Ένδυμα

 

Μοναξιά είναι

όταν είσαι

με ανθρώπους 

που κάποτε ήτανε δικοί σου

και τώρα δεν είναι

όταν συναναστρέφεσαι 

με κάποιους

που τους θεωρούσες φίλους

κι ανακάλυψες ότι δεν είναι 

ότι δεν υπήρξαν ποτέ

όταν σου μιλούν

σου χαμογελούν

μα δεν έχεις κανένα

να μιλήσεις

γι' αυτά που σε πνίγουν

που σε καίνε

όταν δεν μπορείς

να μοιραστείς τη χαρά σου

γιατί θα στενοχωρηθούν

ούτε τη λύπη σου

γιατί θα χαρούν

έτσι τα κρατάς όλα μέσα σου

βιώνεις τη μοναξιά

σαν γίνεται ρούχο

και φτάνεις να τη νιώθεις

κομμάτι του εαυτού σου

 

Γρηγόρης Σακαλής

από τη συλλογή Κραυγές στην έρημο, 2020

Ανάταση

 

Στη δικιά μου ποίηση

δεν θα βρεις πολύ φως

ήλιους κι αστέρια

στη δικιά μου ποίηση

δεν θα βρεις λουλούδια

και ηλιοβασιλέματα

θα διαβάσεις για τη μοναξιά

που σε διαλύει

που σε τρελαίνει

θα διαβάσεις για τη φτώχεια

και την καταπίεση

που σε εξαθλιώνει

για γυναίκες που τις δέρνουν 

οι «σύντροφοι» τους

για παιδιά που βασανίζονται 

από τους γονείς τους

στην ποίηση μου θα βρεις

όλες τις μειονότητες

που βολοδέρνουν στην κοινωνία

της πλειοψηφίας

γι' αυτό αν θέλεις να νιώσεις 

ψυχική ανάταση 

με ήλιους και φεγγάρια

καλύτερα να μη διαβάσεις

την ποίηση μου

Γρηγόρης Σακαλής

από τη συλλογή Κραυγές στην έρημο, 2020

Τελετουργικό

Διαμαρτυρίες για μεταρρυθμίσεις.

Χαμένος κόπος. 

Το σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται.

Πάντως όχι 

με προσωπικές διαμαρτυρίες. 

Συγκεντρώσεις στις πλατείες

κι ύστερα μια πορεία

μια βόλτα για επαναστατική γυμναστική 

κι αυτό είναι όλο

τι ωραία 

κάναμε την ψυχοθεραπεία μας

το καθήκον μας

ζητήσαμε επί τούτου

αδύνατα πράγματα

στο παρόν σύστημα

δεν θέλουμε εξουσία

για να μπορούμε 

να επαναλάβουμε

το γνωστό τελετουργικό 

μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες.

Είμαστε για γέλια ίσως

Μα δυστυχώς για κλάματα. 

 

Γρηγόρης Σακαλής

από τη συλλογή Κραυγές στην έρημο, 2020

 

Πόθοι ανεκπλήρωτοι

Μέσα στο όνειρο 

βρίσκει η ψυχή γαλήνη

αυτά που ποθήσαμε

και ποτέ δεν αποκτήσαμε

έρχονται τη νύχτα

και μας χτυπούν το παράθυρο

και μερικές φορές

τα ονειρευόμαστε

μέσα μεσημέρι

τόσο είναι δυνατά

η αγάπη που είχαμε

και δεν ευοδώθηκε

άλλες μεγάλες αποφάσεις

της ζωής

για τις οποίες πήραμε

λάθος δρόμο

και μετανιώσαμε

δεν μας αφήνουν συχνά

να ησυχάσουμε

γιατί κανείς δεν είναι 

απόλυτα ευτυχής

όλοι έχουμε μαύρα στίγματα

στην ψυχή  μας

στη ζωή μας

κι αυτά μας κάνουν 

να ονειρευόμαστε 

μέρα και νύχτα

 

Γρηγόρης Σακαλής

από τη συλλογή Κραυγές στην έρημο, 2020

Σε μια άκρη

Κάπου θα υπάρχει μία κώχη
ένα κομμάτι γης
και για μένα
να χτίσω με τα χέρια μου
ένα σπιτάκι
με πέτρες και με ξύλα
να βάλω μέσα τα βιβλία μου
απ’ την πίκρα
τη μοναξιά και την οδύνη
μήπως μπορέσω ν’ απαλλαγώ
να φυτέψω δέντρα
να γίνω μπαξεβάνης
ολημερίς τα χώματα ν’ ανακατεύω
το βράδυ να πίνω το κρασί
λίγο να γράφω
κι έτσι να περάσει η ζωή
σ’ αυτή την κώχη την μικρή
που οπουδήποτε μπορεί να είναι

Γρηγόρης Σακαλής
από τη συλλογή Κυτίο κρυφών ονείρων, 2015

Ένα αύριο

Μετράς τα κέρματα.
Κάποιοι σε θέλουν πεινασμένο φίλε
φοβισμένο
να μη μπορείς ν’ αντισταθείς
νάναι η φωνή σου αδύναμη
σπασμένη
να τους παρακαλάς
για ένα κομμάτι ψωμί
να γίνεσαι λιώμα
έτσι μας θέλουν
να το πάρουμε είδηση
να μην έχουμε αυταπάτες
πως τάχατες θα ’ρθουν
καλύτερες μέρες μ’ αυτούς
αυτά είναι τα δολώματα
καλύτερες μέρες θα ’ρθουν
όταν έρθουν οι δικές μας μέρες
όταν η δουλειά μας θα πιάσει τόπο
τα χαμόγελα θ’ ανθίζουν
πάλι στα χείλη
και οι άνθρωποι
θα πάρουν την αξία
που τους πρέπει.

Γρηγόρης Σακαλής
από τη συλλογή Κυτίο κρυφών ονείρων, 2015

Πληρότητα

Θέλω πέντε βιβλία
και μια αγκαλιά
για να είμαι ευτυχής
τα ποιήματά μου
να γεννιούνται
απ’ τη μήτρα σου
εγώ απλά να καταγράφω
Θεέ μου τι ευτυχία
να έχω τη μυρωδιά σου
άρωμά μου
να κοιμάμαι
να ξυπνώ
με το δικό σου χέρι
να είναι πάντα άνοιξη
πάντα καλοκαίρι
κι ο θάνατος να μ’ εύρει
πλήρη και δοξασμένο.

Γρηγόρης Σακαλής 
από τη συλλογή Κυτίο κρυφών ονείρων, 2015

Τα όνειρα

Τα όνειρα μου
γίνανε γέρικα σκυλιά
που σέρνουν τα βήματά τους
σε έρημους δρόμους.
Γεννήθηκαν
δεν καρποφόρησαν
παρά μόνο κρύφτηκαν
στα βάθη του μυαλού
και βαλσαμώθηκαν.
Μετά από χρόνια
κάποια πάνε ν’ αναστηθούν
να βγουν στο φως
να ξαναζήσουν
μα δεν είναι όπως πρώτα.
Τα όνειρά μου
έγιναν γέρικα σκυλιά
που σέρνουν τα βήματά τους
σε έρημους δρόμους.

Γρηγόρης Σακαλής
από τη συλλογή Κυτίο κρυφών ονείρων, 2015

Μια εποχή στον Παράδεισο

Νοστάλγησα τις μέρες
που είχα ένα δωμάτιο
μ’ ένα κρεβάτι
δύο καρέκλες κι ένα τραπέζι.
Ήμουν ευτυχής
χωρίς να το ξέρω.
Νοστάλγησα τον καιρό
που είχα ένα κορίτσι ζωηρό
σταμάταγε το χρόνο
μ’ ανάσταινε με τα φιλιά της
κορίτσι αιχμηρό.
Νοστάλγησα την εποχή
που δύο μπλου – τζην κρέμονταν στον τοίχο
πέντε βιβλία άνθιζαν στο ράφι
κι η επανάσταση φαίνονταν αναπόφευκτη.

Γρηγόρης Σακαλής
από τη συλλογή Κυτίο κρυφών ονείρων, 2015