Ακυρώσεις

Γεννήθηκες μέ δυό υπέροχα φτερά. 
Ὅταν κατάλαβες τήν χρήση τους 
καί πῆγες νά πετάξεις μέ λαχτάρα, 
μόλις πού ἀργοσαλέψαν μουδιασμένα. 
Ἀπό παιδί, στόν ὕπνο σου, 
ἀντί νά σοῦ διαβάζουν παραμύθια, 
ἐπάνω στά φτερά σου, μ’ ἀτσάλινη κλωστή, 
κάτω ἀπό πούπουλα ἁπαλά, 
ἔραβαν μέ κρυφή ραφή ἀσήκωτα βαρίδια. 
Κι ἀπόμειναν ἀνάπηρα· 
διακοσμητικά ἐξαρτήματα·
ὄχι ἁπλώς ἀνίκανα γιά πέταγμα, 
ἀλλά καί τροχοπέδη 
στά γήινα σου βήματα.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και του βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Διεκδίκηση

Ἀποκοιμίζει μέσα της τό πεινασμένο ζώο
κάμποσα χρόνια τώρα· τό νανουρίζει, 
τό ναρκώνει, τοῦ λέει παραμύθια, τό παραπλανεῖ. 
Κι ἀγωνιᾶ τί θ’ ἀπογίνει, ὅταν ξυπνήσει
 καί διεκδικήσει ὅ,τι στερήθηκε. 
Ἡ ζωή δέν μπαίνει σέ καλούπια. 
Δέν λογαριάζει ἀναστολές, πληγές, ἐκλογικεύσεις, πόνους. 
Ἡ φύση ἔχει τούς δικούς της νόμους.
 Κι η… ἁγιοσύνη οὔ παντός. 
Τώρα, τήν τρομάζει, τήν ἀναστατώνει 
ἐκεῖνο τό ζωάκι πού ἀργοσαλεύει ναρκωμένο ἐντός της.
 Κοντοζυγώνει η στιγμή τῆς ἀναμέτρησης μαζί του, 
μ' ἀπρόβλεπτες συνέπειες· καί τρέμει,
σάν φυλλαράκι ἀδύναμο πού νοιώθει 
πώς πλησιάζει η ὥρα πού θά παραδοθεῖ ἀνήμπορο
στήν ἂγρια ἀνεμοθύελλα, στή μπόρα.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και τους βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Ποιητική μετάγγιση

                                               στον ποιητή Τόλη Νικηφόρου

Στίς δύσκολες στιγμές 
πού μέ κυριεύει η κακία 
μπροστά στό ἄδικο τοῦ κόσμου, 
αυτό πού εἰσέπραξα, πού ἄθελά μου 
σέ κάποιους ἄλλους ἔπραξα 
ἀλλά καί στόν ἑαυτό μου, 
τίς στιγμές αυτές πού λυγίζω, 
πού τό ἔδαφος σεισμογενές
 ἀνοίγει σέ βαθειές ρωγμές, 
ἔτοιμο νά μέ καταπιεῖ, 
τίς στιγμές πού πονάω καί ὀργίζομαι,
πού ὁ φόβος τοῦ μοναχικοῦ ἀνθρώπου πού γερνάει, 
ἐπικρατεῖ ἔναντι τῆς ἴδιας του τῆς ἐπιλογῆς, 
παίρνω στά χέρια μου 
τήν “φλόγα απ’ την στάχτη” 
ξαναδιαβάζω μέ προσήλωση
“να είσαι καλός στο τέλος 
που δεν έχει ελπίδα” καί 
“με μια ανοιχτή καρδιά φονεύεται 
το άγριο θηρίο της μοναξιάς”, 
γαληνεύω γιά λίγο 
καί νοιώθω ευγνωμοσύνη 
γιά τόν ποιητή.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και του βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Αυτοχειρία

                                                 μνήμη Μαρίας Δ.  

Ἔγειρε σιωπηλά ἀπ’ τό μπαλκόνι τῆς πολυκατοικίας.
Κοίταξε κάτω· κόσμος, βιτρίνες, φώτα
ἁμάξια πού ἔρρεαν ποτάμι φωτεινό.
Ζαλίστηκε, βυθίστηκε στόν ἴλιγγο· δέος τήν κατέλαβε·
μυρμήγκιασε τό σ῵μα, ηλεκτρίστηκε. Ἔσκυψε κι ἄλλο.
Λίγο ἀκόμα σκέφτηκε κι ὅλα θἄχουν τελειώσει.
Ὅλα· ὁ πόνος, η ἀγωνία, τ’ ἀδιέξοδο, η θλίψη.
Σά μάτια της τρεμόπαιξαν, κρεμάστηκ’ ἕνα δάκρυ,
ζεστό ἀνάβλυσμα Ζωῆς, πού στιγμιαῖα τήν διεκδίκησε.
Κρατήθηκε, γιά λίγο, σφιχτά ἀπό τά κάγκελα.
Ἔκανε νά φωνάξει βοήθεια, μά πνίγηκ’ η φωνή της στό λαρύγγι·
τήν ρούφηξε μι’ ἀπόλυτη, μιά νεκρική σιωπή.
Τριγύρω τά μπαλκόνια, ἄδεια θεωρεῖα θεάτρου,
στό τέλος τῆς παράστασης.
Ἔρριξε μιά στερνή ματιά· σήκωσε τό κεφάλι καί κοίταξε στόν ουρανό
τ' ὁλόχρυσο φεγγάρι. Δέν θέλω πρός τά κάτω, ψέλλισ’ ἀλλοπαρμένη.
Θέλω νά πάω κόντρα στό νόμο τῆς βαρύτητας. Θέλω νά πετάξω.
Ἄφησε κάθε ἐπίγειο βάρος, κάθε πόνο, κάθε μνήμη κι ἔπεσε.
Ἄρχισε νά πετάει ψηλά. Οἱ τελευταῖες λέξεις της:
Τό σώμα εἶναι βαρύ, μά ἔχει η ψυχή τήν δύναμη,
νά συντηρεῖ τά ο὎ράνια φτερά της.
Κι ἔγινε, καθώς ἔπεφτε, ἄγγελος πού φτερούγισε
μαζί μ’ ἄλλους ἀγγέλους - ποιητές αυτόχειρες·
ἔγινε ἀστέρι φωτεινό.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και του βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Της αγάπης νήματα

                                          μνήμη Άσπας Οικονομίδου

Ὑπάρχουν κάποιοι ἄνθρωποι
“μοιραῖοι” στή ζωή μας. 
Ὅ,τι ἔχουν πεῖ, ὅ,τι ἔχουν πράξει 
καί ὅ,τι ζήσαμε μαζί τους 
-κυρίως στά δύσκολά τους 
πού φρόντιζαν νά φαίνονται 
εὔκολα σ’ ἐμᾶς- ἔχει γραφεῖ 
ἀνεξίτηλα στήν μνήμη, 
στήν καρδιά καί στήν ψυχή μας. 
Κι ἄν ἔφυγαν νωρίς 
κι ἄδικα ἀπ’ τήν ζωή, 
θά εἶναι πάντα ἐδ῵, μαζί μας. 
Κάτι μυστήρια νήματα ἀόρατα
 μᾶς σφιχτοδένουν ἄρρηκτα μαζί τους. 
Κι οὔτε η ἀπόσταση, οὔτ’ ὁ χρόνος, 
οὔτε κι α὎τός ὁ Ἄδης 
κατάφεραν ποτέ νά λύσουν, 
νά καταλύσουν τέτοια σχέση, 
τέτοια ἀνυπέρβλητη ἀγάπη.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και του βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Περί γέννησης

Πυροβόλησες 
δέν ἐκσπερμάτισες, πατέρα, 
τήν ὥρα πού μέ γέννησες. 
Τό ἀδηφάγο τῆς μάννας μου ὠάριο,
κατάπιε αυθωρεί τό νεκρό σου σπέρμα. 
Γεννήθηκα νεκρή.
 Ἀπό καταβολῆς αἰώνων η γέννηση, 
πολεμοχαρής ἐρωτική περίπτυξη 
θανάτου καί ζωῆς. 
Ποιητικοί… πομφόλυγες θά ποῦν εἰρωνικά
 οἱ τεχνοκράτες, γυρίζοντας τίς πλάτες περιφρονητικά. 
Κι οἱ ποιητές, παιδιά ἀπορημένα, 
σκοτωμένα ἐν σπέρματι, 
θά μεταλλάσσονται σταδιακά 
σέ τεράστια, ἀναπάντητα, 
ἀποσιωπημένα ἐρωτηματικά.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και του βάθους, 
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Μαζί

Ολοένα πασχίζει 
νά εἶναι μαζί· μέ τούς ἄλλους. 
Μᾶλλον μέ λάθος τρόπους, 
μέ ὅρια ἀκαθόριστα, 
μέ ὅρους ἀσαφεῖς 
πού ἐπιτρέπουν τήν παράβασή τους 
σέ ἀδιάκριτους καί ἀσεβεῖς. 
Σκίζεται, κομματιάζεται, ματώνει. 
Ἀποσύρεται γιά λίγο 
στή γωνιά της μόνη. 
Γλείφει σάν σκύλος τίς πληγές, 
μά δέν τίς ἐπουλώνει. 
Καί πάλι ἀπ’ τήν ἀρχή, 
ἀντάμα μέ τούς ἄλλους
μοναχή.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση
Του ύψους και του βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Ταξίδι

Σάν θά πεθάνω μή μέ κλαῖς.
Ο θάνατος μέ… μοίρανε
στήν βρεφική μου κλίνη.
Κάνε μονάχα μιάν ευχή·
νἆν’ τό ταξίδι πού ὀνειρεύτηκα παιδί.
Ταξίδι ἀπόδρασης,, φυγῆς
ἀπό τόν κόσμο τών μεγάλων,
τήν βία τους καί τήν ὀργή.
Δέν θέλω δάκρυα περιττά
στήν νεκρική μου κλίνη·
εἶν’ ἀπό χρόνια μουσκεμένη ἀπ’ τά δικά μου·
γιατί δέν ἔχει ὀ θάνατος
μόνο η ζωή ὀδύνη.
Γέλα λοιπόν, ὅσο μπορεῖς·
ἔχω ἀνάγκη ἀπό χαρά
γιά τό καλό ταξίδι μου
στόν κόσμο τῆς σιωπῆς
καί τῆς γαλήνης.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συγκεντρωτική έκδοση 
Του ύψους και του βάθους
Ποιήματα 1975-2015 Α'

Αποτυπώματα ...

Ο πόνος που σε ξεπερνάει, 
που δεν κατάφερε έγκαιρα
προφορικά να εκφραστεί
σελίδα την σελίδα
βγαίνει αργά, τυραννικά
κι αποτυπώνεται επάνω στο χαρτί,
χαρακώνοντάς το ανελέητα
μ' ένα στυλό στιλέτο,
μ' ένα μολύβι σαν σπαθί,
λες και φταίει αυτό
για την ατσαλάκωτη, αλέκιαστη,
έως εκείνη την στιγμή,
ζηλευτή λευκότητα-αθωότητά σου. 


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα,
Ποιήματα 2000-2015, 2018

Ανακύκλωση αλλοιώς ...

Ρακοσυλλέκτες αναμνήσεων,
ερώτων παρελθόντων,
στιγμών απωλεσθέντων,
όψιμων μεταμελειών,
ανώφελων δακρύων, 
αλύτρωτων αλληλοσυγχωρήσεων 
κι άκαρπων ενοχών. 
Κάδος απορριμμάτων 
το κορμί μας
και μέσα τους πνιγμένη,
ανακυκλούμενη εσαεί
η ψυχή μας. 


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα, 
Ποιήματα 2000-2015, 2018

Παιδιά

                               Στο Τριανταφυλλάκι μου
                               και στον Κωνσταντινούλη μου

Στης λύπης τα προάστια
στις γειτονιές του πόνου
παίζουνε τα παιδιά, 
ξέγνοιαστα, ανυποψίαστα, αθώα. 
Κι η λύπη γονατίζει εκεί, μπροστά τους,
ρίχνοντας απ' τους ώμους της,
σαν πέπλο ανάλαφρα, το βάρος.
Εκεί, στο ύψος των παιδιών, 
σκουπίζει απ' τα μάτια της το δάκρυ, 
αφοπλισμένη, εκστατική από την ομορφιά
και την αγνότητά τους. 
κοιτάζει τα παιδιά κατάματα,
παίρνει κουράγιο απ' αυτά,
τ' αγγίζει τρυφερά, χαμογελάει. 
Υπάρχει ελπίδα, ψιθυρίζει,
υπάρχει ακόμα αγάπη, όσο υπάρχουνε παιδιά.
Κι απομακρύνεται διακριτικά,
αφήνοντας σ' αυτά τη θέση της,
στο γέλιο, στη ζωή και στη χαρά. 


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα, 
Ποιήματα 2000-2015, 2018

Αν

Αν η ψυχή μου ήταν πουλί
θα 'θελα να 'ταν χελιδόνι
το άσπρο και το μαύρο της,
αρμονικά, πετώντας να ενώνει.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα,
Ποιήματα 2000-2015, 2018

Μ' ένα ζεϊμπέκικο

                               Στην Αδριανή Τουντοπούλου

Μ' ένα ζεϊμπέκικο βαρύ
να πέσω να πεθάνω,
τα χέρια - ακυρωμένα μου φτερά -
στο σχήμα του σταυρού
σηκώνοντας επάνω,
τα πόδια, στηρισγμένα
κάτω στη γη γερά,
μια να πατούν και να βιδώνονται,
μια στον αέρα ν' ανυψώνονται ...
Κι εγώ λικνίζοντας το σώμα «μεθυσμένα»
μετουσιώνοντας τον πόνο σε χαρά,
με το στερνό μου αχ και μ' ένα σάλτο
τον μάταιο ν' αφήσω τούτο κόσμο,
τραγουδώντας με φωνή σπασμένη
- καθώς θα μου χτυπάς, γονατισμένη,
με παλαμάκια τον ρυθμό -
«σαν τον αητό είχα φτερά ...»


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα, 
Ποιήματα 200-2015, 2018

Μνήμη

Άρωμα από δαμάσκηνο, κανέλλα και γαρύφαλλο,
γεύση στα χείλη από κομπόστα.
Ύστερα η γεύση του φιλιού σου
που δεν την ξέχασα ποτέ. 
Άρωμα δενδρολίβανου, σκιά κληματαριάς
αγιόκλημα, βασιλικός, και κόκκινα γεράνια στις αυλές.
Μνήμη από μάτια παιδικά στο δάκρυ μουσκεμένα,
ματάκια εκστατικά κι απορημένα.
Μνήμη από θλίψη κι όνειρο.
Μνήμη στην άκρη του καιρού
που φεύγει αμετακίνητος, μαζί σου, 
χωρίς επιστροφή. 


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα, 
Ποιήματα 2000-2015, 2018

Καρδιακό επεισόδιο ...

                             Στον καρδιολόγο μου Ιωάννη Κανονίδη

Εκεί σ' εκείνη την αυλή με τ' αγριόχορτα,
τα οπωροφόρα δέντρα, τα παλιά συρματοπλέγματα,
κι εκείνο το πηγάδι στο πίσω μέρος της αυλής.
στα σύνορα τριών γειτονικών αυλόγυρων,
που οι τότε γείτονες, ερίζοντας για την ...ιδιοκτησία του,
πέθαναν όλοι διψασμένοι, ανίατοι εχθροί,
εκεί είναι θαμμένη χρόνια, η γερασμένη παιδική καρδιά σου.
κάτω από γκρεμισμένες μονοκατοικίες, ερείπια και χαλάσματα, 
σεισμόπληκτη, ανθρωπόπληκτη, έκπληκτη
να σε ξεκουφαίνει με τους εκκωφαντικούς παλμούς της,
έξω από κάθε ...σφυγμομέτρηση,
διεκδικώντας...βροντερά, εκπρόθεσμα, 
ανέλπιδα, μιαν ανέφικτη δικαίωση
σ' ανεκπλήρωτα, ανθεκτικά στο χρόνο
ασυμβίβαστα συναισθήματα και όνειρα.


Ιω-άννα Π. Παχτίτη
από τη συλλογή Καιρικά φαινόμενα, 
Ποιήματα 2000-2015,2018