Όχι αλλιώς

                                  στον πατέρα μου

Έτσι τη θέλω τη μοναξιά μου, ακατοίκητη
          δίχως απόντες
με τα φεγγάρια που δάγκωσαν οι λύκοι
          να διαβάζει τις γραφές και τ' άγραφα.
Να στρώνει το κρεβάτι της με δάκρυα καθαρά
          κι όχι μ' εκείνο το μαύρο
που μεγάλωσε το σκοτάδι στα πούπουλα.
         Ανένδοτη τη θέλω,
κι ας μην έχει πια νιάτα για να πληρώνει τα όχι της.
Ν' ασκείται κάθε πρωί
        για πτήση ή για πτώση
στον συντελεσμένο μελλοντα να μετραέι τα λόγια της
         μέχρι να καταφέρει να πει όσα είδαν οι λέξεις.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους, 2014
Ενότητα : εν ολίγοις

Βαθύτερο νόημα

        Ποτέ δεν έπαιξα με τις λέξεις.
Δεν μου το επέτρεψαν ποτέ!
Αντίθετα, εκείνες μ' έκαναν συνεργό τους!
Έφταναν πάντα απροειδοποίητα
          αξιώνοντας σώμα και αίμα.
                  Τις είδα
- κάποιες νύχτες που ανοίγει ο ουρανός σα βλέφαρο -
να σαρκώνονται την κατάπληξή μου μπροστά
         και να με ερμηνεύουν σαν όνειρο
που σε ανύποπτο χρόνο θα επαληθευτεί.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους,  2014
Ενότητα : εν ολίγοις

Σε τέσσερις τοίχους

Αν κάτι πέτυχα είναι να κλείσω σε τρεις τοίχους τη
μοναξιά.
     Ο τέταρτος είναι από χρόνια η θάλασσα.

Σ΄αυτόν ακουμπάνε οι ώρες μου
που άλλοτε ταξιδεύουν άλλοτε πνίγονται πάλι
αφήνοντας πίσω τους τούφες απ' τα μαλλιά τους
κουβάρια που σκέφτομαι να τα πλέξω καμιά φορά
καλτσάκια για το ξύλινο πόδι της γριάς αναμονής
που δεν την πιάνει ύπνος και γυροφέρνει ολονυχτίς
αυτόν τον ήχο τον ξερό στα ερημωμένο μου στήθος.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους, 2014
Ενότητα: εν ολίγοις

Κανόνες αρχιτεκτονικής

         Τόσο πολύ σ' αγαπώ
    Που τη νύχτα ξυπνώ απ' τον ήχο
  Όταν ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρα ...

                    Γι΄αυτό,

    Θα 'θελα να φτιάξω ένα σπιτικό
που να 'χει σκεπή το φως από αυτό το φεγγάρι
               και θεμέλιά του
την ηρεμία αυτής της θάλασσας.
Και μέσα σ' αυτό το σπίτι θα 'θελα
              κάποτε κάποτε,
να φωνάζω τ' όνομά σου ακριβώς όπως
     τ' αγέρι χαϊδεύει απόψε τη σιωπή.

       Έτσι απλόχωρα θα 'θελα
            κάποτε να ζήσω.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους, 2014
Ενότητα : εν ολίγοις

Μη τηρουμένων των αναλογιών

Δεν υπάρχει απόσταση μεγαλύτερη
και πιο δύσβατη διαδρομή
από το χέρι ως το χαρτί.

Βγαίνω να περπατήσω βέβαια.

                   αλλά

δεν υπάρχει δάσος σκοτεινότερο
και πέρασμα πιο στενό
από τα πράγματα ως τ' όνομά τους.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους, 2014
Ενότητα : εν ολίγοις

Στις μέρες μου γίνονται θαύματα

             

                     
  στον Κώστα Θ. Ριζάκη

Φαίνεται φταίει που δεν άνοιγα την πόρτα
παρά μόνο όταν νόμιζα ότι χτυπάνε θαύματα.
Και 'κείνο που φταίει περισσότερο είναι
ότι, τελικά, θαύματα μόνο μού χτύπησαν την πόρτα.

Εξοικειώθηκα τόσο με τ' ανεξήγητα
που ούτε σύνεση ούτε λύπη
δε σήκωσε ποτέ φωνή στη βεβαιότητα ότι,
          ακόμη και πίσω απ' το διάφανο,
υπάρχει πάντα κάτι ακόμη αδιάβαστο
          που μυστικά γνέφει ζωή.

Έτσι, με μάτια κλειστά βάλθηκα να μελετώ τον κόσμο
          μπας και ψηλαφίσω το νόημα εκείνο
που σαν το αίμα τραβάει το δρόμο του άφοβα.
Έμαθα τέλεια τη συνταγή της νύχτας,
δαχτυλίδι-δαχτυλίδι σύναξα καπνιά
         την ανεξίτηλη μελάνη
που έκανε το λογαριασμό της αγάπης.

        Παρουσία ενός χαίρε,
ενήμερου για όσα μπορεί ο ουρανός να χωρίζει,
από το νου μου απελάθηκε της καρδιάς μια Δευτέρα
μέχρι που γαλήνη απαλά κατάπιε όλο το μπόι μου.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους, 2014

Σχεδιασμός εξαρχής

photo art Ben Goosens

Με το χέρι τραβώ την ανάσα
           έξω απ' το στόμα μου.
Ανηφορίζω γυμνάζοντας βήματα κόντρα
           καρτέρι στήνω του βοριά
να του αρπάξω τη θύελλα
που θ' αδειάσει το έρχομαι απ΄όλα τα φεύγω.

Επιστρέφω μ'όσο σώθηκε αφώτιστο σώμα
          και το πετώ σαν κέλυφος
καραβάκι στο νήπιο σκοτάδι.
Τα παπούτσια βγάζω με βιάση
απ΄αυτή
            την κατά τα άλλα
αόρατη ζωή μου
που την έβλεπε μόνον η θάλασσα,

μήπως και ρίξω το ταβάνι
που το ανάστημά μου έπιασε πάτο
         και τράβήξω εν τέλει το δρόμο μου
κάτω από της πολυθρόνας τα πρησμένα πόδια,

εξαρχής να ορίσω
τα ύδατα χωρικά της ουσίας και του πράγματος.


Ελένη Κόλλια
από τη συλλογή Από τα πράγματα
στο όνομά τους, 2014