Ξένος πόνος

Ὅπως τὸ κέρμα ποὺ ἀφήνεις

στοῦ ἀνάπηρου τὴν ἀνοιχτὴ παλάμη

κι ὕστερα φεύγεις βιαστικὰ

ἔνοχα κουβαλώντας πάνω σου

τὴν ἀρτιμέλειά σου

Ἔτσι καμμιὰ φορὰ

καὶ μὲ τὸ ποίημα

σὰν πᾶς ν’ ἀγγίξεις ξένο πόνο

ἔνοχα καὶ δειλὰ τὸ γράφεις

Κλεφτὰ μαζὶ μὲ τὴν συμπόνια

γλιστρᾶ ἀσυναίσθητα κι ἡ σκέψη

πὼς κάτι ἄλλο δικό σου

κείνη τὴν ὥρα ξεχρεώνεις,

πιὸ εὔκολα ὅμως

κι ἀπὸ ἀπόσταση ἀσφαλείας.

Ὅσο κι ἂν σ’ ἔχει βασανίσει ὁ στίχος

μέχρι νὰ στρογγυλέψει καὶ νὰ λάμψει

πάνω στὸ χέρι ποὺ ἡ λύπη τοῦ ἄλλου

σοῦ ἔχει ἁπλώσει...

Κωνσταντίνα Μαρίνη 

από τη συλλογή Τα χέρια και ο χρόνος, 2018

Τελετή

                                                   μνήμη Χριστίνας

Ὅλοι ἐμεῖς

τριγύρω ἀμήχανοι

βουβοὶ

παρ’ ὅλα τὰ λόγια

τῆς παρηγοριᾶς

στὴν οὐσία ἄφωνοι

Ἀδαεῖς καὶ ἀνήμποροι

ὅπως πάντα,

μπροστὰ στὸ συντελεσμένο.

Στὴ μέση μόνο

τὸ ἄδειο σῶμα σου

Καθὼς ἐσὺ ἡ ἴδια

ἤδη γινόσουν φῶς

ζεστὸ καὶ στοργικὸ

κι ἐπικαθόσουν

πάνω στὰ δυὸ μικρὰ

ἀγορίστικα κεφάλια

ποὺ ξεχωρίζαν

μέσα στὸ πλῆθος

ὅπως τῶν ἁγίων στὶς εἰκόνες

στεφανωμένα πλέον

τὴν ἀπουσία σου.

Κωνσταντίνα Μαρίνη

από τη συλλογή Τα χέρια και ο χρόνος, 2018

 

Σύζυγοι Ι

Ζευγάρι μιὰ ὁλόκληρη ζωή.

Τὰ μάτια του ἀκόμα

τὴν κοιτάζουν μὲ λατρεία,

ἂν καὶ δὲν ξέρουν πλέον

νὰ ξεχωρίσουνε ποιὰν βλέπουνε σ’ αὐτήν.

Πότε εἶναι  ἡ γυναίκα, πότε ἡ μάνα του

πότε ἡ μικρή του ἀδελφή.

Θαμπὰ φῶτα πορείας,

στὴν θέα της ὡστόσο

πάντα ἀνάβουνε,

τῆς ναυαγισμένης μνήμης του

στερνοὶ σηματωροί,

ποὺ ἔχουνε ἀπομείνει

νὰ ἐπιπλέουνε

πάνω στὴ νυχτωμένη θάλασσα τοῦ νοῦ του

καθὼς ὁ ὑπόλοιπος ἑαυτός του

βυθίζεται ἀργὰ

μὲς στὰ ἀχανῆ σκοτάδια τοῦ μυαλοῦ του.

 Κωνσταντίνα Μαρίνη

από τη συλλογή Τα χέρια και ο χρόνος, 2018

Η βουκαμβίλια στο παράθυρο

Ἔτσι ὅπως ἔχει σκαρφαλώσει

στὸ μπαλκόνι μας

γέρνουνε ὅταν φυσάει ἀέρας

τὰ κλαριά της

Τότε ρουμπίνι φῶς

τὸ χρῶμα της

μπαίνει στὴν κάμαρα

καὶ μᾶς τυλίγει μέσα του,

καθώς ἁπλώνεται

πάνω στὰ σώματά μας

Καὶ τὰ λουλούδια της

σκόρπια δίπλα στὰ ροῦχα μας

στὸ πάτωμα.

Ἡ βουκαμβίλια στὸ παράθυρο

φρουρὸς ἀκοίμητος

φυλάει τὶς νύχτες καὶ τὶς μέρες μας

μὲ τὸν δικό της χρόνο

λογαριάζει τὸν καιρό μας

Στῶν ἐποχῶν τὸν κύκλο ἁρματωμένη,

ὅπως ἐμεῖς

στοῦ καθημερινοῦ τὸ πρόσταγμα

Πότε χειμῶνες, πότε καλοκαίρια,

πότε μέρες μουντὲς κι ἀμίλητες

κι ὕστερα

ἀνάμεσα ἀπ’ τὰ φύλλα κι ἀπὸ τὶς στιγμὲς

χρῶμα καὶ φῶς νὰ ξεπετιέται πάλι.

Ἡ βουκαμβίλια στὸ παράθυρο

τῆς ἀγάπης μας

ὁ μυστικὸς ὁ κῆπος

ὁ ἀμάραντος.

Κωνσταντίνα Μαρίνη

από τη συλλογή Τα χέρια και ο χρόνος, 2018