Ο γυρολόγος της ερήμου

Man's Head (aka Portrait of a Poet) 1915, a painting by Amedeo Modigliani

Ο ποιητής
πραματευτής και γυρολόγος της ερήμου
την άπληστη λευκότητα των ημερών του
που απόμειναν
και την αζήτητη πραμάτεια του
την διαλαλεί με ήχους
ακατάληπτους
το άνυδρο πρόσωπο
το φροντισμένο προσωπείο
σε άβυσσο το αφήνει να κυλάει
και μίμος πιο μοναχικός
με άναρθρα κρόταλα κραυγών
χειρονομεί ανακόλουθα
ιερουργεί τις ξεχασμένες σημασίες
τις λέξεις του αρχέγονες
απεγκλωβίζει στο κενό
στην άχνα
της αργής τους εκπνοής
να φωσφορίζουν

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Λυγμός σταματημένος

Βρέφος γίνεσαι πάλι

(Edvard Munch, The Scream, tempera on board, Munch-museet, Oslo)

Καθώς στη μνήμη η ζωή μας
με τις ζωές των άλλων ξανασμίγει
όταν στη θύμηση το γέλιο
άξαφνα γίνεται λυγμός
που έντρομος μες στη σιωπή
αποτραβιέται

και όλα μέσα σου στριμώχνονται
να βγουν απ' το σκοτάδι προς το φως
και στο σκοτάδι βιαστικά επιστρέφουν
βρέφος γίνεσαι πάλι
σπαρακτικές στον ύπνο σου αφήνοντας φωνές

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα 1989-1992, 1998-2007
ενότητα Λυγμός σταματημένος

Στοιχειώνουν οι αγαπημένοι

(Song of Dreams by  Sofanya White)

Κάποτε μέσα σου
στοιχειώνουν οι αγαπημένοι
Σε υποτάσσουν ύπουλα
θανάσιμα σε διαβρώνουν

Δεν έχουν πρόσωπο
κι ούτε είναι ιδέα
Μεταμορφώνονται διαρκώς
και είναι διαρκώς
εκείνοι

Ζωντανοί των ονείρων
τους ψαύεις και ριγούν
εκεί μονάχα αληθινοί

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη

Το σώμα και ο λόγος στην ομίχλη

(Claude Monet Waterloo Bridge: Sun in the Fog 1903. Oil on canvas. Lent by the National Gallery of Canada, Ottawa)

Καθώς η ομίχλη
με τη θάλασσα τον ουρανό
έχει σμίξει
οι περιπατητές που αργά
γλιστρούν
ή όρθιοι στέκουν στην ακτή
σαν κρεμασμένα αγάλματα
στο τίποτα,
με ένα μονάχα λανθασμένο βήμα
απρόσμενα μπορεί και να βρεθούν
στα σκοτεινά νερά
Έτσι κι όταν στη μέθη του
παραμιλάει ο λόγος
γλιστράει κι αυτός αδέξια
μες στη δική του ομίχλη
σαν δίχως ήχο,
και ακατάληπτος
εξαερώνεται στο χάος

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη

Σε ύπνο ανυπεράσπιστο

(Toulouse-Lautrec, Henri de, “The Bed”, oil on cardboard, Musée d'Orsay, Paris, France)

Με το σκοτάδι
τα σπίτια γέρνουν απ' τη νύστα μας

Βαθουλωμένα μαξιλάρια
σεντόνια εθισμένα
στη θέρμη των κορμιών
μας περιμένουνε
σε σιωπηλά δωμάτια

Κι απ' τον αντίλαλο της μέρας
κάτι συγκεχυμένα μουρμουρίζοντας
βαριά σωριάζονται τα σώματα
σε ύπνο ανυπεράσπιστο
το πνεύμα παραδίνεται

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη

Ωσάν σκιά

“Head”  by Alexei Jawlensky,  Oil on canvas over cardboard, 

The Museum of Modern Art, New York

Ωσάν σκιά κι ωσάν ανάμνηση,
πρόσωπο ιδωμένο κάποτε στον καθρέφτη

Τι έμεινε δικό σου, τι έμεινε δικό σου;
θυμήσου, όταν περνούσες, τον Άγγελο
γιασεμί μου, σου έλεγε, μέθη μες στον αγέρα μου
Αγάπησέ με

Περνάει τώρα πουλί, σε περγελάει
τι τιού τίου, τι τιού τίου, τι έμεινε
δικό σου, τι έμεινε δικό σου; 

Πληγή έχει μείνει στοιχειωμένη,
βάλσαμε δεν την κλείνει
νεράκι δεν την πλένει
λήθη δεν τη στεγνώνει

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Και πράγματα λησμονημένα

Όταν σε αφήνει η ποίηση

Στον Κάρολο

Με θάνατο σε πληρώνω. Με χέρια
τανυσμένα
σε ελεημοσύνη ανέφικτη

Εσένα, που έρχεσαι και φεύγεις
κι ό,τι μου δίνεις
πρόσκαιρα την πληγή μου
στεφανώνει

Για δες, όταν με αφήνεις
πώς τριγυρνώ στην πόλη μου
σαν μέσα από καθρέφτη
ραγισμένο
και πόσο επίμονα
σε αδιάφορα φορέματα τυλίγω
το φαγωμένο σώμα

Κρυμμένο να το προσπερνούν,
και μυστικά να καίγεται
ώσπου γυμνό να μπει στον ύπνο

Στην άβυσσο να το ξεναγούν
τα όνειρα

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Και πράγματα λησμονημένα

Ένα μετέωρο κλουβί ακατοίκητο

Είναι δεν είναι αυτά τα μάτια
του αγαπημένου μου
Τα κουβαλάει
σε μια παλάμη σκοτεινή
και χάνεται
κι αν φέγγει μέρα
τα ρούχα του ασύνορα
μπερδεύονται στο φως
και η νύχτα
αυτή ποτέ
δε μου τον δίνει ολόκληρο
σα να παλινδρομεί
ένα άστρο βιαστικό
απάνω του
και ξαφνικά αποσύρεται
και μένει εκεί
ο ίσκιος του
να υψώνει ένα κιγκλίδωμα
μες στον καμένο κήπο
κι ένα μετέωρο κλουβί
ακατοίκητο

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Το δίδυμο όνειρο, 1979

Πηγή Translatum, Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης

Όλα αναμοχλεύονται διαρκώς

Jackson Pollock,

The Key,1946 ; Oil on canvas, 59 x 84

Source: The Art Institute of Chicago

Όλα αναμοχλεύονται διαρκώς.
όνειρα είναι που κοιτάς
και τα ακούς, εν εγρηγόρσει,
θαλασσινά τοπία, δάση με ξέφωτα
με φτέρες να θροούν
και να λικνίζονται στους ίσκιους
κι άξαφνα πλήθη να περνούν κι αγάλματα
κι αγαπημένοι παρελαύνουν
από τραπέζια γιορτινά επιστρέφουνε
κι από νεκρόδειπνους,
με νεύματα ταραγμένα μας καλούν
κλαιν και μιλούν ανάκουστοι
εξάπτονται ριγούνε και σκοντάφτουν
κι όπως τους παίρνει τυραγνισμένη θύμηση
ήμερα αναγέρνουν
κι ωσάν σκιές σε ανάληψη
νέφος σινδόνα ουράνια
αίφνης τους σκεπάζει

Μαρία Καραγιάννη
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο,
τεύχ. 77, Ιούνιος 2007

Πόσο ακριβό το σώμα σου

Jackson Pollock, The Moon-Woman
1942; Oil on canvas, 69 x 43
Peggy Guggenheim Collection, Venice

Όταν στον ύπνο σου
πεθαίνεις
και σε ξυπνάει ο φόβος
πόσο ακριβό το σώμα σου
που ξαναβρίσκεις

Μαρία Καραγιάννη
Δημοσιευμένο στο περιοδικό Πάροδος, τεύχος 17, Δεκέμβριος 2007