Οτιδήποτε μπορεί να είναι φεγγάρι

Catalan Landscape: The Hunter
by Juan Miro

Πατάω ασβέστη και αφήνω
λευκά αποτυπώματα.
(Ένας άγγελος με επιτηρεί
με κλειστά μάτια).
Ρυτίδες έχω και ένα σημάδι έχω
από σπαθιά ιππέα. Πεζός, πεζότατος
ήμουνα στη μάχη.
Κοιτάζω το καμένο τοπίο.
Τη συννεφιά, τους ξένους.
Μάλλον μυρίζω τα χρώματα
και τα σχήματα. Γιατί εκείνη
η σπαθιά μου έχει σχεδόν καταστρέψει
την όραση. Όλα μου φαίνονται φεγγάρια
και οι πέτρες πανσέληνοι.

Γιάννης Κοντός
από τη συλλογή Δωρεάν σκοτάδι, 1989

Σπίτι με συντριβάνι

Ησυχία παντού. Κανείς δεν πατάει
στη γη. Όλοι πετάνε λίγο. Όλοι έχουν
πεθάνει λίγο. Είναι καλοκαίρι και χιονίζει.
Η κυβέρνηση έχει πάθει σύγχυση με τις
κλιματολογικές μεταβολές. Δεν ελέγχει την κατάσταση.
Ο Χάρτης της χώρας κατάντησε κουρέλι
από τους σεισμούς. Μετακινούνται πόλεις και χωριά.
Μετακινείται το μέλλον και το παρελθόν.
Η πείνα μας θέρισε. Φάγαμε ως και το δείκτη καταναλωτού.
Αύριο θα φάμε τα αγάλματα των προγόνων
- τα γένεια, τα μαλλιά μας - και τέλος.

- Σκέπτομαι σπίτι με συντριβάνι
με χρωματιστά νερά, με μουσική
και χαίρομαι ο μαύρος -

Γιάννης Κοντός
από τη συλλογή Στη διάλεκτο της ερήμου, 1980

Μετατόπιση

Απαλός Ιούνιος μήνας

και τα φεγγάρια πέφτουν βροχή στο δωμάτιο.

Δροσερή πράσινη νύχτα με πολλά φύλλα

ακουμπάει στον ώμο σου και μ' αγαπάς.

Ο σκύλος μυρίζεται τους δολοφόνους

και μουγκρίζει.

Ένα λαϊκό τραγούδι ξεφλουδίζει τη νύχτα.

Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη.

- Χθες μεσημέρι ένας άνθρωπος

άνοιξε το μπαλκόνι και ρίχτηκε στην άσφαλτο -

Γιάννης Κοντός
από τη συλλογή Τα απρόοπτα, 1975

Η ουσία των πραγμάτων

Μισοφωτισμένοι διάδρομοι.

Χτισμένες πόρτες.

Κυνηγάς έναν άνθρωπο για να μιλήσεις.

Τσαλαβουτάς στα νερά.

Σκοντάφτεις σε δεμένα χέρια.

Ανάβουν εκατομμύρια φώτα

πάνω στο κεφάλι σου.

Σβήνουν.

Μετά σημαδεύουν το πλαϊνό σου

και πέφτουν πάνω του σαν κοράκια.

Ένας τρίτος προσπαθεί να κλάψει.

.. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

Βέβαια ωραία είναι η φιλοσοφία

και τα καλοβαλμένα πάρκα, ακόμη και οι αρχαιότητες

- δεν λέω - αλλά εδώ η ζωή βρίσκεται στα τελευταία της.

Όπως χάνεται μια λίμνη όσο προχωρούν τα αποξηραντικά έργα.

Κι άρχισε να μας σκεπάζει ένα βουβό

λευκό χρώμα, σκληρό σαν πέτρα.

Γιάννης Κοντός
από τη συλλογή Τα απρόοπτα, 1975

Τα οστά

93

Ξύπνησα με κοντά παντελονάκια.

Κρατούσα με σπάγγο τον ουρανό

και πήγαινα και έκλαιγα.

Γιάννης Κοντός
από τη συλλογή Τα οστά, 1982