Η φωτιά

Δε λέει να σβήσει αυτή η φωτιά
Στα τζάκι
Αργοκαίει το κούτσυυρο
Μέσα στη στάχτη.
Δες ζέστη που στέλνει στην κάμαρη
Της ψυχής
Βγάλε το γκρίζο ρούχο κι απίθωσέ το 
Καταγής
Θα σε αγκαλιάσω σφιχτά
Μη φοβηθείς
τραγούδι θα σου ψιθυρίσω
Να ευχαριστηθείς
Υπόσχεση θα σου δώσω
Να τη δεχτείς.
Καρπούς γλυκούς θα σε κεράσω
Να γλυκαθείς
Το ποτήρι με παλιό κρασί θα γεμίσω 
Να ευχηθείς
Σε περιμένω με αγωνία
Μην αργείς.

Μαλβίνα Ιωσηφίδου
από τη συλλογή Πέτρες ανθισμένες, 2017

Εκτίθεμαι

Πάει να πει
Βγάζω προς τα έξω
τα μέσα μου
Γράφω στο χαρτί
κείμενα και έμμετρα, 
τάχα αδιάφορα.
Εκεί μέσα, εγώ
Αναρτώ στον τοίχο μου,
καθώς σήμερα λέμε, 
το σχοινί της μπουγάδας
και κρεμάω με μανταλάκια
Επιθυμίες
Όνειρα
Συναισθήματα
Έμμονές
Ενθύμια
Ύστερα κρύβομαι
πίσω από τον τοίχο μου
και κλαίω
για όλα αυτά που έγραψα
για όλα αυτά που έσβησα.
Μετά αποφασίζω
και ξανά
ΕΚΤΙΘΕΜΑΙ !

Μαλβίνα Ιωσηφίδου
από τη συλλογή Πέτρες ανθισμένες, 2017

Τα καράβια μου

Και σα λυσσομανά ο βοριάς στο νησί
Ξερνά το κύμα ό,τι φανταστείς
Τα άδεια παπούτσια φοβάμαι
Μαζεύω ξύλα κομμάτια σχοινιά
Του ψαρέματος σημαδούρες
Άδειες πολύχρωμα οξειδωμένες κονσέρβες
Το φτερό του γλάρου
Της κατσίκας το κέρατο
Κάθομαι μετά και τα συναρμολογώ
Φτιάχνω καράβια
Για να ταξιδεύουν τα όνειρα
Μόνο τα άδεια παπούτσια φοβάμαι ...

Μαλβίνα Ιωσηφίδου
από τη συλλογή Πέτρες ανθισμένες, 2017