτα
που θ' ανοιγοκλείνει στον ύπνο μου.
Μια κόκκινη γραμμή
και χάρασσέ με
από το στέρνο
μέχρι την ήβη
με χάρτινα μικρά βαρκάκια
να με διαπλέεις όταν χαλάει ο καιρός
πίσω από τις εύκρατες σιγουριές
των ανθρώπων,
και μην με ταξιδέψεις
ποτέ
ως το τέλος!
ταξίδι που το χόρτασες
χίλιες φορές ματαιωμένο.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012

Cut!

Παυσίπονες σκηνές
σε περιβάλλον ουτοπίας
με την ομίχλη ως το γόνατο
και τον θίασο ακόμα να πενθεί
δεν θα γυρίσουμε απόψε.
Αυτοσχέδιους ρόλους
δεν θα υποκριθούμε
κι ούτε βέβαια
θα προσλάβουμε κασκαντέρ
για το ρίσκο της συνέχειας.
Όσο για μένα
-αν ρωτάτε-
δεν καταδέχομαι να παίξω πλάτη.
Όταν θα ξαναβρώ το πρόσωπό μου
θα σας χαρίσω ένα χαμόγελο
σε γκρο πλαν.
Προς το παρόν,
κλακέτα και cut!

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks

Πρόσκληση (Ευχολόγιο)

Θα πάρω τώρα του αστεριού τον δρόμο.
Προφήτης δεν υπήρξα
μήτε και μάγος των καιρών.
Οι χούφτες μου γεμάτες πανικό
τρεμουλιάζουν στο καταχείμωνο
και η καρδιά μου σε αρρυθμία
κερδίζει ανάσες ζωής απ΄τον θάνατο.
Βλέπω γύρω μου σκυφτές σκιές
να πέφτουν η μια πάνω στην άλλη
αναζητώντας διαφυγή.
Παντού σκοτάδι και το νερό λιγοστό.
Μίκρυναν οι ομορφιές
μα οι νύχτες μεγαλώνουν.
Με κινήσεις κυκλωτικές
τυλίγουν τον ιστό τους
όλο και πιο σφιχτά
όλο και πιο στέρεα.
Απόψε,
θέλω να σου πω
πως σ΄ αγαπώ.
Να ξέρεις πως σε νοιάζομαι.
Για σένα το κάνω και για μένα.
Θα πάρω τώρα του αστεριού τον δρόμο.
Θα ΄ρθεις;

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο τη ποιήτριας
pandora's bookmarks

Το ένιωσα πότε ...

Σηκώθηκε αέρας.
Τρελός αέρας που σφυρίζει.
Δεν σφυρίζει! Ουρλιάζει.
Σαν τσακάλι μες τη νύχτα.
Αυτή κοιμάται.

Ένα βιβλίο
είναι μπρούμυτα στο πάτωμα.
Η νυχτικιά της παραδίπλα.
Το τελευταίο τσιγάρο
κάηκε μόνο του στο τασάκι
και κύλησε στο χαλί.
Έκανε τρύπα.

Μα αυτή, κοιμάται.
Πόρτες ανοιγοκλείνουν μόνες,
το πάτωμα τρίζει
μα αυτή, κοιμάται.

Το κομοδίνο δίπλα
δονείται χωρίς να γίνεται σεισμός.
Η φωτογραφία του.
Το τζάμι.
Κρακ!
Σπάει. Χίλια κομμάτια.
«Με πρόδωσες απόψε!»

Και ξύπνησε.

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks

Συλλαβισμός

Αν δεν κρατούσες με τόσο πείσμα
στα χείλια και στα δόντια τα σύμφωνα,
σαν στρείδι
που κλείνει στον κίνδυνο μπροστά,
ίσως περνούσα μέσα σου
την απαλή ανάσα δυό φωνηέντων.
Στου έρωτα τον συλλαβισμό
ακόμα λαχταρώ
να προφέρουμε μαζί
έστω μια λέξη...

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks

Για την Άννα Κ.

Βρέχει....
Χτες που ξανακοίταξε το ρολόι η ίδια ώρα ήταν.
Οι παρόντες παρόντες ακόμα
και οι απόντες συνεπείς στην απουσία τους.
Κάποιος γελάει δίπλα.
Είναι άλλος. Πάντα είναι άλλος.
Κάποιος κλαίει μέσα.
Είναι πολύ μέσα. Δεν ακούγεται.
Μια κόρνα αυτοκινήτου σκίζει τη σιωπή.
Είναι ασθενοφόρο; Πυροσβεστική;
Γαμήλια πομπή;
Δεν ξεχωρίζει. Μοιάζουν όλα ίδια.
Έπεσε κι αυτή η ζάχαρη στο πλακάκι.
«Μην την σκουπίζεις! Πάτα την».
Και ποιός παίρνει τηλέφωνο τέτοια ώρα;
Το καλώδιο είναι κομμένο.
Ντριιιν...Ντριιιν....
Η τηλεόραση παίζει μόνη της στο σαλόνι.
Τα φώτα αναβοσβήνουν.
Θα έρθει κανείς απόψε;
Θα φύγει κανείς;

Βιάσου Άννα!
Το τρένο έρχεται..........

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks

Μη

Μου μιλάς
κι η φωνή σου με ανατριχιάζει
στην παύση της τελείας.
Μη μιλάς!

Με ακουμπάς
κι αφού δεν έχω επιδερμίδα
ματώνεις τα αγγεία μου.
Μην με ακουμπάς!

Με κοιτάζεις στα μάτια
και μπορεί να πνιγείς
αν κατεβάσουν όλα τους τα δάκρυα.
Μην με κοιτάς!

Φεύγεις
μα δεν σε είδα
να έρχεσαι ποτέ.

Φύγε!

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks

Βαρύτητα

Μακροσκελείς προτάσεις σιωπής
συνομιλούν για λογαριασμό μας
Εδώ κανείς. Εκεί κανείς.
Το ρολόι σταμάτησε στις δώδεκα
και τώρα τους δείκτες
τους γυρνάει η απουσία με χέρι αργό.
Περπατώντας στο δωμάτιο
το πάτωμα τρίζει ανυπόφορα.
Πόσο βαρύς γίνεται ο άνθρωπος
όταν αδειάζει μέσα του;

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks

Σαχάρα

Κυρά μου έρημος
ξανθή μου μάγισσα
της Αφρικής μεγάλη θυγατέρα
του άγριου Σιμούν αιώνια ερωμένη
πώς με πλανεύει απόψε ο χορός σου.

Κι εγώ μαζί σου
άσε να κάτσω
στη σκοτεινή σκιά του Βεδουίνου
στο κουρασμένο σώμα της καμήλας
να τραγουδήσω τούτο το τραγούδι.

Όλφατ με λένε
και Αισέ και Φάτμα και Γκαλίλα
απ΄τα τζαμιά φωνάζουν τ’ όνομά μου
όταν χορεύω
όταν πονώ και σκίζω το μαντήλι.

Κυρά μου έρημος
σκλάβα κι αρχόντισα
της μοναξιάς και της οφθαλμαπάτης
στου Αλ Χαλίλι
οδήγησέ με απόψε το παζάρι.

Να μπω ξυπόλητη
με μαύρα ρούχα
στα βρώμικα στενά με τους εμπόρους
να παζαρέψω θέλω την ψυχή μου
γιατί μια έρημο,
μια μαύρη θάλασσα
την άφησαν οι άσκοπες αγάπες
και πια κανείς δεν τη ζητά
ούτε την αγοράζει!..

Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
Pandora's bookmarks

Λίλιαν Μπουράνη

Έχω δημοσιεύσει και στο παρελθόν ποιήματα που ανακάλυψα στα διαδίκτυο. Είναι η πρώτη φορά όμως που μπορώ να κάνω μια ολοκληρωμένη παρουσίαση ποιήτριας που δεν γνώριζα καν πριν δημιουργηθεί αυτό το ιστολόγιο. Και μάλιστα μιας ποιήτριας που δεν έχει εκδώσει ως τώρα ούτε ένα βιβλίο. Κρίνω ότι η Λίλιαν Μπουράνη δικαιούται μια θέση στις θεματικές ανθολογίες για τη λιτότητα, τη σαφήνεια και τη δύναμη της ποίησής της. Αλλά και για την ενδιαφέρουσα προσωπική της ματιά στα πράγματα.

Ελπίζω να έχω τον χρόνο στο μέλλον για να μελετήσω προσεκτικά την εργασία και άλλων ποιητών του διαδικτύου, που υποπτεύομαι ότι έχουν κάτι σημαντικό να μας πουν. Και, μόλις βεβαιωθώ γι’ αυτό, να προχωρήσω σε μια επαρκή ανθολόγησή τους.

Παραθέτω ένα βιογραφικό σημείωμα της Λίλιαν Μπουράνη (της φίλης μας Pandora του διαδικτύου), γραμμένο από την ίδια στο πρώτο πρόσωπο. Θα ακολουθήσει η ανάρτηση του πρώτου ποιήματός της.

Γεννήθηκα πριν από 44 χρόνια στον Βόλο Μαγνησίας όπου έζησα μέχρι την αποφοίτησή μου από το Λύκειο. Σπούδασα στο Νομικό τμήμα της Νομικής Αθηνών όμως δεν εργάστηκα ποτέ ως δικηγόρος διότι ήδη από τα φοιτητικά μου χρόνια προσλήφθηκα στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα, στον οποίο εξακολουθώ να εργάζομαι μέχρι σήμερα. Η ζωή μου μοιράζεται ανάμεσα στην δουλειά μου, την ποίηση και το μεγάλωμα της εννιάχρονης κόρης μου, την οποία και θεωρώ το μεγαλύτερο παράσημο που κέρδισα σ΄ αυτή τη ζωή.

Η αγάπη μου για την λογοτεχνία και ειδικά για την ποίηση έχει τις ρίζες της στην παιδική μου ακόμη ηλικία. Μοναχοπαίδι μιας πολύ συντηρητικής αστικής οικογένειας και φύσει μελαγχολικό άτομο, εύρισκα διέξοδο στο διάβασμα και στο γράψιμο, ποτέ όμως δεν θεώρησα τα έργα μου κάτι παραπάνω από «εργαλεία» μιας προσωπικής ψυχικής εκτόνωσης, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την μη διατήρηση οποιουδήποτε αρχείου.

Σήμερα πια, στην ωριμότητά μου, έχοντας αναγκαστικά διαφορετική εκτίμηση και θέση απέναντι στον χρόνο και την διάρκειά μου ως οντότητας, άρχισα να συγκεντρώνω ευλαβικά τα γραπτά μου, βγήκα από την εσωστρέφεια με την δημοσίευσή τους σε ιστολόγιο που διατηρώ στο διαδίκτυο υπό τον τίτλο pandora’s bookmarks και σχεδιάζω σύντομα να προχωρήσω στην έκδοση μιας ποιητικής συλλογής.