Ταλέντο

Είσαι μια θράκα που ενεδρεύει μες στις στάχτες.
      Προσμένει μόνο μια πνοή, να γίνει φλόγα.

              Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
            από τη συλλογή Μινιατούρα, 2015

Δίχως σύνορα

     Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι
Ορίζοντες και πέλαγα ανοιχτά
      Ψυχή μου δίχως σύνορα
       Πετάς στον ύπνο μόνο

Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
από τη συλλογή Μινιατούρες, 2015

Άβουλη ψυχή

           Ψυχή μου
    Άβουλη σέρνεσαι
Στις όχθες του θανάτου

            Άνεμε
 Χτένισέ μου τα μαλλιά
    Για να του αρέσω

Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
από τη συλλογή Μινιατούρα, 2015

Παράξενες πεταλούδες

Ποιες είναι τούτες οι παράξενες πεταλούδες
                         Που ήρθαν
       Και κάθησαν στην άκρη της νύχτας;

       Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
     από τη συλλογή Μινιατούρα, 2015

Των γερόντων η αγάπη

Είναι σπαρακτική των γερόντων η αγάπη
   Η ποίηση των πιο κοινών πραγμάτων

    Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
   από τη συλλογή Μινιατούρα, 2015
 

Με ημερομηνία λήξης

         Το «εσαεί» των παράφορων ερώτων
      Αυτή η σαρωτική σαγήνη του εφήμερου
  Μαρμελάδα βατόμουρο με ημερομηνία λήξης

            Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
          από τη συλλογή Μινιατούρα, 2015

Ομορφιά και υποταγή

           Αχ, ομορφιά !
Δεν υποτάσσεσαι στις λέξεις


Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη
από  τη συλλογή Μινιατούρα, 2015
 

Επιλεγμένα χαϊκού (2)

*
Φεγγάρι χλωμό,
πετράδι πολύτιμο,
σαγήνεψέ με.

*
Στο λιβάδι σπαρμένες
άνοιξης κόκκινες και
και μωβ ανεμώνες.

*
Αχ καλοκαίρι,
στους ίσκιους σου χάνομαι
ντυμένη φως.

*
Αχ ουρανέ μου,
ντύσου μ' εκείνο το μπλε
της προσδοκίας

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Τα χαϊκού μιας μέρας
και μιας νύχτας, 2013

Επιλεγμένα χαϊκού

(painting by Ann Marshal)

*
Φανός που λάμπει
το θείο πρόσωπό σου
μέσα στη νύχτα.

*
Τα βήματά σου
Σαν πέταλα λουλουδιού
ξεδιπλώνονται.

*
Συρματόπλεγμα,
δεν έχει η αγάπη.
Φτερούγες έχει.

*
Το αποτύπωμά σου
στο βάθος της χούφτας μου
κλειδί μαγικό.

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Τα χαϊκού μιας μέρας
και μιας νύχτας, 2013

Είσαι κάτι πέρα από μένα

(painting by Saidov)

Είσαι κάτι πέρα από μένα.

Έρχεσαι από μακριά
περήφανος σαν άτι
πέρα απ' τους λόφους με τα διοσμαρίνια,
ντυμένος με δαμασκηνά φλογάτα πέπλα δειλινού,
μουσκεμένος απ' αγάπη ως το κόκαλο.

Έρχεσαι φορτωμένος μ' αόρατους πίνακες
π' αστράφτουν μύρια χρώματα
στα μάτια σου
- σα δυο κομμάτια από ζαφείρι -
που μόλις ξέπλυνε μια δάκρυνη βροχή.

Σαν από πάντα να με γύρευες
με συναντάς μετά από χρόνια.
Τρέμω.

Μ' ένα σου  βλέμμα μοναχά
- που ξεχειλίζει λόγια ανείπωτα -
της τέχνης σου το θάμβος ξεδιπλώνεις.

Κίτρινα ασφοδέλια σε μπλε βάζο

ένα ταγκό του δρόμου στη Γρανάδα

νούφαρα αχνογάλαζα σε λίμνη κύκνων

μια ινδουιστική θεότητα στο Νταίπούρ,

μια κατακόκκινη παλλόμενη καρδιά σε βωμό Μάγιας.

Αντέχω.

Δεν μπορώ πια να πάω αλλού
μόνο σε σένα έρχομαι.
Καταπάνω σου πέφτω
δίχως φρένο κανένα.

Στο κορμί σου προσκρούω τυφλά
σαν το βρέφος που τη μάνα γυρεύει.

Κάποτε ήμουν κούπα δίχω ράγισμα κανένα,
τώρα για κοίτα
γέμισα πληγές.

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Έρωτας σε χρόνια οδύνης, 2006

Η αναπνοή σου

Όλη τη νύχτα η αναπνοή σου
με γεμίζει,
παλίρροια γαλήνια
ξαπλώνει πάνω μου
και με τυλίγει
με νανουρίζει σαν μωρό
με ησυχάζει,
τα μάτια κλείνω
στην ευτυχία του να είσαι
πλάι μου
εδώ.

Ο ρυθμός της ανάσας
στο στήθος σου
ορίζει
το ρυθμό της ζωής.

Γλυκά χαλαρωμένο
διαποτισμένο ολότελα
από τη μέθη των ονείρων
κάθε θαμπό ξημέρωμα.

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Έρωτας σε χρόνια οδύνης, 2006

Η καλαμιά

(painting: David Spyker, The curator's choice 2000)

Τα χείλη μου
μια ματωμένη πληγή που καίει,
τα μάτια μου
βάλτοι ολοσκότεινοι
που αρνούνται το ταξίδι,
τα χέρια μου
κλαδιά σπασμένα
σε γη χαρακωμένη
από την ξηρασία.

Ρίζωσα σαν την καλαμιά
σε στερεμένη ακροποταμιά
που σκύβει να θρηνήσει,
προσμένοντας ριγεί
κάθε αυγή
το σκίρτημα του δρεπανιού
που θα την αφανίσει.

Ρένα Πετροποόλου Κουντούρη
από τη συλλογή Έρωτας σε χρόνια οδύνης, 2006

Τα αγάλματα των κοιμητηρίων

Τα αγάλματα των κοιμητηρίων
Δυο φορές πεθαμένοι

Με τα μαρμάρινα
Θλιμμένα τους πρόσωπα
Πάνω σε βάθρα

Ενδεδυμένοι τη φθορά

Με τσακισμένα τα περήφανα φτερά τους
Και μαυρισμένα δάφνινα στεφάνια

Σε ρητορική πόζα ή στάση προσευχής
Κραυγάζουν εγκατάλειψη

Κούκλες μαρμάρινες λευκές
Μορφές που δε μοιάζουν πια με κανένα

Φρόντισε γι' αυτό ο χρόνος και η λήθη

Τους επισκέπτονται μονάχα περιστέρια
Κι αποδημητικά πουλιά
Φτιάχνουν μες στις παλάμες τους φωλιές

Κι αν ήταν οι νεκροί τους αλαφρές ψυχές
Τους κελαηδούν αηδόνια'

Τα αγάλματα των κοιμητηρίων
Μια ανίσχυρη αγέλη αθανάτων

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Τα νεαρά ποιήματα, 2013

Τέλος εποχής

Πάει το καλοκαίρι
Κρεμάστηκε θλιμμένο
Στη ντουλάπα του χρόνου

Σε λίγο θα βγει ο χειμώνας
Βαρύς απ' τις ναφθαλίνες

Η άνοιξη ακόμα κοιμάται
Τυλιγμένη σε πλαστικές ζελατίνες
Μ' άρωμα λεβάντας

Να, το νωχελικό φθινόπωρο
Ξεπορτίζει με μια ομπρέλα

Τινάζει τη σκόνη από πάνω του
Κι ο κήπος γεμίζει με ξερά φύλλα

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Τα νεαρά ποιήματα, 2013

Απολογισμός

(painting by Frida Kahlo)

Σκυφτοί
Μετράμε τα ένσημα
Χρόνων κοινής πορείας

Χέρι με χέρι
Σώμα με σώμα
Με ψυχή μία

Μα η ευτυχία μας εύθραυστη
Σύνταξη παίρνει η αγάπη μας
Αναπηρική

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Στον κήπο της μνήμης, 2011

Απελπισία

(photo by ThetypeofGirl)

Στο πάτωμα του μπάνιου
Οι πετσέτες
Δαρμένα κίτρινα σκυλιά
Που σφούγγιζαν το δέρμα
Από την έξαψη
Ενώ εσύ δάγκωνες το σώμα μου
Παντού
Κι εγώ το μαξιλάρι
Να μην κλάψω

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Στον κήπο της μνήμης, 2011

H υπέροχη ανοησία των πραγμάτων

Ονειρέψου το εφήμερο

Μείνε ελεύθερος
Στην υπέροχη ανοησία
Των πραγμάτων

Λένε πως
Η υπέρτατη πίστη
Στις ψευδαισθήσεις
Συνιστά την αιώνια νεότητα
Γέρο μου

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Στον κήπο της μνήμης, 2011

Δια των ενθυμήσεων

(red memory, unknown)


Ζω «δια των ενθυμήσεων»

Προσηλωμένη αδιάκοπα
Στα γεγονότα του παρελθόντος

Αγγίζοντάς τα ανεπαίσθητα
Από φόβο

Μη τυχόν αποσυντεθούν
Σαν αποξηραμένα άνθη

Γύρη τεφρή
Βάφει τα δαχτυλικά μου αποτυπώματα

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Στον κήπο της μνήμης, 2011

Αθώος ένοχος

Ζεις στερημένος από την ηδονή της αμαρτίας.
Του πάθους, του άνομου.

Στην κρύα, επίπεδη καθημερινότητά σου
μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι.

Σημάδι ότι είσαι ζωντανός.

Ήθελες να ζήσεις ένα μεγάλο έρωτα
πριν γείρεις απ' τα χρόνια

όπως οι ήρωες στα μυθιστορήματα

όπως οι μελαγχολικές αέρινες γυναίκες
στο σινεμά.

Ήθελες τόσο να γίνεις ένας αθώος-ένοχος.

Να ψιθυρίζεις δήθεν συντετριμμένος

«Λυπάμαι τόσο,
δεν έπρεπε,
ήταν πάνω απ' τις δυνάμεις μου ...»

Να λυπάσαι τον εαυτό σου;

Όχι.

Να πανηγυρίζεις τον εαυτό σου.

Ήθελες ν' αποκτήσεις
ένα μπλε σημάδι στο λαιμό

ίχνος από ένα «λάθος«
που ποτέ δεν διαπράχτηκε.

Δαγκωματιά ενός ενείπωτου πόθου

ενός σπασμού

μιας δόσης από ένα μικρό θάνατο.
Ήθελες ...

«Ήταν ωραίο όσο κράτησε».
«Παρακαλώ ... τους τίτλους τέλους...»

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Όνειρα ασύνορα,
Ποιήματα 2006-2009, 2009

Μέχρι θανάτου έρωτα

Σ' αποζητώ.

Τα χέρια μου δεν βρίσκουν πια
τι ν' αγκαλιάσουν

μόνο τα μαξιλάρια
κι ένα σου μπλέ πουκάμισο
που ξέχασες φεύγοντας.

Κάθε πρωί πίνω καφέ απ' το φλιτζάνι σου
διαβάζοντας χίλιες φορές παλιές ειδήσεις

από την τελευταία σου εφημερίδα
που σκονίζεται
αφημένη στο τραπέζι.

Βυθίζω το πρόσωπό μου
στην κίτρινη πετσέτα του μπάνιου

που αναδύει ακόμα αναλλοίωτα εσένα.

Χαϊδεύω ανάρια ό,τι άγγιξαν τα δάχτυλά σου
σέρνοντας βήματα αναίτια.

Χωρίς σκοπό ...

Δεν ζω χωρίς εσένα.
Όλοι οι δρόμοι
είσαι εσύ.

Και σου φωνάζουν οι μέρες
τα κυριακάτικα πρωινά

οι γιορτές και τα πένθη μου
οι νύχτες

ναι, πιο πολύ οι νύχτες
που σφραγίστηκαν

από, μέχρι θανάτου, έρωτα.

Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη
από τη συλλογή Όνειρα ασύνορα,
Ποιήματα 2006 - 2009, 2009