Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόταρη Σοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόταρη Σοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

Ηλιοβασίλεμα





Είναι κάτι παλιά ξεθωριασμένα κεραμίδια
που στέκονται σαρακοφαγωμένα θαλασσόξυλα
ψημένα απ΄ την αλμύρα, φαγωμένα απ΄τη βροχή
απ’ το λιοπύρι άγρια πυρπολημένα, σα δέρματα ξερά
το δειλινό ο ήλιος πάνω τους απλώνεται
τη σκόνη τους  δειπνά και ξεψυχά ολόμαυρος
σαν αίμα ξεραμένο, πού έχει πια λιμνάσει
πέρα μακριά η θάλασσα βουλιάζει κατακόκκινη
κι ένας ίσκιος απρόσκλητος τρυπώνει σε ιστορίες
πλεγμένες κάτω απ’ τα μισοσπασμένα κεραμίδια



Σοφία Πόταρη
απο τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι, 2017
                   ποιήματα και θρήνοι΄

Οι νεκροί μας







Κάποτε τους νεκρούς μας βλέπουμε ορθούς
να φωσφορίζουν, όνειρα λευκά
διάφανα της νύχτας ξωτικά,
πού γαληνεύουν σε γαλάζιους βυθούς

ακούμε να μας προσκαλούν με απαλή φωνή
στ’ αφτιά πνοή αέρα σιγανού
ή θρόισμα των δένδρων του βουνού
κι αναρωτιόμαστε αν είναι οιωνοί

τους βλέπουμε άλλοτε σ’ αστερινό ουρανό
τρεμουλιαστά ματάκια, να κοιτούν
ή τρελλά πουλιά, που αναζητούν
ξερό κλαδί κι υπομονεύουν τον ανθό

κάποτε οι νεκροί έρχονται άγγελοι λευκοί
με  βλέμμα άδολο, μικρού παιδιού
ή μ’ ουρλιαχτό ετοιμοθάνατου γατιού
δικοί τους είμαστε άγγελοι, οι σπλαχνικοί




Σοφία Πόταρη
από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι, 2007
                           ποιήματα και θρήνοι

Έρωτας και θάνατος





Ετοιμοθάνατο  θέλω εγώ του έρωτα το σώμα
φύλλο παραδαρμένο απ’ το μίσος του χειμώνα
να σπαρταράει  ελάφι τρυπημένο από βέλος
πουλί να χάνεται που κρύο σκιάζεται το τέλος

ετοιμοθάνατο θέλω εγώ του έρωτα το σώμα
ξεγέννημα βασιλικό που σήπεται στο χώμα
ήλιο ωριοπλούμιστο σ’ άγριο βυθό που οδεύει
νερό που λίγο σώνεται και η ζωή αγριεύει

έτσι το λαχταράω εγώ του έρωτα το σώμα
στου χρόνου τ’ αργαστήρι καταχρεωμένο, σώσμα
ψυχή αποσταμένη που απ’το στόμα πριν να βγει
μεθοκοπάει μ’ έρωτα και ας φρικτά αιμορραγεί




Σοφία Πόταρη
από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι, 2017
                         ποιήματα και θρήνοι

Δευτέρα 24 Απριλίου 2017

Έρωτας


Δεν είναι ο έρωτας αβρο φιλί'
Μάτια μου
Δεν είναι χάδι τρυφερό 
Μήτε κι αδιόρατο χαμόγελο
Δεν είναι χέρι που απλώνεται διστακτικά
Είν' αρπαγή και γδικιωμός ο έρωτας
Μάτια μου
Θάνατος και αφανισμός μαυλιστικός
Και σκοτωμός με δίκοπο μαχαίρι
Μάτια είν' ο έρωτας τρελά
Μάτια μου
Και χείλη δολοφόνοι
Ξεσκίζονται ζυγιάζοντας το είναι τους
Κι ορμούν καταβροχθίζοντας καρδιές
Μασχάλες, στήθια και ωραίους μηρούς
Ακέφαλο κορμί είν' ο έρωτας
Μάτια μου
Χωρίς μυαλό και μάτια, με δίχως ακοή
Που σαν το πληγωμένο ζώο ορμάει στα τυφλά
Και πιτσιλάει το αίμα του τις άσπρες μαργαρίτες
Δεν είν' ο έρωτας αγνός μήτε και τίμιος
Μάτια μου
Πόλεμος είναι και σφαγή στα τυφλά του θέλω
Και άγρια θηροσύνη

Αίμαι που ρέει αχνίζοντας ο έρωτας
Μάτια μου
Κατάρα 
Πού κοχλάζει ευλογημένη


Σοφία Πόταρη
από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι, 2016

Η πλάτη σου


Θέλω να είσαι στραμμένος με την πλάτη σου σε μένα
Όταν στην αγκαλιά μου σε κρατώ και όταν σε φιλάω
Έκθετη σε μένα να την ιχνηλατώ με την ανάσα μου,
Και πάνω της καυτό να ξεχύνομαι νερό θαλασσινό
Με απληστία προσηλώνομαι στις ωραίες γραμμές
Και στων μυώνων σου τις ανεπαίσθητες συσπάσεις
Στους ώμους τους στητούς και στον αδρό λαιμό
Που στιβαρά κρατάει το ωραίο κεφάλι

Η ωραία σου πλάτη

Γοητευτική και με αγαλματώδη ευπρέπεια
Στενεύοντας, σμιλεύει την ερωτική σου μέση
Και απαλά, ως πύλη απέριττη ανοίγει
Και στους σφιχτούς απλώνεται γλουτούς
Για ν' αγκυροβολήσει αρμονικά στα λαξεμένα πόδια
Που, ως ακμαία κλαδιά, βαστούν ακέραια
Την αίγλη των καρπών της ρώμης σου
Σε αυτάρεσκη πληρότητα


Σοφία Πόταρη
από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι, 2016

Κυριακή 23 Απριλίου 2017

Ελληνικό Γαλάζιο



Αυτές τις μέρες κολυμπώ σε ποταμίσια ρεύματα
Και ζω το βαθυγάλαζο ποτάμι
Να κυλά γοργά μέσα στο αίμα μου
Ευωδιαστό θυμίαμα γλυκόηχης αγάπης
Η ανάμνηση του μπλε δακρύζει μέσα μου
Γαλήνιο ποτάμι
Σε θαλασσινό βυθό

Σοφία Πόταρη
από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι, 2016

Ραστώνη


Μια φλόγα κατακόκκινη μπροστά
Θρέφεται με τους αιώνες των ελίσιων ξύλων
Η σκέψη μου αναπαμένη κείται
Στης ζεστασιάς της τη γλυκιά σοφία

Το σώμα σιωπηλό ακολουθεί
Της σιγαλιάς ετούτης την ήσυχη αιώρηση
Παλλόμενο, ζεστό, ρευστό υλικό
Παραδομένο στη γλυκιά ραστώνη

Και στην ωραία αίσθηση
 Της βασανιστικής επιθυμίας


Σοφία Πόταρη
από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι, 2016