Λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα

Τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
τις πέστροφες βλέπω τον ήλιο
λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα
να λικνίζεται να κολυμπούν
στο ποτάμι το φτερωτό

Ο χρόνος μία καμπύλη κι ένα φτερό

Τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
την ξύλινη βάρκα βλέπω το φεγγάρι
λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα
να καθρεφτίζεται να επιπλέει
στη λίμνη τη φτερωτή

Ο χρόνος δύο καμπύλες και δύο φτερά

Τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
τον ινδιάνο βλέπω τη φωτιά
λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα
να φωτοβολεί να χορεύει
στο βουνό το φτερωτό

Ο χρόνος τρεις καμπύλες και τρία φτερά

Ο ήλιος είναι μέσα στο ποτάμι
και το ποτάμι μέσα στην πέστροφα
Το φεγγάρι είναι μέσα στη λίμνη
και η λίμνη μέσα στη βάρκα
Η φωτιά είναι μέσα στο βουνό
και το βουνό μέσα στον ινδιάνο
Όλα είναι μέσα σε όλα
κι εγώ έξω και μέσα σε όλα
τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
τέσσερις καμπύλες και τέσσερα φτερά

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή  Νερό στο κύμα, 2011

Eπεισόδια χρόνου

στον Τόλη Νικηφόρου

Να λέω σε βάθος
και να ρωτάω αν σε ύψος, σε πλάτος ...
Απ' το βάζο πάντως που πέφτει στο πάτωμα
αυτό που μένει δεν είναι η σύγκρουση
αλλά ο καταμερισμός, 
μικρά κομμάτια σπασμένο βάζο
καθένα σχήμα το χρόνο του ...
Στο τρένο που σφυρίζει ύστερα,
ο επιβάτης που ξεκινάει το ταξίδι του
κι εκείνος ο άλλος έξω που τρέχει
και τον χαιρετά
απομακρύνονται τόσο, που γίνονται
εντελώς χωριστοί 
απομακρύνονται τόσο, που αν και 
χωριστοί, ο χρόνος τους σμίγει αργά
στην παλάμη μου ...
Για να δούμε τώρα
- τίποτα και πάλι τίποτα /
  τίποτα που να κυλά /
  τίποτα Όπως δε συμβαίνει κάτι
  που να γίνεται για να κυλήσει
  ανόθευτο άχρονο τίποτα /
  το μηδαμινό και μόνο τίποτα του μόνου
  και μηδαμινού -
τίποτα φράσεις παλιές που κράτησαν
κι ας ξεθώριασε κάπως το μαύρο μύδι
που τις φύλαγε βαθιά στις δεξαμενές του ...

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Νερό στο κύμα, 2011

Η ύστατη στιγμή

Κλείνει τα μάτια απαλά
κι αφήνει να τον τυλίξει το μετάξι του θανάτου
Σαν να 'ρθε η ώρα έτσι απλά
να σβήσει βράδυ το φως
και σε ύπνο βαρύ να πέσει
χάνεται η ζωή του
Γι' αλλού ήδη ταξιδεύουν οι περισσότερες
δυνάμεις του
Χαλαρώνει
Αδειάζει
Ταυτίζεται με το κενό του εαυτού του
Βρίσκει την ηρεμία της ζωής στο θάνατο
και κει μένει
Είναι νεκρός,
αυτή ήταν πάει και τελείωσε
αλλιώς θα επιστρέψει ...

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Μαύρο, τέσσερις συνθέσεις
και ο σωσίας μου, 2010

Αποτέφρωση

Μια μικρή ζυγαριά στον καρπό μου όπως ρολόι
Σιωπή ανακατεμένη μ' αργούς χτύπους καρδιάς
και πριονίδι
Κοιτάζω κοντά και βλέπω δωμάτια
Κοιτάζω μακριά και βλέπω πάλι δωμάτια
Το ένα μετά το άλλο και πάνω στο άλλο
και μέσα στο άλλο
Περπατάω όλα μαζί τα δωμάτια και είναι αρκετά τα σπίτια
που άλλαξα στη ζωή μου
Περπατάω και δεν ξέρω αν είμαι εγώ που περπατάω
ή κάποιος άλλος
αν είναι εδώ που περπατάω ή κάπου αλλού
Ήχος σερνάμενων βημάτων κι ένα σφυρί που χτυπάει
ανά 15 δευτερόλεπτα
Τίποτα στα δωμάτια από φωνές μιλιές
μονάχα τεμαχισμένα μαστιχόδεντρα
νερό ανάπηρο
κίτρινα μεταλλαγμένα βατράχια
Κουράζομαι να μην πιάνω άκρη το σχοινί
και θέλω να κάτσω
Δυο σκούρα ξύλα τα πόδια μου κρεμασμένα
στ' ατέρμονο χάος
Αναπόφευκτοι οι καύσωνες,
ανίκανος να εναντιωθώ τους ανέχομαι
ως να με αποτεφρώσουν

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Μαύρο, τέσσερις συνθέσεις
και ο σωσίας μου, 2010