Σε ποιον ήλιο

Σε ποιον ήλιο τον καρπό μου να μεστώσω
να γλυκαθεί στο μούστο του η μπρούσκα η ζωή.
Πήρε παράταση η νύχτα. Ανήλεη. Αδιέξοδη
με κατακλύζει.

Σε ποιο σύννεφο να γίνω καβαλάρης
στο θήλασμά του η δίψα μου να χορταστεί.
Στέγνωσε ο ουρανός. Αδάκρυτος. Πετρώθηκε
δε με ποτίζει.

Σε ποιο άστρο να υψώσω με ικεσία
τρεμάμενη καρδιά σε προσευχή θερμή.
Το τρέμουλό τους σβήστηκε. Απουσία. Σιωπή
με βασανίζει.

Σε ποιο κήπο ανεκπλήρωτους καημούς να θάψω
πληγωμένη ελπίδα να ριζώσει τη στερνή.
Ανάδελφη γη με κυνηγά. Με διώκει. Λησμόνησε
και πια δε με γνωρίζει.

Αλεξάνδρα Κωστάκη
από τη συλλογή Μανόλιες και ευκάλυπτοι, 2014

Αχίλλειος πτέρνα

Στο λέω είναι επικίνδυνο
το παιχνίδι της αγάπης
μη σε ξεγελά.
Κάνει κείνον που αγαπά ευάλωτο
τρωτό κι ανύποπτο
να καμαρώνει την αχίλλειο πτέρνα του
             στον ήλιο.
Διαυγής ο στόχος, καίριο το χτύπημα
από επίβουλη λάμα φονική.

Κι εσύ πανούργε φτερωτέ θεέ
απίθωσε τα βέλη στη φαρέτρα.
΄Αδικος ο κόπος.
Την παλιά πληγή επούλωσα με δάκρυ
το δέρμα σκλήρυνε
σιδερόφρακτο, δεν το διαπερνάς.
Αλλού ψάξε για κερκόπορτες, λοιπόν.
Η καρδιά μου έχει τη λησμονιά παρέα.

Αλεξάνδρα Κωστάκη
από τη συλλογή Μανόλιες και ευκάλυπτοι, 2014