Κορίτσι των σκοτεινών δασών

Chapitre III

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν
διαφορετικά …
Από χώμα όμως πλασμένη
τι να μπορέσω ν’ αντέξω;
Μ’ ένα τόσο δα κεράκι χλωμό
πώς να φωτίσω την καρδιά
τούτου του κόσμου;

Αδιάφορα τα βλέμματα με προσπερνούν
χαϊδεύουν τη φιγούρα μου δίχως
διόλου να με συναντάνε

“ κοινωνία προσώπων
απρόσωπες συντεταγμένες
μαθηματικές ανακρίβειες
γίναμε …”

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν
διαφορετικά …
Από πηλό,
πλευρό ενός πλευρού
τι να μπορέσω εγώ να πλάσω;
Με οδύνη και οδυρμό κυοφορώ το θαύμα,
μα σαν κινείται έξω το φως
έκπτωτο γίνεται και λυγάει,
ωσάν το πρώτο αστέρι πέφτει.

“σύναξη αγγέλων
διαβολικές διασκορπίσεις
ατομικές μοναξιές
περιφέρονται …”

και αφήνονται και αφήνουν
και χάνονται και χάνουν
και περιφέρονται και περιφέρουν
τον παράδεισο γύρω από τον εαυτό τους
και δεν τολμούν να μπουν

“φοβούνται …”

Πώς να μάθουν να περπατούν
στον ουρανό;
στο κατ’ εικόνα συνηθίσανε
στο καθ’ ομοίωση πορεύονται

“φοβούνται…”

Τόσο πλέριο φως
θα διασκεδάσει τα σκοτάδια
και μετά πού θα κρυφτούν;
Τους δερμάτινους μανδύες καλά φορούν και
οι δερμάτινοι μανδύες καλά τους φέρουν.

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν διαφορετικά …
Αλλά χοϊκή απέμεινα
πλευρό ενός πλευρού
που τ’ άλλο μισό δεν βρίσκει …

Συγχώρα με!
μόνο αυτό μου μένει …

Και τάξε μου,
τάξε μου μια προσευχή που
θα με φέρει πιο κοντά στους αγγέλους
εκείνους που χαμογελούν
και μοσχοβολούν μύρο και λιβάνι …

Αναστασία Γκίτση
από τη συλλογή Κορίτσι των σκοτεινών δασών, 2010

Ο δισταγμός

Καλύτερα η ακινησία. Την προτιμώ!
Προστατεύει πολλάκις από αναπάντεχες συν-κινήσεις.

Μη φεύγεις!
σου είπα.
Και συ κοκάλωσες
από το εύθραυστο της φωνής μου
προφανώς!

Τόσο σ' άγγιξε η απελπισία μου
γυναίκα του Λωτ.
Και προτίμησες τη σταθερότητα
του αλατιού
από την κινητική αβεβαιότητα
της θάλασσας.
Και σε διαφύλαξε αιώνια η ανωνυμία
της Βίβλου
από τη στιγμιαία επωνυμία μιας
πρόσκαιρης ζωής.

Αναστασία Γκίτση
από τη συλλογή Κορίτσι των σκοτεινών δασών, 2010

Σταθμοί χωρισμών

Δώσε μου τα χείλη σου για προσάναμμα
και στον τελευταίο φθόγγο της επικλήσεως του
ονόματός μου .. παρανάλωμα ας γίνω !

Το σώμα σου αισθάνομαι
ζεστό επάνω στο δικό μου,
η ματιά σου
σιωπηλά με θωπεύει,
κι έπειτα οι σταθμοί των
τρένων, αερολιμένων, λεωφορείων
που απομυζούνε
τον ιδρώτα των χωρισμένων
των μισών εραστών,
που πιο μόνοι,
πιο ξένοι παρά ποτέ
συμφύρονται σε ράγες,
σ’ αεροδιαδρόμους
δίχως αποσκευές.
με τις θύμησες ερώτων
που υγρές ακόμα σταλάζουν
στα χείλη …
Δεν είναι η ξενιτιά που
πονάει …
πιότερο είναι η θλίψη
να σε βλέπω
να ξεμακραίνεις από το
σώμα μου έτσι καθώς
ανεπαίσθητα
τα μάτια σφαλίζω,
για μια στιγμή μονάχα,
ανασαίνοντας τη
μυρουδιά σου …

Αναστασία Γκίτση
από τη συλλογή Κορίτσι των σκοτεινών δασών, 2010

Κάνει ερημιά απόψε

Από έξω με βγάζεις
και κάνει ερημιά απόψε !

Και σαν κλείνεις τα βλέφαρά σου
νυχτώνει το βλέμμα,
νηστεύει η επαφή,
κι εγώ
πώς να σ' το πω !

Παύω να υπάρχω,
μέχρις ότου να τα
ξημερώσεις.

Αναστασία Γκίτση
από τη συλλογή Κορίτσι των σκοτεινών δασών, 2010