Αποδημία

τὸ κῦμα â χτυπάει ἀνελέητα â ἕνα ζευγάρι

 παιδικὰ παπουτσάκια â σφηνωμένα

 â στοῦ βράχου τὴ σχισμὴ â

σὲ τούτη τὴ θάλασσα

μὲ τὸ ἀσταμάτητο

βογγητό.

Νίκος Νικολάου - Χατζημιχαήλ
από τη συλλογή Ύδατα Υδάτων, 2016

Δημιουργία

μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ â ὅταν τελείωσε τὸ ἔργο του τὸ πολλαπλὸ â τὸ ἔργο του τὸ μέγα â ξέμεινε λίγο ἀπ᾽ τὸ πολύτιμο ὑλικὸ στὸ Χέρι του.

γιὰ μιὰ στιγμὴ â τὸ κοίταξε â τὸ ζύγισε â τὸ χάιδεψε â ἄναψε μέσα του φωτιὰ â ἔριξε τὴν πιὸ καυτή του λάβα â ψιθύρισε λόγια μυστικὰ â τοῦ φύσηξε τὸ συνειδὸς â καὶ τό ᾽πλασε μὲς στὴν παλάμη του â μιὰ τέλεια μικρούλα σφαίρα.

μὰ πρὶν προλάβει â νὰ σκεφτεῖ τί θὰ τὴν κάνει â τὰ κουρασμένα βλέφαρα ἔκλεισαν â ἄνοιξε ἡ παλάμη â ἡ σφαίρα κύλησε â καὶ μέσα στὸ ἀπέραντο γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ â ἀενάως ἀπὸ τότε ταξιδεύει.

κανένας δὲν γνωρίζει â ἂν τοῦτο τὸ ὑπέροχο ταξίδι της â σὲ κάποια στιγμὴ θὰ τελειώσει â ἂν θὰ τελειώσει μ᾽ ἕναν βρόντο â ἢ μ᾽ ἕναν λυγμὸ â ἢ κάπου ἀλλοῦ â σὲ κάποια μακρινὴ γωνιὰ â τῶν ἄγνωστων â κι ἀπρόσιτων συμπάντων â μὲ νέα ἰδέα â μὲ νέα πνοὴ â μιὰ νέα ζωὴ â ξανὰ â θὰ ξεκινήσει.

         Νικος Νικολάου - Χατζημιχαήλ
         από τη συλλογή Ύδατα Υδάτων, 2016

Μονόλογος Σπουργίτη

Με τον πιο μικρό θόρυβο

Με την πιο ανεπαίσθητη κίνηση

Με το πλησίασμα των μεγάλων πουλιών

Με τη θέα της σφεντόνας σου

Φτεροκοπώ και χάνομαι.

Μα ύστερα όλα τα ξεχνώ∙ ξαναγυρνώ

Έτσι έχω μάθει από μικρό

Στον τόπο μου να ζω

Κι ας υποφέρω

Ας πονώ.

γνωρίζω, βέβαια, για τις επισκέψεις του φιδιού â στα χαμηλά κλαδιά της χαρουπιάς, της ζαμπουκιάς, της συκαμιάς όπου κουρνιάζω â είδα φτερούγες να τρεμοπαίζουν απ’ το φαρμάκι â άκουσα φωνές σπαραχτικές τα νυσταγμένα άυπνα βράδια â και χώθηκα βαθιά στις φυλλωσιές και στα σκοτάδια â είδα το φίδι να έρχεται και με το φως της ημέρας â το ύπουλο φίδι που δεν λέει να ξεκολλήσει â το βλέπουν όλα τα πουλιά â το βλέπουν όλα τα πουλιά της οικουμένης και σιωπούν â μα εγώ, εδώ θα ζήσω κι ας πονώ στον τόπο αυτό που αγαπώ â φάρος ακοίμητος â να προσδοκώ να ξεδιπλώσει τις φτερούγες του ξανά â του δίκαιου ήλιου πύρινος ένας κριτής αητός.

Νίκος Νικολάου - Χατζημιχαήλ
από τη συλλογή Πικρόλιθος, 2014

Παλιό καράβι

Μαδέρι το μαδέρι από πεύκο μυρωδάτο

Του τόπου τούτου διαλεχτό

Με νομείς ασφαλισμένους και τα μόρσα

Με καρφιά που φτιάχτηκαν στο χέρι μου

Το δρύινο ξύλο πελεκώντας

Και χτυπώντας επιδέξια τον χαλκό

Κυπαρισσόξυλο καρφώνοντας στη γάστρα

Διάλεξα περνιά κι αγριοξιά

Για τα κουπιά και το τιμόνι

Με πέτρα έστρωσα για έρμα μια σειρά

Βρεχάμενα ξύλα πότισα με λάδι και ρετσίνι

Κι όταν τραβώντας το καννάβινο σκοινί

Στο κατάρτι ένα πανί υψώθηκε λινό

Και είδα πως ήταν των ονείρων μου καράβι

Το κρεμασμένο τότε στον λαιμό μου φυλαχτό

Γονατιστός προσκύνησα κι είπα ευχαριστώ.

                  

Διάλεξα ναύτες να έχουν πάθος για ταξίδια

Κι εγώ από ναύτης μιας σχεδίας τσακισμένης

Έγινα με το καράβι αλίδρομος θαλασσομάχος

Γιατί όταν ήρθε ο καιρός και φύσηξε Απηλιώτης

Στ’ αμέτρητα ταξίδια μου σ’ ατέλειωτο γιαλό

Σκορπούσα μύγδαλα κι ολόγλυκο κρασί κερνούσα

Καθώς τον κόσμο θάμπωνε ο αστραφτερός χαλκός

Κι ύστερα γύριζα με το καράβι φορτωμένο ελπίδα

Γύριζα με το καράβι φορτωμένο φως.

Νίκος Νικολάου - Χατζημιχαήλ 
από τη συλλογή Πικρόλιθος, 2014