Χιονονιφάδα

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Σε τρεις μέρες
το χιόνι εισχώρησε παντού.
Έντυσε
τους λασπωμένους δρόμους
με λευκά μονοπάτια˙
τα βαριά ρούχα των ανθρώπων
έβαψε με άσπρη πούδρα
και δύο σώματα
από Ανατολή και Δύση
τα έσμιξε σε ένα.


Μια πρόσκαιρη
δόση ευτυχίας
σαν τις νιφάδες του χιονιού
που λιώνουν
μόλις τα χέρια ακουμπήσουν

Σιδέρης Ντιούδης
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βακχικόν,
τεύχος 15, Σεπτέμβιος 2011

Γλυπτές λέξεις

Υπήρξαν βράχοι
που έλιωναν στη βροχή
και υπήρξαν λέξεις
σμιλευμένες από πέτρα,
σωστά γλυπτά
από ψυχή και σώμα.

Εκθέματα αθάνατα
στα μουσεία της γλώσσας.

Σιδέρης Ντιούδης
από τη συλλογή Η βραδυπορία της στιγμής, 2011

Ταριχευτής αναμνήσεων

Η εντολή ήταν σαφής,
delete.
Το δάχτυλο δεν δίστασε
να γίνει ταριχευτής αναμνήσεων,
δήμιος στιγμών,
που καταδίκη τους υπήρξε η παρόρμηση.

Η απόφαση
ήταν ομόφωνη.
Να αποδράσουν
από τις φτηνές, ξύλινες, ερμητικές κορνίζες,
να ενωθούν και πάλι με το χρόνο
δίχως να αποτελούν μια στάση του.

Το στίγμα τους αχνό
τρεμοσβήνοντας
βυθίστηκε
στον κάδο ανακύκλωσης.

΄Ηλπιζαν απλά
να στροβιλίζονται ως ανάμνηση,
να επανέρχονται
απ΄το παρελθόν στο παρόν
και ας εγκλωβίζονται
σε ξύλινες, ερμητικές κορνίζες.

Σιδέρης Ντιούδης
από τη συλλογή Η βραδυπορία της στιγμής, 2011

Η βραδυπορία της στιγμής

έργο του Ντίνου Παπασπύρου

Βαδίζω
στον ίδιο δρόμο
με τις ίδιες γάτες
να περιμένουν
και τον σκύλο
παραδίπλα να γαβγίζει.

Στην αλληλουχία των εικόνων
το βλέμμα απλανές.

Βαδίζω
στο ίδιο δρόμο
με τις ίδιες βρεγμένες,
τσιμεντένιες πλάκες
να υποδέχονται τα βήματά μου.

Στην αλληλουχία των εικόνων
γίνομαι οδοιπόρος.
Ανασύρω το βλέμμα
απ' το σπήλαιο,
αφήνω πίσω τις σκιές
και γεύομαι το φως.

Το σύνηθες
φαίνεται καινούργιο
κάτω απ' τον μοναδικό ουρανό.

Σιδέρης Ντιούδης
από την ομώνυμη συλλογή, 2011