επίλογος

Μένω για πάντα εδώ υπόλογη
Τη φυλακή μου κόπιασα να ομορφύνω
με χιλιάδες τσιγάρα που σιγοκαίνε μέσα μου
Τέρματα Ερημιά στο μηχανοστάσιο
Άδεια βαγόνια εξαντλημένα
Σκουριές αδυναμίες διαβρώσεις
Ένας σωρός τα οξέα πάνω μου
Μπρος στο κατώφλι μας οι ράγες σπασμένες
Κάποτε μιλούσα για δρομολόγια
Ονειροπολούσα σ' αυτό το σπίτι
με τα μαύρα παράθυρα που με κατάπιναν
Αργότερα ήρθε ο δράκος
και κάθισε στα κεραμίδια
Η μητέρα ήταν ευχαριστημένη
Δε πα να σάπιζε η αμαξοστοιχία
Εμάς τι μας ένοιαζε;
Από τότε πέρασε καιρός
Πέθαναν οι υπολήψεις χάθηκε η μητέρα
έφυγε ο σταθμάρχης

Εγώ εξακολουθώ να μένω πάντα εδώ υπόλογη
με τα τσιγάρα τον καρκίνο και τον δράκο


Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Δυτικά της Σαπφούς 2015

αυτό δεν είναι ένα ποίημα

Είναι μια ίσια γραμμή
Σαν τεντωμένο σκοινί
Που ακουμπάει στο έδαφος
Και δεν υπάρχει η αδρεναλίνη του σκοινοβάτη
Μια γραμμή σαν δρόμος που δεν οδηγεί πουθενά
Ένας δρόμος χωρίς τοπία
δίχως εμπόδια να ξεπεράσεις
Μόνος επάνω στη γραμμή
Ούτε ζωή ούτε θάνατος
Μία παραίτηση

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Δυτικά της Σαπφούς, 2015

everything for you

Everything for you baby
Η υπόσχεση ενός φθινοπωρινού απογεύματος
Η υπόσχεση σκόρπιζε γλιστρούσε απ' τις χούφτες
χυνόταν το ένιωθες
Everything for you
Χαμογελούσε τόσο όμορφα !
All for you΄
Σούρουπο γυμνό
All for my baby
Και σκοτείνιαζε
Ο δρόμος πως ερήμωνε ...
Και η βροχή δεν σταματούσε
Κι εκείνο το τραγούδι πατούσε με τις νότες του
κατευθείαν τα πλήκτρα της καρδιάς σου ...
All for you my baby
Επικίνδυνα ξεχνούσες
πως μετά το χάραμα τίποτα πια

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Δυτικά της Σαπφούς, 2015
 

οι αγαπημένοι μου

Λευκά χαρτόνια σε αποστειρωμένα θλιβερά λιβάδια
Μόνο οι κύκνοι έφυγαν χωρίς δεσμεύσεις
Εδώ τίποτα δεν συμβαίνει κι ας φλέγεται το ηλιοβασίλεμα
Αφήνω κάποιον άλλον να αντέξει
Εξ άλλου εγώ επιτελώ ένα έργο
Είμαι μια σοβαρή τακτοποιημένη κηδεία
Δείξτε μου οίκτο
Ας πιούμε τον πικρό καφέ όπως αρμόζει
Άλλωστε τα οστά συμπεριφέρονται όμοια στους τάφους
Όμως γνωρίζατε πως
ήμουν νέα κάποιες Κυριακές
Κι ο δρόμος που με νανούριζε στον ύπνο μου
κατευθυνόταν πάντα στη θάλασσα
Άνοιγα τότε την πόρτα μα ρίζωνα στο κούφωμα
Κάτι οικείο πίσω μου και επίσημο
παραμέριζε την ορμή
Μια σκοτεινή πλευρά επέστρεφε και
με κατέδιδε
Τώρα εδώ καθηλωμένη δεν επιθυμώ να γίνω άλλη
Αυτό που κάλπαζε μέσα μου το έπνιξα μη βγάλει ήχο
Τώρα είμαστε πανομοιότυποι'
Είμαστε εμείς πρόσωπα του παρελθόντος
μεσ' στο καινούργιο μας φέρετρο

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Δυτικά της Σαπφούς, 2015

οδός Σαπφούς

Δυτικά η οδός Σαπφούς
Θλιβερές πολυκατοικίες
Εγκαταλειμμένες αποθήκες ξυλείας
Υπόστεγα χειρονομίες σκουπίδια
Στη γωνία δεξιά η καντίνα
«Το ζουμερό λουκάνικο»
Τα τρία γατάκια τρομαγμένα κάτω απ' τον κάδο
Τα παλιά ανταλλακτικά σάπισαν
Τα εικονίσματα στο πατάρι με τις κατσαρίδες
Στάζουν οι σωληνώσεις στον τοίχο
Αυτός βρίζει συνέχεια και σκαλίζει με το νύχι του
μια το σοβά μια το σπυρί
Στον απέναντι τοίχο η μνήμη
Φτιασιδωμένη γριά πόρνη
κλείνει το μάτι ξεδιάντροπα
Πίσω του μια μοναδική ζωή
που δεν της απόμεινε τίποτα

Κάθε μέρα τώρα
Αυτό το χαλασμένο ρολόι εμποδίζει το θάνατο


Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Δυτικά της Σαπφούς, 2015

Αυτό αρκούσε

Ήταν η εποχή έτοιμη για αυτό.
Όχι ότι ήταν σπουδαία τα σκηνικά,
Και ολοκληρωμένο το σενάριο,
Όχι, όχι, ψεύτικες ερμηνείες μόνο
Και οι διάλογοι επιφανειακοί,
Χωρίς βαθύτερες έννοιες.
Και τίποτα άλλο εξόν από αυτό.
Όμως αυτό αρκούσε, σε μια εποχή
Μαλακή σαν βούτυρο,
Που δεν ήθελε, ούτε να ερμηνεύσει,
Ούτε να απορρίψει.
Αυτό αρκούσε για μια παρανόηση.
Και ένας κόσμος γυάλινος, αβίαστα
Γλίστρησε μέσα στο απόλυτο μέσα.
Κι ύστερα εδώ, οι τίτλοι του τέλους έπεσαν,
Και έβρεχε συνεχώς.
Κίτρινοι θάμνοι ,κόκκινοι θάμνοι αφθονούσαν,
Όμως τίποτα πια,
Κανένα νόημα μετά, δεν είχε καμιά σημασία.
Εξόν από αυτό που αρκούσε, για ένα απόλυτο μέσα.


Κατερίνα Σημηντήρα
αδημοσίευτο

Όλα είναι εδώ

Όμως όλα ,όλα είναι εδώ.
Ένα παράθυρο απ’ όπου όλο κοιτάζω.
Το αχρησιμοποίητο 
Κινέζικο σερβίτσιο του τσαγιού 
Που αγόρασα κάποτε σε προσφορά
Και στόλισα με αυτό τις προσποιήσεις μου.
Η μοβ απελπισία που με καταπίνει σιωπηλά.

Η καταχνιά και ο νεκρός μου,
Στα κεντημένα μου σεντόνια.
Ένα σχεδόν τίποτα που έχω.
Ένα παρόν που σέρνομαι. 

Όλα είναι εδώ.
Όλα, χωρίς ρίσκο.
Κανένα ρίσκο.
Ούτε καν πυροτέχνημα!

Κατερίνα Σημηντήρα

αδημοσίευτο

6-8-14

Vincent Van Gogh

Και λέω πατέρα να μην ξαναγράψω ποιήματα
Καλύτερα να καθαρίζω συνέχεια το σπίτι
Ξέρω πως δεν θα συμφωνήσεις
Όμως χρειάζεται τόση πολλή προσπάθεια
Μα και ένα σωρό τεχνικές που δεν τις κατέχω
Ύστερα σκέφτομαι αυτά που περάσαμε πριν
Να ξέρεις δεν μετράνε και τόσο
Κι άλλωστε τι νόημα έχει
Μια δύσκολη ζωή να την ξαναζείς

Κατερίνα Σημηντήρα
αδημοσίευτο

Falsa moneda

Ήρθε χτες το βράδυ και κάθισε στην καρέκλα της κουζίνας.
Πατέρα του είπα με αδίκησες.....
Θυμάσαι εκείνα τα ανέμελα Κυριακάτικα πρωινά
που μου τραγουδούσες 
εκείνο το υπέροχο Falsa moneda?
Και το κατεψυγμένο αρνάκι νέας Ζηλανδίας
σιγοψήνονταν στην κατσαρόλα?
Αυτές οι μέρες δεν ξαναήρθαν μετά.
Πρόπερσι πάλι σε ρώτησα αν έχουμε ξεχάσει κάτι
Να το πούμε τώρα.
Γιατί δεν θα είχαμε άλλη ευκαιρία.
Περιμέναμε να σ΄ αποχαιρετήσουμε.
Ξαφνικά ένας άγνωστος ήρθε στο όνειρο. 
Έβριζε και φώναζε και τα παιδιά κοιμόταν.
Εγώ είχα χάσει και το κλειδί και τον νυχοκόπτη.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα

Αλλά και τώρα τι μπορώ να κάνω;  
Πέρασαν τα χρόνια

Κατερίνα Σημηντήρα                                                                                               αδημοσίευτο

Είμαι πνιγμένος ...

Είμαι πνιγμένος, είπε.
Μα περιμένω μια παράσταση προσωπική,
με μια κατακόκκινη μπογιατισμένη επιγραφή,
για μια ακατάσχετη φλυαρία μοναχική.
Είμαι πνιγμένος,
σε μια παγωμένη παραλία ερημική.
Μια νύχτα με χιονόνερο δεσμευτική.
Μ' αυτή την τέχνη  μου, την τόσο φτωχική,
που δυσανάγνωστα αιωρείται ενοχική.
Είμαι πνιγμένος, είπε.
Χωρίς φτερά.
Διαλυθήκανε τη νύχτα στο βοριά.
Και με τα πόδια επιστρέφω στα κρυφά.
Χωρίς εξήγηση πλανεύομαι οικτρά,
και σε μια θάλασσα διαθέσιμη από παλιά,
για ένα τίποτα,
να πνίγομαι ξανά.

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας, 2013
Ενότητα : Παραλειπόμενα

Μέρες του '50

Ο πάγκος του καφενείου παλιός.
Ξύλινος, γδαρμένος.
Όλο χαραμάδες.
Και από πίσω κατσαρίδες βολταρίζανε,
στα σπασμένα τσιμέντα.
Τ' άσπρο φορεματάκι του παιδιού,
εκείνο με τις γαλάζιες ρίγες,
πάντα το κολλάριζε στο σίδερο με φροντίδα
η ανύποπτη γυναίκα.

Ο καφετζής που κατουρούσε
πάνω στον τοίχο της μάντρας,
κερνούσε κόκκινα γλειφιτζούρια.
Κοκοράκια της μισής δραχμής.

Το απόγευμα καθώς οι θαμώνες
παράγγελναν καφέ χωρίς προτιμήσεις,
η μπόχα της αρρωστημένης ηδονής,
γέμιζε το χώρο.
Τρύπωνε από τις χαραμάδες,
σέρνονταν πάνω στα σπασμένα τσιμέντα,
πίσω απ' τον πάγκο του καφετζή
και εκσπερμάτωνε εκεί.

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας, 2013
Ενότητα : Τα χρόνια της κατάρας

Στην αποικία

photo art by Richard Doskins

Τίποτα δεν έχω πια να πω,
Αφού όλα συγκλίνουν σ΄ένα φτηνό τρόπο λύτρωσης.
Τα αξιώματα μου φθάρθηκαν.
Σκούριασαν οι πανοπλίες μου.
Ξεφτίδια τα παράσημα.
Τα βήματά μου αφικνούνται βουβά,
Διατρέχοντας την ιδία μηδαμινή απόσταση των διαστάσεων ,
Εδώ στην εξορία.

Να εντάσσομαι διαρκώς είναι ευκαιρίες ανώφελες.  
Αυτή η σάρκα, αυτό το αίμα ,αυτή η ψυχή!
Και η Πρώτη Παρουσία και η Δευτέρα Παρουσία
Και σε όλες τις Παρουσίες Θεέ μου απουσίαζες!
Ασκητική, στο τέρμα του δρόμου παραιτούμαι,
Από  ακροάσεις, προσευχές  και προσφορές.
Ελεύθερη  και μόνη, παροπλίζω  τον χρόνο.
Την ακινησία του αντέχω.
Ούτε ύψος, ούτε βάθος .
Συμφιλιώνομαι σχεδόν  παράφορα ,
Με το πλήθος  που με χλευάζει, 
Στην αγορά τούτης της μικρής αποικίας,
Εδώ, στην άκρη της οικουμένης ανελέητα.                                                                                                                                                  

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μια μυστικής πορείας, 2013, Ενότητα : Στα χαρακώματα

Γυναίκα

Francisco Goya, images of a woman

Κι εγώ μια παμπάλαια ουτοπική παραβολή
Κι εγώ αντίλαλος στη παραίσθηση του χρόνου
Κι εγώ γυναίκα αρχέγονη. Επιστρέφω αέναη,
Διαρκής και ίδια, αναρίθμητη σαν άμμος,
Σχίζοντας τα πλευρά του Αδάμ ακόρεστα,
Με αίμα που σφύζει, γυμνή και αθώα,
Πάνω σε ανεξάντλητα ηδονικά κρεβάτια.

Κατερίνα Σημηντήρα
από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μια μυστικής πορείας, 2013