Περί επανάστασης

Τίποτα. Ούτε καν μια δροσοσταλιά στα ξεραμένα φύλλα της ανάμνησης δεν απέμεινε από κείνες τις φοιτητικές συζητήσεις στα παγερά διαμερίσματα να καίγεται το σύμπαν. Οι τοίχοι θυμούνται με νοσταλγία εκείνες τις κοκκινωπές εξομολογήσεις: Να ξέρεις πως εμείς θα τον αλλάξουμε τον κόσμο τούτο διότι. Τίποτα που λες δεν έγινε τελικά. Δεν πάει πολύς καιρός που την είδανε ρακένδυτη την επανάσταση με λίγα ψίχουλα σύνταξη στις τσέπες να βγαίνει απ’ τα γραφεία ενός ασφαλιστικού οργανισμού βιαστική να κατευθύνεται στο φτωχόσπιτο όπου γεννήθηκε και τώρα απομένουν μονάχα οι τίτλοι τέλους να σφραγίσουν την πολυτάραχη ζωή αυτού του μονάκριβου τέκνου της ουτοπίας.

Παύλος Παρασκευαϊδης 

από τη συλλογή «Μουσείο κέρινων ποιημάτων», 2014

 

Το βλέμμα

Βλέμμα που άναψε κερί στο σκοτεινό παρεκκλήσι της μοναξιάς μου

Βέροια Νοέμβριος 2010

Παύλος Παρασκευαϊδης

από τη συλλογή «Μουσείο κέρινων ποιημάτων», 2014

 

Το τσέλο

Δυο νέοι καταφθάνουν σε ένα εξοχικό σπίτι. Και χαίρεται το ερμητικά κλεισμένο σπίτι. Καιρό έχει να νιώσει ανθρώπινη παρουσία. Θέλει να την αγγίξει να την πάρει στην αγκαλιά του κι αυτή χαμογελάει κι απομακρύνεται. Κάθε τόσο φτάνουν κοντά πολύ κοντά έτοιμοι να φιληθούνε αλλά. Περνάνε στο σαλόνι κι αυτή αρχίζει να παίζει τσέλο. Αυτός την απολαμβάνει βυθισμένος στον καναπέ. Του αρέσει η προσηλωμένη της έκφρασή στο κενό. Με τι πάθος που παίζει. Κι αυτός μικραίνει και μικραίνει. Της αρέσει που μικραίνει μέχρι που γίνεται γάτος βυθισμένος στον καναπέ. Πηγαίνει και τρίβεται στα πόδια της. Της αρέσει πολύ όταν το κάνει αυτό. Τώρα που γέρασε περνάει ώρες στον καναπέ χαϊδεύοντας το γάτο. Ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό της για κείνον που οι δύστροπες περιστάσεις της ζωής δεν την άφησαν να. Παρατηρεί το σαρακοφαγωμένο τσέλο και θυμάται πως από τότε έχει να το αγγίξει. Από τότε που ήθελε να την φιλήσει.

Παύλος Παρασκευαϊδης 

από τη συλλογή «Μουσείο κέρινων ποιημάτων», 2014

 

Καθημερινότητα

Στον Βασίλη και στον Δημήτρη

Ανείπωτες τολμηρές σκέψεις.

Εγκλωβισμένα πάθη σε αόρατα δίχτυα.
Κάθε μέρα παίζουμε στο ίδιο θέατρο
την ίδια παράσταση
με χειροκροτήματα ακατανόητα.
Κάθε μέρα πέφτει η αυλαία.
Μετά βγάζουμε τα τρύπια καπέλα της εφηβείας
και μαζεύουμε τις λιγοστές δεκάρες.

Μια μονότονη μελωδία ακούγεται απ’ το βάθος.

Από ένα ξεχασμένο πιάνο.
Πένθιμη απόδειξη πως το αδύνατο παρέμεινε ανέγγιχτο.

Χίος, Ιανουάριος 2013

Παύλος Παρασκευαϊδης 

από τη συλλογή «Μουσείο κέρινων ποιημάτων», 2014

 

Ματθίλδη

Η Ματθίλδη μάς έλεγε πάντοτε παράξενες ιστορίες που κανείς δεν τις πίστευε. Ώσπου μια μέρα την περιμέναμε κάτω απ’ το σπίτι της κι αυτή έπεσε απ’ τον 4^ο όροφο. Άνοιξε μια ομπρέλα και προσγειώθηκε απαλά απαλά δίπλα μας. Και μετά μας ρώτησε γιατί την κοιτούσαμε απορημένοι. Διότι τα θαύματα συμβαίνουν μεταξύ αθώων της απαντήσαμε. Έκτοτε ταξιδεύαμε πάνω στις ράχες δελφινιών και συχνάζαμε σ’ ένα μπαράκι στο βυθό του Θερμαϊκού όπου σέρβιρε ποτά ένα ευγενικό χταπόδι. Άλλες φορές πάλι μας προσκαλούσε για δείπνο μια αριστοκρατική αγέλη λύκων στο δάσος του Σελίου. Σπανιότερα δε πηγαίναμε τους μικρούς πελεκάνους στις κούνιες στο πάρκο του Φωκά. Κι οι γονείς τους να φέρνουν κύκλους στον αέρα εμποδίζοντας τη βροχή να πέσει. Ο χρόνος κυλούσε υπέροχα μέχρι που η Ματθίλδη μεγάλωσε και παντρεύτηκε. Την ημέρα του γάμου της ένα αόρατο χέρι μας έσπρωξε στο γκρεμό της καθημερινότητας.

Βέτοια, Ιανουάριος 2012

Παύλος Παρασκευαϊδης

από τη συλλογή «Μουσείο κέρινων ποιημάτων», 2014