Αναχώρηση

Χειμώνας
Φλεβάρης ξεφυσούσε
κατάμουτρα το χιόνι

έτοιμη να φύγεις
χλωμή διάφανη
σαν γάλα μητρικό 
χιονόνερο
του στήθους σου
το πρώτο μας πάρε-δώσε

περίσσευε η σιωπή
από παντού
παιδί που το ξεχάσανε
με μισοφορεμένα παπουτσάκια


Μαρία Λάτσαρη
από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα. 2016

Ενσυναίσθηση

Σε νιώθω 
με τους νευρώνες κάτοπτρα
μυούμαι στον κόσμο σου
συναισθάνομαι τη γλώσσα σου
αυτήν
των ήχων 
των γεύσεων
των χρωμάτων
των σκιών
των αρωμάτων
Παράδεισος των αισθήσεων

Εσένα Τέχνη
που με κάλτσες μεταξωτές
πολύ λεπτές
μυρίζεις τον κρίνο
και γεννάς


Μαρία Λάτσαρη
από τη συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα, 2016

Αυλαία

Είναι ο έρωτας που τους έκανε να

αναχωρήσουν από τον κόσμο αυτόν

                                                                         Δάντης

Χιόνι πέφτει απαλά

άσπιλο άχρονο

βάναυσα λευκό

σβήνει τις γραμμές

των κορμιών

ούτε ήχος ούτε φως

γλιστρά ανάμεσά μας

                                      Τώρα για πάντα δική σου

Μαρία Λάτσαρη

από την ανέκδοτη συλλογή

Εν δυνάμει πραγματικότητα

Ιεροτελεστία

Ξυρίστηκα

χτένισα τα μαλλιά μου

έβαλα τα καλά μου

κι όπως ο ερωτευμένος προτού

φιλήσει το κορίτσι τ’ αγκαλιάζει,

χάιδεψα το βελούδινο δέρμα

παραδόθηκα στη μυρωδιά,

πριν γευτώ τη γλύκα

της συλλογής

που μου χάρισε ποιητής αγαπημένος.

Μαρία Λάτσαρη
από την ανέκδοτη συλλογή
Εν δυνάμει πραγματικότητα

Εν δυνάμει πραγματικότητα

Χρόνια γλυπτικής ο άνεμος

κι η θάλασσα,

κι ο βράχος

λιγοστεύει φλούδα φλούδα,

έτσι σμιλεύεται ο στίχος,

με ινδιάνικο βλέμμα

ο ποιητής συνδέει 
την εξωτερική πραγματικότητα

με την εκδοχή που φτιάχνει ο νους του

δεν τραγουδά

δεν επιδίδεται σε ζωγραφική τοπίων

με τη σοφία των κύκλων της φύσης

λειαίνει τη διαχωριστική γραμμή

ανάμεσα σε ζωή και θάνατο

αποσπά το ουσιώδες απ’ τα πράγματα,

το αιώνιο απ’ το προσωρινό.

Μαρία Λάτσαρη
από την ανέκδοτη συλλογή
Εν δυνάμει πραγματικότητα

Συνομιλία

                                πεθαίνουν τα κλαριά απ' αγάπη
                                              Federico Garcia Lorca

                                                                                                                                                                  

Ρωτώ την ποίηση

για το σχήμα της λύπης

την ιτιά μου δείχνει,

το δέντρο που πονά, αυτή

με γερμένα τα κλαριά

προσκυνά βουβά το χώμα.

Νευρωνικό αντίστοιχο,

λέει η επιστήμη,

γυναίκας κλαίουσας που

με λυτά τα μακριά μαλλιά

θρηνεί ασάλευτη

του έρωτα

το φθαρτό σώμα.

Μαρία Λάτσαρη
από την ανέκδοτη συλλογή 
Εν δυνάμει πραγματικότητα

«Η» (διαζευκτικό)

Σαν βροντή σε βλέπει

Σαν αστραπή σ’ ακούει

Είναι τυφλός, κουφός ή ερωτευμένος;

Μαρία Λάτσαρη

από την ανέκδοτη συλλογή

Εν δυνάμει πραγματικότητα