Παίρνω απάνω μου το πένθος

Παίρνω απάνω μου το πένθος
για τον έναν που χάθηκε
πολλούς που πέρασαν
και με προσπέρασαν
άνδρες που θήλασα
και που μεγάλωσα
λάτρεψα, μίσησα
γεύθηκα, απόδιωξα
μήτρας κυήματα που γλίστρησαν,
έμβρυα που γέννησα,
για πλατανόφυλλα αρχής
που φυλλορρόησαν εν τη γενέσει,
για όρκους πόθων
που ατέρμονα ανάλωσα
ζωή που αδιάκοπα ρούφηξα
νομίζοντας
ποτέ δε θα βουλιάξω
τραβώντας πάντοτε μπροστά
γυναίκα
για όλους δυνατή
με στην ουσία ευάλωτη,
αδιερεύνητα μοναδική
και μόνη

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή In full bloom, 2015

«Ο κάθε λεύτερος είναι μόνος. Όσο περισσότερο μεθάς από τη δύναμή σου και προεκτείνεις την ελευθερία σου, τόσο μεγαλώνει και την έννοια της μοναξιάς σου» - Συβαρίτισσα, Λιλή Ζωγράφου
 

Τα πιο ωραία ποιήματα

«Τα πιο ωραία ποιήματα
δε γράφονται»             από τον ποιητή Τόλη Νικηφόρου
θα αδικηθούν οι τέως αγαπημένοι
θα στενοχωρηθούν αυτοί που μας αγάπησαν
κι εμείς έρμαια τρόπαια
μιας ζωής αστόχαστης, πιωμένης
θ' αναγκαστούμε
ν' ασχοληθούμε με τον μίτο
που χρόνια στον λαιμό μας τυλιγόταν.

Τα πιο ωραία ποιήματα
τα ζήσαμε
μακριά από καταγραφές
\κι ερμηνείες ορθόδοξες
αιρετικά ανθρώπινα,
τη σάρκα τους ανοίξαμε
και εισχωρήσαμε,
μες στη σιωπή άηχων στίχων

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή In full bloom, 2015

Έλεος

Κάποιον ελάσσονα θεό
κάποιον αρχαίο ημίθεο
ή κάποιον όσιο μικρό
λησμονημένο ακόμα
κι απ' τη χριστιανοσύνη,
κάποιον που να μ' ακούσει
τέλος πάντων,
κάποιον που να τολμώ
έλεος να ζητήσω
για την αγάπη
που πάλι ανελέητα
έθυσα στον βωμό της.
Πάλι για τα ελαττώματα
που μάταια
προσπαθώ να γιάνω.

Γι' αυτό μικρό θεό εζήτησα
που όλο και κάποιο ελάττωμα
κι αυτός θα είχε
που θα 'χε μετανιώσει
αλλά στο τέλος
στης αγάπης την έννοια
κι αυτός ξανασταυρώθηκε

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή In full bloom, 2015

Ούτε τ' αγγέλου μου

Σάστισαν απόψε οι άγγελοί μου
με τις διαρκείς αποκοτιές μου.
Μέχρι να ξεδιπλώσουν τη λευκή φτερούγα τους
τεράστια τη φθορά μου να τυλίξει
ως προστασία θεϊκή
πάλι τους ξέφυγα
και προς στιγμήν
σε θλίψεις αμαρτήματος ερωτικού,
για πότε βρέθηκα
μέχρι κι αυτοί σταυροκοπήθηκαν.
Με τρόπο πάντα μαγικό
στα γήινα κλωθογυρνάω
με τη θεϊκή μου υπόσταση τσαλακωμένη
κι ούτε τ' αγγέλου μου απ' το νερό που πίνω
σταλιά δε δίνω

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή In full bloom, 2015

Σε πλήρη ανθοφορία

            στη Ρ.

Από παιδιά
υποψιαζόμασταν
την ανθοφορία μας,
απλά δε γνωρίζαμε
τις λέξεις του ορισμού της
κι όταν η ώρα της
αυτόβουλα προσήλθε
την προσπεράσαμε,
υπεραπασχολημένοι.
Και σαν αγγίξαμε
τα ξεραμένα της μπουμπούκια
σε στεφάνι κηδείας αγαπημένου
τότε επιτρέψαμε στην αίσθηση
να μας πλημμυρίσει

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή In full bloom, 015

Το τρυφερό και τραγικό του τέλους

Την κάθαρση που ανέβαλες
για χρόνους μακρινούς
ο από μηχανής θεός την έδωσε.
Σήκωσε τείχος απροσπέλαστο
και περιέκλεισε
όση αγάπη απόλειπεν
και όση μας χρωστούσε το σύμπαν,
για να τρομάξετε τον εγωισμό σας.
Και έτσι έσβησε,
κρατώντας σου το χέρι
τη στιγμή που το «για πάντα»
πέτάξε
στην πρώτη κλήση του ράμφους
στο τζάμι.

Πήρες μετά των ομματιών σου
έχοντας πια στην κτήση σου
εικόνες και βιώματα ευλογίας,
που οι πολλοί φοβούνται να τα ζήσουν.
Μόνη και τάχτες σοφή,
πλήρης στην αδειοσύνη
πυξίδα ψάχνεις πια ξανά,
με τον βορρά στραμμένο στην εμπειρία αυτή.

Το τρυφερό και τραγικό του τέλους
σε καθορίζει

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή Το τρυφερό και τραγικό του τέλους, 2015
 

Τιμώ

την ανημπόρια σου σώμα
αγαπημένο
Έτσι άρρωστο κι αδύναμο
σε προσκυνώ
Μέρες και νύχτες προσφοράς
ανταποδίδω
Αγόγγυστα και όσο χρειαστεί
ό,τι μπορώ
σου απαλύνω

Αναστασία Καραογλάνη
από τη συλλογή Το τρυφερό και τραγικό του τέλους, 2015