Άτιτλο (Σπρώχνοντας τον καιρό ...)

Σπρώχνοντας τον καιρό
χωρίς να το χαρούμε
περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια
κι έπειτα πάλι
σπρώχνοντας τον καιρό
περάσαμε τα χρόνια της ακμής.

Το χρόνο που μας δόθηκε
τον διανύσαμε με περιφρόνηση
πιστεύοντας
πως τα καλύτερα
δεν έχουν έρθει ακόμα.
Σπάταλα κι άσωτα φερθήκαμε
με άλλα λόγια.

Τώρα
που βλέπουμε την έξοδο
να αχνοφαίνεται στο βάθος
κάνουμε λίγο κράτει
μήπως τυχόν
στο χρόνο που μας απομένει
γίνει κανένα θαύμα
διότι
τα καλύτερα δεν ήρθαν
πεισματικά παρέμειναν'
στην υποθετική διάστασή τους.

Και ο καιρός
λες και αφηνίασε τελευταία
τρέχει σαν άλογο ιπποδρόμου
προς το τέρμα
με τίποτε δεν συγκρατείται πια.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Νυχτώνει αργά, 2014
Ενότητα : Του χρόνου

Άτιτλο (Μ' αρέσουν οι έρημοι πλανήτες ...)

photo art Alastair Magnaldo

Μ' αρέσουν οι έρημοι πλανήτες
τα ακατοίκητα νησιά
θάλασσες που μες στην τρικυμία τους
δέρνονται μοναχές
βουνά βαριά και σιωπηλά
με μυστικά βαθιά κρυμμένα
έρημοι αχανείς και ακίνητες
κάτω από ήλιους μακρινούς
πέτρινα σπίτια
με κλειστά παραθυρόφυλλα
κι απέξω να φυσά
ένας αέρας μανιασμένος
βροχές ατέλειωτες
και ουρανοί συνεφιασμένοι
ποτάμια που κυλούν
αφρίζοντας
ξεχασμένα δέντρα
χιόνι που βλέπω
απ' το παράθυρό μου
να πέφτει μαλακά
στη γη
στο τζάκι ξύλα να τριζοβολούν
κι εγώ
ολομόναχη στον κόσμο
να ακουμπώ στο τζάμι
να βλέπω
πώς η μέρα ξεψυχά χωρίς παράπονο
πόσο όμορφα κατεβαίνουν τα σκοτάδια
να υποδέχομαι τη νύχτα
ανάβοντας ένα παλιό λυχνάρι.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Νυχτώνει αργά, 2014
Ενότητα : Της μοναξιάς

Άτιτλο (Ήρθες Εσύ ...)

Ήρθες Εσύ
κι απέναντι μου στάθηκες

Πώς με θέλεις; ρώτησες.

Σε θέλω Αρχάγγελο με τη ρομφαία
με βλέμμα ανερμήνευτο
και ν' αντηχεί η φωνή σου
ως τους εφτά ουρανούς.

Πώς με θέλεις;
ξαναρώτησες.

Σε θέλω
να έχεις δεκατρία πρόσωπα
και σώμα διάφανο
που να αλλάζει σχήματα
και διαθέσεις
κατά τις διαθέσεις μου.

Πώς με θέλεις;
ρώτησες ξανά.

Σε θέλω ένα βιβλίο
με μαγικές
με μυστικές τις συνταγές
για φίλτρα
για δεσίματα
για μαγγανείες
και με τις τελευταίες σελίδες του λευκές
να γράψω τον επίλογο εγώ
μες σε βαθιά κραυγή αγωνίας
και την ψυχή μου άφαντη.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Νυχτώνει αργά, 2014
Ενότητα : Των ερώτων

Άτιτλο (Θέλατε να φύγετε ...)

art by Michele Hendry

Θέλατε να φύγετε
χωρίς εμένα
αλλά εγώ 
όχι, σας είπα
θα έρθω όπου κι αν πάτε.

Εσύ, μητέρα, μ' έσπρωξες 
με αποστροφή
και με θυμό
αλλά εγώ
όχι, είπα
δεν πρόκειται να σας αφήσω
να μου φύγετε.

Κάθισα δίπλα 
στο δωμάτιο μου
κι είχα το νου μου.
Δεν θέλω να μου φύγετε
πώς θα είναι έπειτα τα πράγματα
χωρίς εσάς
δεν σας αφήνω
όχι. 

Ύστερα ήρθα στο δωμάτιό σας
ο πατέρας κοιμόταν στο κρεβάτι
εσύ
κάπου ήσουν χωμένη στη ντουλάπα
κι εγώ σας φύλαγα
δεν μπορούσατε 
να φύγετε χωρίς εμένα
κάθισα στο κρεβάτι
και πέρασε ώρα πολλή.

Μετά κατάλαβα την απάτη
με είχατε ξεγελάσει τελικά
άγγιξα τον πατέρα 
ήταν ένας σωρός
από κουβέρτες διπλωμένες
κι εσύ μητέρα, άφαντη
στη θέση σου
ένα μαύρο χαλί.

Είχατε φύγει 
και δεν σας πήρα είδηση
και ήμουν μόνη
στο τεράστιο σπίτι
με είχατε λοιπόν εγκαταλείψει 
πονηρά 
σιωπηλά
το σπίτι ήταν γεμάτο
γκρεμισμένους σοβάδες
και πέτρες
η πόρτα κλειδωμένη
άφαντοι εσείς
μόνη εδώ εγώ
κι εσείς 
είχατε φύγει.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Νυχτώνει αργά, 2014
Ενότητα : Των μεγάλων

Άτιτλο (Η αγάπη είναι υποχρεωτική ...)

Η αγάπη είναι υποχρεωτική
αντιπαθητική
δεν είναι δροσερή όπως το παιχνίδι
ξεκούραστη όπως τα όνειρα
ή όπως οι ιστορίες των μεγάλων
είναι καθήκον
είναι οφειλή.

«Να αγαπάς
το χρέος σου είναι να μας αγαπάς».

Φόρος βαρύς
για το παιδί
η αγάπη.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Νυχτώνει αργά, 2014
Ενότητα : Του παιδιού

Άτιτλο (Σας βλέπω ...)

art by Beatrriz Martin Vidal

Σας βλέπω.

Ακούω
τους ψιθύρους σας
μυρίζω
τον καπνό του τσιγάρου σας
- οι γρίλιες είναι κλειστές
έξω
παραμονεύει η ζέστη
τα κορμιά σας
λουσμένα
σε γλυκό ιδρώτα
γεμάτο ενδορφίνες -
χαλαρά
χαλαρά
είναι όμορφες
αυτές οι στιγμές
είναι μια ευτυχία
δεν είναι;

Σας βλέπω.

Θα πείτε τώρα διάφορα
σχέδια ίσως
περιστατικά
απ' τη ζωή σας
κάποια όνειρα
η κούραση
των τελευταίων ημερών
- τρέχουν οι ενδορφίνες
στο κορμί σας
φουντώνει πάλι ο ίμερος
και νέες ουσίες
χόνονται στο αίμα σας -
αγκαλιάζεστε
κι είναι μια ευτυχία αυτή
δεν είναι;

Σας βλέπω.
Σπάνε τη μύτη μου
οι οσμές απ' τα υγρά σας
δυο-δυο
δυο-δυο
αναστενάζετε
δυο-δυο
δυο-δυο
γραπώνετε την ηδονή
μη σας ξεφύγει
δυο-δυο
δυο-δυο
περνάτε στον παράδεισο
για λίγα δευτερόλεπτα
- και είναι
ναι
είναι μια ευτυχία αυτή.

Σας βλέπω.

Είμαι εδώ δίπλα σας
ένα βουβό στοιχείο
μια ακίνητη μορφή
μέσα σε πλαίσιο
το γύψινο σχέδιο στο ταβάνι
το τασάκι με τ' αποτσίγαρα
το χαλάκι στο πάτωμα
απορροφώ τους κραδασμούς σας
το τρίξιμο του κρεβατιού σας
τα σαλεμένα από πόθο λόγια σας.

Είναι στο συρτάρι
κάτι τεράστια μαχαίρια
σκέφτομαι.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Νυχτώνει αργά, 2014
Ενότητα : Του παιδιού

Άτιτλο (Δεν είναι τόσο τραγικό, όσο ακούγεται ...)

(painitng : past, present, future Horvath Gyorgy)

Δεν είναι τόσο τραγικό, όσο ακούγεται.
Είναι, θα έλεγα, γοητευτικό,
μαγευτικό,
εισχώρηση σε ένα άλλο κόσμο
αλλόκοτα ωραίο.

Κάπως σαν χάρη είναι
που μας δίνεται
για να χαιρόμαστε κι εμείς
αυτό τον κόσμο
με τις ανάπηρες αισθήσεις μας.

Είναι ωραίο αυτό
και είναι ανώδυνο,
μικρά ολισθήματα της φαντασίας,
παιχνίδια του μυαλού,
παράδοξη ανασύνθεση
των υπαρκτών στοιχείων.

Και είναι έτσι όλα καλά.
Ο κόσμος προχωρεί
κι εμείς ακολουθούμε
πάνω στα δεκανίκια μας.
Τα λαμπερά, φανταχτερά μας δεκανίκια
που έγιναν η συνέχεια του κορμιού μας.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου ... , 2012

Άτιτλο (Ποτέ δεν είχε τόσο θόρυβο το άδειο σπίτι μου ...)

Ποτέ δεν είχε τόσο θόρυβο το άδειο σπίτι μου.
Σφύζει από ζωή και κίνηση,
φαντάσματα, οράματα, σκιές,
λόγια, κραυγές και κλάματα,
η βρύση τρέχει,
κάποιος κτυπά κάτι με δύναμη,
μια φωνή παρακαλά.
Και αναστεναγμοί,
πολλοί αναστεναγμοί
παντού, σε όλα τα δωμάτια.

Πόσο όμορφο είναι τώρα
το άδειο σπίτι μου.

Καίτη Βασίλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου ... , 2012

Άτιτλο (Δεν θα μίλάς ...)

Δεν θα μιλάς,
όχι, δεν θα μιλάς.
Μόνο θα διαποτίζεσαι,
θα χρωματίζεσαι,
θα διαβρώνεσαι.
Μετά
θα σ' ακουμπήσω λίγο με το δάχτυλο
κι εσύ θα σωριαστείς.
Θα σε ανακατασκευάσω
στο κρεβάτι μου.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου ..., 2012

Άτιτλο (Τώρα νιώθω κάτι ...)

Τώρα νιώθω κάτι
ν' ανεβοκατεβαίνει απ' το λαιμό ως το στήθος μου
και να με σκίζει.
Αυτό, λένε, είναι η αγάπη,
αυτό το άγριο μαρτύριο,
ν' ανοίγει το κορμί στα δυο,
να φαίνονται τα σωθικά σου,
αυτό, λένε, είναι η αγάπη.
Αυτή η σταθερή απουσία,
το αμετακίνητο κενό ,
ο χρόνος που μάταια σπαταλιέται,
η κίνηση προς το πουθενά
κι αυτό το συνεχές σκίσιμο
απ' το λαιμό ως το στήθος.

Αυτό, λένε, είναι η αγάπη.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου ..., 2012

Άτιτλο (Να το αφήσουμε, λέω, αυτό ...)

(painting by Gustav Klimt)

Να το αφήσουμε, λέω, αυτό
τελείως να ξεδιπλωθεί,
να πει όσες φορές θέλει
αυτό που το στοιχειώνει
κι εσύ σαν ιερέας με το σταυρό
να λες ευχές κι εξορκισμούς από απόσταση.

Να το αφήσουμε,λέω, έτσι το θηρίο
με τις σπασμένες αλυσίδες του,
να δούμε ως πού θα φτάσει,
πόσες φορές θα με καταβροχθίσει
μέχρι να χορτάσει
πότε το οξυγόνο θα κάψει τα πνευμόνια του
να μαραζώσει στο τέλος
και να συρρικνωθεί.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου ..., 2012

Άτιτλο (Σου μιλώ ...)

(painting by Henri Matisse)

Σου μιλώ.
Όλα είναι ήσυχα και σοβαρά στο χώρο.
Επιστημονικά.
Ψύχραιμα.
Προσεχτικά.
Με περισσή φροντίδα.

Μη σπάσουν ξαφνικά τα ράμματα
κι ανοίξουν οι ρωγμές.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου ..., 2012 

Άτιτλο ( Αίθουσα αναμονής ...)

Αίθουσα αναμονής.
Ακούω ψιθυρίσματα από δίπλα.
Κάποιος μπορεί να κλαίει, δεν είμαι σίγουρη.

Βλέπω μια γλάστρα με λουλούδια στη γωνία.
Στους τοίχους πίνακες ζωγραφικής.
Μια διαφανής κουρτίνα, απρόσωπη.
Ένας μπλε καναπές.

Τίποτα το αξιοπρόσεχτο.

Εκτός από το κουτί που είναι πάνω στο τραπέζι.
Κουτί με χαρτομάντηλα.
Για τυχόν δάκρυα.
Για τυχόν αίματα.
Είναι ο προθάλαμος του Πόνου εδώ.

Καίτη Βασιλάκου
από τη συλλογή Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου .., 2012