Κλωνάρια, φύλλα, πέταλα

                                                         στη Νόρα και τον Άγη

Στις πλαγιές του παλιού μεταλλείου οι ρίζες των αιωνόβιων
πεύκων φτάνουν στις σκοτεινές γαλαρίες^. σιωπηλές
και ακατοίκητες.
Φυσούσε ο αέρας, ξεσήκωνε τις μυρωδιές^.  σφύριζε
διασχίζοντας το μεσημέρι, παίρνοντας μαζί του
ενδημικά και γηγενή κλωνάρια θάμνων.

Κάθομαι δίπλα στη λάμψη της λίμνης

οι κλώνοι της ιτιάς υποκλίνονται στο νερό.
Ολόγυρα τα βουνά του Τροόδους.
Ένα γεράκι διασχίζει σα νότα τον ορίζοντα.
Τα ζουζούνια, οι σαύρες, οι κάμπιες, το ενοχλητικό κουνούπι
κι οι πεταλούδες, ανοίγουν τις μέρες
με λεπτά ραμφίσματα^. αστραπές.
Ο κήπος ανασαίνει και το βουνό πλημυρίζει πράσινα κύματα.

Δε μου λείπει τίποτα, σκέφτομαι.

Οι διαστάσεις της φύσης ακαθόριστες
όπως ακαθόριστη είναι και η πορεία της ζωής.
Σημειώνω τη μέρα, το χρόνο, τη διαφάνεια του δάσους.
Σημειώνω τις πέτρες πάνω στις πέτρες
τον ήλιο, που μ’ ακολουθούσε σαν σκιά
την αράχνη, που κεντούσε κι ένωνε
κλωνάρια, φύλλα, πέταλα. 
Δε μου λείπει τίποτα.

Μετακινώ τις πέτρες, σκάβω το χώμα

φυτεύομαι ανάμεσα στα βότανα, να πάρω μυρωδιά.

Βοτανικός κήπος στο Μεταλλείο Αμιάντου

2 Αυγούστου, 2013

Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Αρένα, 2014
Ενότητα : επί σκέψεις
 

Πίνακας

Επέλεξα να σταθώ μπροστά του.

Τον κοιτάζω κατάματα.
Κάθεται στον τοίχο ολομόναχος με μόνη ανταμοιβή
την απορία στα βλέμματα αγνώστων.
Το κόκκινο χύθηκε άφθονο μουντζουρώνοντας το τοπίο.
Τα τζάμια ήτανε θολά^. θολός και ο ορίζοντας.
Μπορούσα όμως να δω μέσα από τα ανοιχτά
παραθυρόφυλλα ρούχα απλωμένα στα σκοινιά
σαν χορεύτριες, φύλλα ξερά κάτω στο χώμα
κι έναν δρόμο στενό χωρίς όνομα που οδηγούσε,
δεν ξέρω που.
Ο άνεμος ήταν σιωπηλός.  
Μια θολή ιστορία μέσα σε κάθε ανθρώπινη φιγούρα.
Μα η σκέψη του ζωγράφου Mher Chatinian ήτανε ξεκάθαρη.
Αυτά που βλέπω, είναι ό,τι το πινέλο του άφησε ελεύθερα
να ενωθούν με τις αισθήσεις και το στυλό μου.

Οι υπάκουες λέξεις μου, δίνουν απλά μια ερμηνεία

στις ανυπάκουες εκτάσεις των χεριών του.

Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Βανατζόρ, Οκτώβριος 2012

Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Αρένα, 2014
Ενότητα : επί σκέψεις

Χειμώνας στο Τρόοδος

Τα βουνά απλώνουν τα χέρια και με καλούν.

Χιονίζει στο Τρόοδος. 
Το νησί είναι αιχμάλωτο μες στην ομίχλη και τη βροχή
περικυκλωμένο από μνήμες.
Επιθετικές σταγόνες πέφτουν αδέξια στα τζάμια.
Ανοίγω την εξώπορτα και βρίσκομαι
στην απόλυτη κυριαρχία του χειμώνα.
Με δυσκολία το φως του ήλιου θρυμματίζει
τα πυκνά σύννεφα 
αγκαλιάζει το δάσος στιγμές ξαναμμένο,
στιγμές μελαγχολικό
όπως τα σώματα μετά την ερωτική λειτουργία^.
το προσκύνημα.

Χιονίζει στο Τρόοδος

πάνω από ένα ξέσκεπο, μοιρασμένο νησί.
Μα η ομίχλη κι η βροχή
δεν αναγνωρίζουν διαχωριστικές γραμμές. 
Το κατέχουν ο  λ  ό  κ  λ  η  ρ  ο.


Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Αρένα, 2014
Ενότητα : διαχωριστική γραφή

Το νήμα

                                                                      στον Emin Gizenel

Τα βράδια σε σκέφτομαι στην άλλη πλευρά της πόλης.

Η ιστορία σου δεν είναι ίδια με τη δική μου^.
κι όμως μεγαλώνουμε στην ίδια πόλη.
Εμείς κάποια στιγμή ξανασμίξαμε, μα όχι η πόλη μας.
Υφαίνουμε την ύπαρξή μας με το νήμα που μας χωρίζει.
Κτίζουμε σκαλοπάτια για να ανεβαίνουμε μαζί  
αφήνουμε σημάδια για να ξαναβρούμε την αρχή μας  
όπως οι άνθρωποι της ερήμου.

Τα χρόνια μαλάκωσαν, το ίδιο η καρδιά και τα πάθη μας.

Μοιάζουμε τώρα με τους ταξιδιώτες που σε κάθε ταξίδι
ψάχνουν δρόμους να τους οδηγήσουν στις αισθήσεις.

Σήμερα, κοιτάζοντας τις καινούριες πινακίδες

«Η πόλη της καρδιάς μου», φυλάω ζωντανές τις λεπτομέρειες^.
τον αέρα και τις μυρωδιές της, τις φωνές
και το γέλιο των δρόμων
τις ουλές και το κλάμα της, ίδιο με τ’ αγκάθια που φυτρώνουν
στο σημείο που τη μοίρασαν στα δυο.
Έχει απόκοσμο πρόσωπο η διαχωριστική γραμμή.

Γι αυτό σε σκέφτομαι τα βράδια

την πόλη να ενώνει τα ξέχωρα νήματα της ιστορίας μας.
Πάνω από την οροφή της γειτονιάς σου πετάει
ένας χαρταετός.
Δεν βλέπω το νήμα που τον ισορροπεί
μα ξέρω.


Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Αρένα, 2014
Ενότητα : διαχωριστική γραφή

Τελευταίες μικρές παύσεις

                           Ι
Μετρώντας προς τα πίσω φυλακίζω το χρόνο.
Για τα μέχρι σήμερα πλημμελήματα
τον καταδικάζω ερήμην.

 

                          ΙΙ

Δεν θα μπορούσα να περπατήσω τόσο ανάλαφρα
όσο ανάμεσα στις αϋπνίες.
Υπνοβατώντας την κατάλληλη ώρα της μετάβασης
στην ουράνια χώρα^.  
οι πλειάδες θρόιζαν σαν φύλλα στον άνεμο.
 

                         ΙΙΙ

Να σε χορτάσω δε μπορώ, μετρημένες οι μέρες.
Μα τις νύχτες αμέτρητες ώρες
μπαίνω στην εκκλησιά, που λειτουργεί το σώμα σου.

 

Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Αρένα, 2014
Ενότητα : Μικρές παύσεις

Η μοίρα

Όταν σε κοιτάζω δεν είναι μόνο η μυρωδιά σου.

Μην αναμένεις αυτό που δεν μπορώ να δώσω.
Είμαι εδώ.
Μα ο έρωτας γεννιέται και κάπου αλλού.   
-Ο λόγος μάς ενώνει όταν αναζητούμε
όταν ερωτευόμαστε ή όταν θρηνούμε-
Όταν σε αγγίζω δεν είναι μόνο το δέρμα σου
είναι κι αυτά που το παρελθόν φέρνει στο σήμερα
και μας περικυκλώνουν.

Όταν με φιλάς είναι η μοίρα

που υψώνει το ποτήρι στην υγειά μας.

 

Λίλη Μιχαηλίδου

από τη συλλογή Αρένα, 2014

Ενότητα : Μικρές παύσεις 

 

Γυναικείο πορτρέτο

                                      της Marie Laurencin, 1938
 

Τα δάχτυλα μόλις που αγγίζουν λεπτά κοτσάνια λουλουδιών.

Τα φύλλα υποκλίνονται στην αφή.
Ένα μπράτσο δροσερό λυγίζει ανεπαίσθητα, συγκρατώντας
στον ώμο ανάλαφρο μετάξι. Το ρούχο δεν κρύβει τίποτα  
απλά μένει ασάλευτο, ένα με το νεανικό δέρμα.
Αμμουδερά βουναλάκια σαλεύουν διακριτικά
στους ρυθμούς της ανάσας.
Το πηγούνι μια καμπή στο διάστημα του προσώπου.
Ο λαιμός στηρίζει τη γοητεία του κεφαλιού^. είναι γερμένο
ελαφρά, προς τη διάθλαση της μυρωδιάς.
Οι μανόλιες στο ίδιο χρώμα με τα μάγουλα.
Στο φαράγγι των ματιών κρύβονται μυστικά
που το πινέλο προσπαθεί να προσδιορίσει.

Σίγουρα ο ζωγράφος πήρε το μερίδιό του.

Άλλωστε, πώς θα μπορούσε να γδύσει αυτό το πλάσμα
ν’ ανοίξει την πλημμυρίδα των χειλιών, να κολυμπήσει
να πνιγεί στη μέθη των χρωμάτων, να παραδοθεί
στο επιφώνημα του αιθέριου σπασμού;

Τα μαλλιά πιασμένα με κορδέλα πέφτουν, όπως ο ήλιος  

σε μια πλάτη λεία σαν δειλινό.
Αγαπάει το φως που τη χαϊδεύει.
Το πετράδι στ’ αφτί της λικνίζεται απ’ τους τριγμούς
του σιντεφένιου στήθους^. ξαναμμένο ψιθυρίζει στο λοβό.

Είναι όμορφη και το αισθάνεται καθώς το πινέλο ακουμπά

την απόλυτη στιγμή που αναδίνει το σώμα της.
Το χρώμα χύνεται σ’ όλη τη γύμνια της, παραλύοντας
το σήμερα και το αύριο των χεριών του.

 

Λίλη Μιχαηλίδου

από τη συλλογή Αρένα, 2014 

Μνήμες

                                                      στη γιαγιά μου, Ερατώ

Την βρήκα να κάθετε στο ξωπόρτι.

Κρατούσε στην ποδιά της ένα μεγάλο τσίγκινο δίσκο
γεμάτο σιτάρι και το καθάριζε ξεχωρίζοντάς το σπυρί σπυρί.
«Ετοιμάζω τα κόλλυβα» μου είπε
«αύριο είναι ψυχοσάββατο».
Κοιτάζω επίμονα να διαβάσω αυτό που δεν είναι σημειωμένο
σε κανένα γραπτό, που από μόνο του είναι ολόκληρος
κόσμος^. το μοναδικό δικό της βλέμμα, το ομιχλώδες άσπρο
του ματιού στην σκιά των χρόνων της.
«Οι ψυχές», συνέχισε κοιτάζοντας τον ουρανό
«δεν βρίσκουν ανάπαυση^. μια μέρα το χρόνο
κατεβαίνουν στη γη και μας βλέπουν».
Ένα φως αντιφέγγιζε στις σκέψεις και ο λόγος της
έβγαινε σαν πρόσφορο. Παρατήρησα τις χοντρές φλέβες
στα γέρικα χέρια της. «Κατεβαίνουν στη γη, αγγίζουν
τα χνώτα μας και κάθονται στα κλαδιά των δέντρων.
Αυτή τη μέρα δεν πρέπει να κλαδεύονται τα δέντρα
γιατί οι ψυχές θα πέσουν στη γη, θα πονάνε και κλαίγοντας
θα λένε τα παράπονά τους για τους ζωντανούς…»

Έφερα την εικόνα στα μάτια μου  

το θρόισμα των ψυχών ανάμεσα στα κλαδιά
τις ανάσες να ταλαντεύονται μες στο διάστημα.
Μια ηρεμία στο βάθος της καθημερινής κούρασης
κατακλύζει τις νύχτες, φέρνοντας στην επιφάνεια
τις μαρτυρίες των πρωτινών
βγαλμένες μέσα από τους φόβους τους.

Λίλη Μιχαηλίδου

από τη συλλογή Αρένα, 2014 

Σπίτι καράβι

Όλοι οι άνθρωποι είναι γη.
Κουβαλούν κάτι προϊστορικό που δεν είναι ορατό.
Γι' αυτό και διαφέρουν μεταξύ τους.
Μιλούν διαφορετική γλώσσα,
απλώνουν τα πόδια τους σε διαφορετικές θάλασσες.
Ο ένας δεν μπορεί να μαντέψει γιατί αδειάζουν
τα ποτήρια του κρασιού τόσο γρήγορα.
Ο άλλος δεν αντιλαμβάνεται πότε πρόλαβε
να βγάλει τα ρούχα του,
πότε πρόλαβε να τα κρεμάσει στ' αγκάθια των βάτων ...

Σηκώνω άγκυρα.
Θέλω να δω το σπίτι μου τη νύχτα με λαμπερό φεγγάρι.
Έχουν περάσει σαράντα χειμώνες από τότε
που για πρώτη φορά ζήτησε βάψιμο.
Έκτοτε ξαναβάφεται πίσω από τις κουρτίνες και τα λεπτά
κεντήματα της μάνας μου, τις σταυροβελονιές, τα κοπτά,
τα ανεβατά, τους ποταμούς που ξεδιψούν τις κεντήτρες
δίπλα στα ινδικά υφαντά
που αναπληρώνουν την ανθρώπινη
απουσία γιατί κάποιος θέλησε να ξεκληρίσει τις κλωστές
που συγκρατούσαν την ισορροπία της.

Έξω στην αυλή ξεχωρίζουν οι σκιές
των γενιών που πέρασαν,
οι σπόροι που φύτρωσαν σαν μάτια λουλουδιών
και στόλισαν κεφάλια όμορφα ανθισμένοι πολυέλαιοι.
Το σπίτι μου μοιάζει με πλεούμενο στην ξηρά.
Για να είμαι ακριβής, είνα ένα καράβι που ταξιδεύει
στις πλαγιές του Τροόδους.
Δεν μπορεί να ξεφύγει από το δρομολόγια της μοίρας του.

Οι επισκέψεις αυτές ξεχνιούνται, κι η ζωή μας 
μπαίνει σιγά σιγά
στα μέτρα του θανάτου.

¨
Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Αρένα, 2014
 

Άτιτλο (ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ ...)

ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ
απέμεινε η σκόνη του πένθους

η εξάντληση
χάιδευε τη μοναξιά των λείων
παγωμένων μηρών

λεηλατήθηκε η γυμνότητα των λέξεων
δεν εκπληρώθηκε η ενδόμυχη στιχομυθία

το μισοτελειωμένο ποίημα
επέζησε
ως ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας


Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Υπαινιγμοί, 2008

Άτιτλο ( Η ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ ήταν απόλυτη ...)

Η ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ ήταν απόλυτη
ακαριαία
«η ποίηση στην πυρά»
αυτό είναι λοιπόν

γί' αυτό η πυρά
κρύβει στη τέφρα των ερειπίων της
σπίθες οργισμένης ποίησης


Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Υπαινιγμοί, 2008

 

Άτιτλο (Αναζητώ ...)

ΑΝΑΖΗΤΩ
το σφυγμό του φιλιού
τον ήχο των μηρών - των μαλλιών
την προέκταση του λαιμού

σχεδόν ανακαλύπτω
αυτό που μου ανήκει ολοκληρωτικά

ένα τίποτα


Λίλη Μιχαηλίδου
από τη συλλογή Υπαινιγμοί, 2008