Γυμνός απ' αστραπή και έμπνευση

Μπορεί να ξημερώνει Κυριακή
το ραδιόφωνο σε χαμηλή ένταση
οι κουβέρτες ξέστρωτες,
τα ρούχα πεταμένα καταγής
μετράς την κάθε λέξη
ζυγιάζοντας στα δάχτυλα
απρόσωπες σημασίες όνειρα
άσωτα χρώματα λέξεις

ξέρεις τις ανατροπές που έχουν ηχώ εύλογου πόθου
που εξαπλώνεται στη  μεταφυσική σου σκέψη
μισθοφόρος ρέμβη μ' άσωτα χρώματα λέξεις;

πήγαινες γυρεύοντας το ρου της νοσταλγίας
στην αμφίσημη ρανίδα του Ποιήματος
μακριά απ' τα διαλαλήματα του ανέμου
γυμνός από αστραπή και έμπνευση
μ' ένα μελίσσι χρώματα πετροκότσυφες
στην κάθε σου φαρέτρα

ενός λεπτού εκλάμψεις λυρισμού
στάχτη στα μάτια μια καταθλιπτικής πραγματικότητας ...


Τάσος Κάρτας
από την ανέκδοτη συλλογή Ατέλειωτο ποίημα,
δοκιμαστική έκδοση ηλεκτρονικού αντιγράφου
φθινόπωρο-χειμώνας, 2015
 

Γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής

Όλα ήταν ριγμένα στο μεγάλο πιθάρι της φαντασίας
προθέσεις ερασιτέχνη φωτογράφου
με εσωτερικές διαστάσεις χίλιες και μια νύχτες,
δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν
μ' επιστροφή από το ζουμ
όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:
ναύλος για λινή κοιτίδα της κυριολεξίας,
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

κι από την έξω τη μεριά
γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής
άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της
καθώς από το διερχόμενο ανοιχτό παράθυρο
ξεπροβάλλει προσεχώς σαν το κυρίως θέμα
ειδυλλιακό τοπίο νεκρής φύσης,
που με τους σταλακτίτες επικεφαλής
σεληνιάζεται ανερμάτιστα με κιβωτό χρωμάτων
καθώς δύο σύννεφα του χθεσινού λυγμού

λικνίζονται στον ολογάλανο βυθό
της κόρης των ματιών της


Τάσος Κάρτας
από την ανέκδοτη συλλογή Ατέλειωτο ποίημα,
δοκιμαστική έκδοση ηλεκτρονικού αντιγράφου,
φθινόπωρο-χειμώνας 2015
 

19η Χρυσηίδα Ρέμβης

«αν δεν ρισκάρεις με παρόν
κανένα παρελθόν δεν πνίγει μέλλον»
τάδε έφη Γιάννης Βαρβέρης
κρυφά ερωτευμένος σ' ένα ποίημα
με μια παλιά cortina

μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα
στις κλαίουσες μονομανίες μου …
όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής
στων υακίνθων την ουράνια σκάλα
σ' ένα ενάλιο κορμί ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων-
ψυχή μου διάτρητη στη ρότα άσφαιρου τοπίου
μηδέν εις το πηλίκον υψικαμίνου σώματος…

η ποίηση μια ήττα στο παρόν
ο ποιητής ο πιο γενναίος απ' τους ηττημένους
χρονομέτρης του μηδέν άγαν
μούσα ανάγλυφη μοναξιά μ' αυτό το πλευρό να κοιμάσαι
στα χείλια του ασφοδέλου μια πολιτεία πασχαλίτσες

Τάσος Κάρτας
από την ανέκδοτη συλλογή Από μηχανής θεοί λέξεων
επιούσιας ομοιοκαταληξίας

69η Χρυσηίδα Ρέμβης

Desire by Justin Simoni

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της:
«κι αν έχει η νύχτα έρωτα με πρόσημο το ποίημα,
ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα»

μπαινοβγαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός,
βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα, ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν ανάμεσα σε δυο στιχάκια όνειρα
και γύμνωσε το μίσχο της επιθυμίας ως το κόκκαλο

Τάσος Κάρτας
από την ανέκδοτη συλλογή Από μηχανής θεοί
λέξεων επιούσιας ομοιοκαταληξίας

1η Χρυσηίδα Ρέμβης

1001 nights by Haba

όλα ήταν ριγμένα στο μεγάλο πιθάρι της φαντασίας:
προθέσεις ερασιτέχνη φωτογράφου με
εσωτερικές διαστάσεις χίλιες και μια νύχτες,
δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν
μ’ επιστροφή από το ζουμ
όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:
ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας,
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

και από την έξω τη μεριά γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής

άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της
καθώς από το διερχόμενο ανοιχτό παράθυρο
ξεπροβάλλει προσεχώς σαν το κυρίως θέμα
ειδυλλιακό τοπίο νεκρής φύσης,
που με τους σταλακτίτες επικεφαλής
σεληνιάζεται ανερμάτιστα με κιβωτό χρωμάτων
καθώς δυο σύννεφα του χθεσινού λυγμού
λικνίζονται στον ολογάλανο βυθό της κόρης των ματιών της

Τάσος Κάρτας
από την ανέκδοτη συλλογή Από μηχανής θεοί λέξεων
επιούσιας ομοιοκαταληξίας

23η Χρυσηίδα Ρέμβης

Blue Eyes, 2008, by Mary Murphy

Ζωγραφίζω μιαν καινούργια μέρα εβένινη
χωρίς μεσημέρι
ζωγραφίζω το πρωί δυο μεγάλα μάτια
από ουρανό γαλάζιο
ζωγραφίζω νύχτα τους φρουρούς
σμάρι κορυδαλλούς και χίμαιρες-
εις αύριον οι σπουδαίες μυοσωτίδες

δεν είμαι παρά το άθυρμα στις κλαίουσες μονομανίες μου
στα χείλια του ασφόδελου ασωτεύει
μια πολιτεία πασχαλίτσες
πλην η ευχή σ’ αυτή τη στιχοπλοκή
πεμπτουσία υπερεγώ γυρεύοντας παραληρήματα της ποίησης

ό,τι κι αν ζωγραφίζω
οξιές ερειπωμένες πίσω απ’ το κρυμμένο βλέμμα
δισταγμοί που βιώθηκαν και άλλοι που δεν
διατέλεσαν ριπές του ανέμου στον τρύπιο ουρανό-
ζωγραφίζοντας λέξεις ανθίζουν ποιήματα
προσάναμμα της μοναξιάς που κουβανώ on line στο P.C. μου

Τάσος Κάρτας
αδημοσίευτο