Ξενιτιά

Εδώ στην ξενιτειά, κάθε βράδυ/ τα όνειρα με στέλνουν στην πατρίδα/ κι έπειτα, σκεπάζουν την εικόνα της/ κύματα σκούρα χωρίς επιστροφή// ........................................................................... Δεν ξέρω τα σημάδια των ονείρων,/ αλλά μαθαίνω τα σημάδια στην ψυχή/ που όλο βαθαίνουν σε μία ανοιχτή πληγή/ και μ΄ έκαναν να νιώθω γρανάζι μηχανής/ που, ως λένε, πρέπει να' ναι καλοκουρδισμένη// ........................................................................ Βυθίζομαι σε επιβεβλημένη μοναξιά,/ δεν έχω φίλους ούτε στην ανάγκη,/ δεν έχω καν γνωστούς, παρέα μου η σιωπή// ........................................................................... Εδώ γνώρισα την υπομονή, το πείσμα,/ την κρυμμένη δύναμη στα σωθικά μου./ Γκρεμίζω της επιστροφής τα όνειρα/ και δέχομαι σταδιακά το όπου γης πατρίς// ........................................................................ Κάπου βαθιά/ σε κείνη την πληγή του νόστου/ κρύβεται η μυρωδιά του θυμαριού,/ η αύρα του Αιγαίου, το χρώμα των Κυκλάδων,/ τα πρώτα χτυποκάρδια του έρωτα/ ............................................................................ Είναι φορές πατρίδα που δεν έχεις όνομα,/ αλλά ξέρω ότι θα είσαι πάντα εκεί./ Με περιμένεις όπως οι πιστοί ερωτευμένοι/ που αρπάζονται από μια χίμαιρα για να μπορέσουν να υπάρξουν/ ή/ όπως το γκρίζο τ΄ ουρανού, που διαπερνώ/ για να αντικρίσω το γαλάζιο και τον ήλιο σου/ τις νύχτες που τα όνειρα με φέρνουνε κοντά σου// ........................................................................ Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Χριστούγεννα

Θυμάμαι κάποτε,/ μόλις μια ανάσα χρόνου πίσω,/ τραγουδούσα ανέμελος των Χριστουγέννων κάλαντα/ σε ευπρόσωπες ανθρώπων γειτονιές/ -όπου και μοσχομύριζαν μελομακάρονα,/ κουραμπιέδες και γιορτινά εδέσματα-/ ασφαλής, αμέριμνος, με τρίγωνο στο χέρι,/ σ’ ολάνοιχτες πόρτες νοικοκυριών,/ με τσέπες που κουδούνιζαν πενηνταράκια και δραχμές// ............................................................................... Τώρα,/ βλέπω τον φόβο στους γονείς/ που συνοδεύουνε παιδιά εξίσου φοβισμένα,/ σε γειτονιές απρόσωπες, τσιμέντου,/ σε σφαλισμένες πόρτες, κάμερες ασφαλείας/ και συναγερμούς,/ κι ώριμος άντρας πια,/ αναρωτιέμαι πώς άφησα/ κι άλλαξε τόσο δραματικά ο κόσμος/ και πώς ψελλίζουν τα παιδιά/ «καλήν ημέρα άρχοντες»/ σε ώτα μη ακουόντων...// .............................................................................. Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Δυο μέτρα γης

Το φως μιας αστραπής/ η διάρκεια της ζωής/ και τρέχουν οι αιώνες// .............................................................................. Κι εσύ ισόβια αφελής,/ αναρωτιέσαι τι ζητούν οι μαριονέτες/ που με πολέμους απειλούν,/ σπορές θανάτου, πόνου, συμφοράς,/ που αλωνίζουν στεριές και θάλασσες,/ σπέρνουν μίσος κι απώλειες,/ μπουκώνουν με στείρες υποσχέσεις/ φανατισμένους και ηλίθιους υποτελείς// ................................................................................ Ηγετίσκοι αλλόφρονες,/ έρμαια παραλογισμού,/ μιλούν για μοιρασιές του τίποτα/ στον κόσμο των θνητών// ................................................................................ Ξεχνούν πως τους αναλογούν/ -όπως σε όλους μας-/ δυο μέτρα γης για να ταφούν// ................................................................................ Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Τεφτέρια

Έγραφα παιδιόθεν σε κάτι χοντρά τετράδια/ σαν τα τεφτέρια των παλιών μπακάληδων,/ εκεί που έγραφαν τα χρέη πελατών/ πριν τους σκοτώσουνε τα σούπερ μάρκετ// ................................................................................ Γέμιζα τα τετράδια/ με βερεσέδια ενοχών, πόνους απωλειών,/ έρωτες, όνειρα, μπόλικη τρυφεράδα,/ με τον παράδοξο, ως έλεγαν, τρόπο/ που έβλεπα πράγματα και ανθρώπους// ................................................................................ Βρέθηκαν σε κάτι κάδους ανακύκλωσης/ εκείνα τα -ισοβίως- εφηβικά τεφτέρια μου/ Δεν έμαθα ποτέ/ αν έγιναν αφίσες πολυεθνικών/ ή και πολιτικών κομμάτων,/ χαρτοπετσέτες λαίμαργων,/ περιτύλιγμα δώρων ευγενικών,/ ερωτική επιστολή παρθένας/ που καίει ο πόθος το κορμί της/ ή έγγραφο διαταγής: Ανοίξατε πυρ/ Μα, σ' όλα αχνοφαινόταν η γραφή:/ Σαν μεγαλώσω θα γράψω ποιήματα αληθινά// ................................................................................ Δεν ξέρω ακόμα αν μεγάλωσα,/ αλλά η Ποίηση δεν άφησε ποτέ/ να βυθιστεί σε πλήξη ή ανία η ζωή μου./ Επίσης πάντα γνώριζα/ πως ήταν μια λέξη αρκετή/να φύγω σε σύμπαν ακριβό/ με πίστα απογείωσης τα ταπεινά τεφτέρια./ Δεν ξέρω αν τα ποιήματα ήταν αληθινά,/ το βέβαιο είναι πως ήτανε πραγματικά// ................................................................................ Α, τα ταπεινά εφηβικά τετράδια/ πόσο πόνο ανθρώπινο/ λύπες, χαρές και καθυψώσεις φέρουν…// ................................................................................ Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Εφαλτήριο

Την Ποίηση/ δεν θα την βρεις στις στιχοπλοκές/ και σε ορθοτεχνίες επιτήδειων λεξιλάγνων/ στην εν ψυχρώ ροή των λέξεων άνευ Λόγου/ στην άγνοια αυτοχρισμένων ποιητών/ σε νοθευμένα γράμματα/ και σε θολά νοήματα των ανικάων/ δεν θα τη βρεις σε πανηγύρεις/ εγωπαθών και λαθρεπιβατών/ ούτε σε όσους πεζογραφήματα στοιχίζουν// ............................................................................... Θα κρίνει εκείνη πότε θα σε βρει/ αφού προηγηθεί σκληρή δουλειά/ πολύωρα του νου ταξείδια/ άπειρες τρικυμίες της ψυχής/ πάμπολλα νυχτοκάματα/ ώσπου να γίνει πλάστελίνη/ με αίμα και ιδρώτα ο γρανίτης// .............................................................................. Τότε θα δεις/ οι λέξεις είναι εφαλτήριο/ ώστς να φτάσεις πέρα απ' αυτές/ στην πεμπτουσία πραγμάτων της ζωής/ εκεί που βρίσκεται η Ποίηση πραγματικά// .............................................................................. Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Άχνα

Sylvia Plath ............................................................................... Το ποίημα είναι η άχνα της εκπνοής του ποιητή/ σ' έναν αρχέγονο καθρέωτη/ όπου χαράζει στίχους με το δάχτυλο/ κι όταν αφανιστούν από τον άνεμο/ βλέπει ολόγυμνο τγο πρόσωπό του.// ................................................................................ Γιώργος Δουατζής// από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Γη

Μάνα μας είναι η γη, είπε/ όλη μου τη ζωή αγρότης/ και το τραχύ του χέρι/ έσφιξε εκείνο της συντρόφου// .............................................................................. Με είπαν ονειροπόλο, είπα/ αλλά δεν γνώριζαν/ πόσο στέρεα μπορεί/ να πατήσει τη γη ο ποιητής/ κι έσφιξα ένα παιδικό μολύβι// ........................................................................... Έτσι, ριζώσαμε κι οι δυο στη γη/ με πρόσωπα σκαμμένα/ κάματο, ήλιο και ελπίδα/ όμορφοι σαν παιδιά/ που πρωτοαντίκρυζαν τον κόσμο/ και δυνατοί σαν αιωνόβιες ελιές// .............................................................................. Κι αναρωτήθηκα ξανά/ πόσες ματιές χωράει ο κόσμος/ πόσες προσλήψεις/ Ίσως, όταν το θέλεις/ δεν υπάρχει μοναξιά/ Σκέψου, μήπως δεν τόλμησες/ μα βυθιστείς άφοβα και βαθειά/ στων άλλων τη ματιά/ μήπως τη μοιρασιά αποστρεφόσουν// ........................................................................ Γιώργος Δουατζής/ από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Μαργαρίτες

Δώσ' μου το χέρι σου, αγαπημένη/ σήμερα άνθισαν οι μαργαρίτες σου// .......................................................................... Είσαι/ η αφή των βιβλίων που αγάπησα/ οι μουσικές που με ταξίδεψαν/ οι ευωδιές που μου χαρίζει το κορμί σου/ οι φλύαρες μεστές σιωπηλές εικόνες/ που κατακλύζουν τα όνειρα μου/ η ζεστασιά που μοιραζόμαστε/ οι κάθε φορά μοναδικές αγκαλιασμένες νύχτες/ η ουσιώδης σπάνια συντροφιά/ στις κακοτράχαλες οδοιπορίες του νου/ ο χρόνος που λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες μου/ η έσχατη πανδαισία των χρωμάτων/ όσα δεν μπορούν να ιστορήσουν οι λέξεις/ είσαι// ............................................................................. Και μην ανησυχείς/ πάντοντε θα φροντίζω να γίνουν όλα λευκά/ να μη χαθεί το χρώμα, η ομορφιά/ απ' τις δικές σου μαργαρίτες. Να ξέρεις, θα είμαι κάθε Άνοιξη εκεί/ για να τις βλέπω να ανθίζουν// .......................................................................... Γιώργος Δουατζής. από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Ευγνώμων

Ευγνώμων ππυ ευτύχησα/ έστω στιγμές ελάχιστες/ ωστόσο ικανές να συντηρούν/ αίσθημα άδολης αγάπης/ τροφής πολύτιμης για τις ποιητικές διαδρομές// ............................................................................. ΚΙ όταν σκληρά συγκρούομαι/ με τον μοναδικό αντίπαλο τον εαυτό/ δέχομαι την εξάρτηση απ' όσους αγαπώ/ κι απ' την ανάγκη μοιρασιάς/ ευγνώμων που ευτυχησα/ μιας και κατάφερα να ζω και να μοιράζομαι/ μία γείωση μονάκριβη του ονείρου// ............................................................................... Αχ πόσο αληθώς ευγνώμων που ευτύχησα/ έστω ελάχιστες στιγμές// ..................................................................... Γιώωγος Δουατζής από τη συλλογή Χάρτινκ απόγονοι. 2021

Δυο μέτρα γης

Το φως μιας αστραπής/ η διάρκεια της ζωής/ και τρέχουν οι αιώνες// .............................................................................. Κι εσύ ισόβια αφελής/ αναρωτιέσαι τι ζητούν οι μαριονέτες/ που με πολέμους απειλούν/ σπορές θανάτου, πόνου, συμφοράς/ που αλωνίζουν στεργιές και θάλασσες/ σπέρνουν μίσος κι απώλειες/ μπουκώνουν με στείρες υποσχέσεις/ φανατισμένους και ηλίθιους υποτελείς// ........................................................................ Ηγετίσκοι αλλόφρονες/ έρμαια παραλογισμού/ μιλούν για μοιρασιές του τίποτα/ στον κόσμο των θνητών// ........................................................................ Ξεχνούν πως τους αναλογούν/ -όπως σε όλους μας-/ δυο μέτρα γης για να ταφούν// ........................................................................ Γιώργος Δουατζής/ από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι,2021

Νήπιο

Ποιος τόλμησε να πει/ ότι τα όνειρα δεν ζουν ανάμεσά μας;/ Ποιος ότι δεν μπορεί το πνεύμα μας/ να σεργιανίζει ολόκληρη την οικουμένη;/ Ποιος ότι η υπέρβαση δυνατοτήτων εαυτού/ είναι τάχα μικρός σκοπός;// ................................................................................ Κάποιοι τολμούν/ αλλά εγώ θα είμαι εδώ/ να διασχίζω πλήρης αθωότητας τον κόσμο/ νήπιο αναλφάβητο/ μπρος στην πληθώρα όσων έχουν γραφεί/ κι όσων δεν γράφτηκαν ακόμα/ αμετανόητος, φέρελπις, διψασμένος/ ως κυνηγός του ανέφικτου/ για να το κάνω εφικτό// ................................................................................ Γιώργος Δουατζής/ από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι, 2021

Άχνα

Το ποίημα είναι η άχνα της εκπνοής του ποιητή/ σ' έναν αρχέγονο καθρέφτη/ όπου χαράζει στίχους με το δάχτυλο/ κι όταν αφανιστούν από τον άνεμο/ βλέπει ολόγυμνο το πρόσωπό του// ''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''........................... Γιώργος Δουατζής/ από τη συλλογή Χάρτινοι απόγονοι. 2021

ΙΙΙ - Άτιτλο (Είσαι το ομορφότερο χωρίς απάντηση γιατί ...)

Είσαι το ομορφότερο χωρίς απάντηση γιατί

Έφτιαξα τεράστια την πόρτα και τα παράθυρα πολλά, ώστε να μπορεί πάντοτε ο ήλιος να λούζει με φως την ομορφιά σου

Ποτέ δεν θα καταλάβεις το μέγεθος της χαράς που φέρουν τα ευαίσθητα μάτια σου και είναι φυσικό να μην μπορείς να νιώσεις το πολυδιάστατο της αφής σου

Σου τραγουδάω κατανυκτικά περίκλειστο υψιπετών τραγούδι με μια μοναδική ανέλιξη ήχων σε ατραπό ενοποιό, υπάρξεων με ήχους που δεν γεύτηκε ψυχή ανθρώπου

Σημαντικό στ’ αλήθεια να αγαπάς έστω και το κενό στο στήθος σου κι ας μεγαλώνει, αλλά ποτέ μην αγαπήσεις κάποιον που δεν εδάκρυσε ποτέ

Πλούσιος με την αγάπη σου, δυνατός με την ευαισθησία σου, ταπεινός με την ωριμότητά σου

Γιώργος Δουατζής

από την ποιητική σύνθεση Χρόνου σκιά, 2018

 

ΙΙΙ Άτιτλο (Αγαπημενη μου, θέλω ...)

Αγαπημένη μου, θέλω

να δεις τη χαρά που σου ’δωσε ανθίζοντας το ποτισμένο από τα χέρια σου μικρό γεράνι, τη φύση που αντιστέκεται με τρόπο μοναδικό στην ανθρώπινη βαναυσότητα, τις απώλειες που δεν σου χαρίζονται ποτέ και τις απουσίες που φωνάζουν ως παρουσίες τα ηλιοβασιλέματα που διαρκούν ελάχιστα και γι’ αυτό έχουν αξία

σαν τον λιτό λόγο που φέρει όλη την ομορφιά του κόσμου

σαν το πουλάρι που μετά βίας το κρατούν τα ευαίσθητα πόδια του την ώρα της μετάγγισης ζωής από την περήφανη μάνα του και τα σύννεφα σκόνης που σηκώνει ο θυμώδης καλπασμός της για τη βίαιη αποκόλληση του πουλαριού της

σαν την πλήρωση της γαλάζιας λίμνης από γαληνεμένους παραπόταμους

και να δεις με υποδόρια θλίψη φωτισμένη το χάραμα όσα είδαν οι πλάνητες κι όχι οι πλανημένοι

Κάποτε ήρθες ξαφνικά

γεννημένη με προορισμούς

κι ως ζωογόνα εισβολή έφερες

την καυτή δροσιά του κόσμου

την περιούσια μοιρασιά

Κόμισες την ουσιώδη συντροφιά

αφανίζοντας τόπο και χρόνο

μέλλον, παρόν και παρελθόν, αδιάστατα

σαν τις στιγμές που κορυφώνεται

ο παραλογισμός του έρωτα

σαν τις στιγμές-αιώνες

που χάραξαν οι λέξεις μου

στον άνεμο των άγνωστων

αυριανών μου ημερών

στιγμές, που δεν χωρούν

ούτε σε ένα ποίημα

Γιώργος; Δουατζής

από την ποιητική σύνθεση Χρόνου σκιά, 2018

ΙΙΙ - Άτιτλο (Αγαπημένη μου ...)

Αγαπημένη μου

μου είπες ότι είναι εύκολο

να σου πω και σήμερα

με ένα καινούργιο ποίημα

καλημέρα

Έτσι, έβαλα τη ζωή μου σε μια κορνίζα 

και την απόθεσα στο γραφείο σου

εκεί που αναζητάς λευκές σελίδες

να τις γεμίσεις όμορφες ιστορίες

Άλλωστε

ξέρεις πως βρίσκομαι τόσο μακριά

που ούτε μιαν ανάσα δεν ακούω

Συχώρα με, αλλά μυρίζουν τα χνώτα τους συναλλαγή και με την οξυμένη όσφρηση που μου ’δωσαν τα χρόνια η δυσφορία έγινε ασφυκτική

Προτίμησα να σε κοιτώ βαθιά

να ψιθυρίζει στίχους η ψυχή μου

στον διψασμένο αναγνώστη

που δίχως αυτόν θα έμενε λειψό το ποίημα

Ευχαριστώ

που μου χαρίστηκε η Ποίηση

για να σου λέω καλημέρα

Αυτή η ανάσα

ό,τι πολυτιμότερο μου έδωσε η ζωή

Γιώργος Δουατζής

από την ποιητική  σύνθεση Χρόνου σκιά, 2018

ΙΙ - λτιτλο (Όταν αποδεχθείς ....)

Όταν αποδεχθείς ότι δεν έχεις διαφορά από τους άλλους σαν σου θυμίσει ο στοχασμός –όχι η νεότητά σου– πως έτυχε κι έχεις το χάρισμα της γραφής, χάρη που σε γεμίζει χρέος και ευθύνη

Όταν αντιληφθείς ότι απλώς γράφεις, όπως κάποιος άλλος χορεύει, τραγουδά, εργάζεται, επινοεί, χτίζει, φουρνίζει το ψωμί ή σπέρνει και κάνει πράγματα που δεν μπορείς εσύ

Όταν βασανιστείς πυρπολημένος από μυριάδες λέξεις για να εκφράσεις ένα μικρό ανείπωτο και χάνεις τον ύπνο σου γιατί παράπεσε μια λέξη, αρνούμενος φιλαυτία, αυταρέσκεια, φτηνές δικαιολογίες

Όταν εγκαταλείψεις τον φιλάρεσκο εαυτό που δείχνει ο καθρέφτης σου ρίχνοντας τη ματιά στον διπλανό που πάσχει, ίσος με μυριάδες που κατακλύζουν τον πλανήτη, όχι ίδιος, μιας και σου χαρίστηκε η γραφή

Όταν πασχίσεις σε πολέμους κι όχι φτηνές αψιμαχίες, με άλματα στο άγνωστο σαν κοφτερή λεπίδα, με την ταπεινοσύνη οδηγό σ’ αιτούμενα ζωής και σεβασμό σε δάσκαλους ιερουργούς

Τότε ίσως μπορέσεις να κάνεις την αρχή μ’ ένα στίχο μοναδικό, να σκάψεις τα θεμέλια για ένα εξαίσιο ποίημα που θα στεγάσει τα δικά σου όνειρα, αλλά και του κόσμου όλου

Και μην ξεχνάς, τίποτα δεν χαρίζεται κι ας σου κινεί η έμπνευση το χέρι, σκληρό κάματο θέλει η χάρη της γραφής, μακρύς ο δρόμος να μπουν οι λέξεις στη σειρά μέχρι να γίνουν άξιο ύπαρξης τραγούδι

Μη χρίζεις εαυτόν ποιητή ή ποίημα τα γραφτά σου, άσε το σε αυτούς που εκτιμάς

Μην αναλώνεσαι σε λόγια περιττά, μίλα με τη δουλειά σου κι όταν μοιράζεσαι το έργο σου

θυμήσου, δεν κάνεις χάρη σε κανέναν παρά μονάχα στον διψασμένο εαυτό σου

Γιώργος Δουατζής

από την ποιητική σύνθεση Χρόνου σκιά, 2018