ΙΘ - Άτιτλο (Πού να 'σαι πεθαμένε φίλε μου ...)

Πού να 'σαι πεθαμένε φίλε μου
απόψε που γίνεται η ώρα θερινή
πού να 'σαι ό,τι δε ζήσαμε να το ζήσουμε
ρέστα Μπετόβεν και Ντιουκ Έλλινγκτον κασέτες
που 'θαψαν οι αστροναύτες στη Σελήνη
για να υπάρχει μουσική όταν φουντάρει
ο κόσμος ποντάροντας στη φαντασμαγορία
για να τη βγει στο λευκό της τρέλας
πατημένο γκάζι και το ρολόι μια ώρα μπροστά
μ' ανάσταση νεκρών στο μήκος κύματος
της περιπέτεις πώς μικροφωνίζει
άκου το αλκοόλ η φλέβα πάνω απ' το δεξί μου μάτι
κι οι πόλεις όλες κοιταγμένες από ψηλά
καθώς το παρελθόν επιστρέφει και το μέλλον
τα 'χει παίξει 

Διονύσης Μενίδης
από τη συλλογή Το φως της νύχτας, 1986
Ηλίας Κεφάλας, Ανθολογία Σύγχρονης Ελληνικής Ποίησης
Η δεκαετία του 1980 (Ιδιωτικό όραμα), 1989
 

Το χωριό

Κανείς δε νοιάζεται για το τρακτέρ
που σκόνταψε στη λακκούβα και θρηνεί
με τη μηχανή αναμμένη
το χαμό του οδηγού του, 
ανάμεσα στα φανάρια να το πιστολήσει
λυτρωμό στο βάσανό του να δώσει
όπως οι άνθρωποι συνηθίζουν με τ' άλογα
τα πληγωμένα
                        ή τ' άρρωστα
κανείς δε συγκινείται.

Προβάλλοντας λίγο από τη βουνοσειρά
μια ημικυκλική κατακόκκινη μετριότητα
ο ήλιος ανήμπορος πια να ανατείλει
σε ένα μόνιμο λυκαυγές
καταδικάζει τις μέρες που μας έμειναν.

Καταμεσής του κάμπου
ο γύφτικος καταυλισμός : καραβόπανα δίχως κατάρτια.
Πού πήγε η θάλασσα, πού πήγε;
Τόσες και τόσες γεωλογικές αναστατώσεις
ετούτος ο μετασχηματισμός που μ' αφανίζει
του τρακτέρ το παραλήρημα
κι απ' τα περβάζια 
εκθρονισμένες ο ιγλάστρες με το βασιλικό.

Δεν ξέρει το χωριό πως ήταν κάποτε
κοντά στη θάλασσα. 


Διονύσης Μενίδης
από τη συλλογή Ρεμπέτικα, αντιμεταρρύθμιση και άλλα ποιήματα, 1979
Ηλίας Κεφάλας, Ανθολογία Σύγχρονης Ελληνικής Ποιησης
Η δεκαετία του 1980 (Ιδιωτικό όραμα), 1989