Φαρμακερές διαδόσεις

Λέγεται πως η ποίηση είναι δύσβατος και ενίοτε απροσπέλαστος δρόμος πάντως εγώ από του να εκθέτω τις πυορροούσες πληγές μου τα ακρωτηριασμένα μου δάχτυλα το παραμορφωμένο μου πρόσωπο τις χαίνουσες χαραμάδες τα μαυρισμένα ελλιπή μέλη τα καμένα μου χέρια το φόβο και πάλι το φόβο

στην αποστροφή του διπλανού μου στη φρίκη της ευπρεπούς fashion victim κυρίας στο βλέμμα του στερημένου νεαρού στη συμπόνια των νεκροπομπών στην ιδρυματοποιημένη ζωή μας στο Κράτος Προνοίας στ’ Αυτόφωρα Τριμελή Πλημμελειοδικεία στα ρεπορτάζ μαϊμούδες στις γλυκανάλατες αναμνήσεις του Πωλ Άνκα στα στομφώδη λόγια των τσόγλανων

προτιμώ να κρατώ σημειώσεις ολόρθος φαινομενικά υγιής στην είσοδο πολυκαταστήματος κρύβοντας τις πληγές μου ανάμεσα σε κολοκυθάκια τυροκροκέτες και φρούτα εποχής αναζητώντας την έμπνευση ανάμεσα σε προσφορές και αγαθοεργίες

Κώστας Κρεμμύδας
από τη συλλογή Κάπα όπως μακάβριο, 2019

Αχθοφόροι βεβαιοτήτων

                                        στον Δημήτρη Ραυτόπουλο

Πολλοί χειρίζονται με χάρη τη γραφίδα

άλλος στυλό μολύβι μαρκαδόρο

πένα χρυσή οι κομψευόμενοι δανδήδες

μελάνι μπλε κι ύστερα κόκκινο:

οι πλέον άγριοι κι ενίοτε αιμοδιψείς

(γιατί υπάρχουνε και τέτοιοι στο χώρο της ποιήσεως)

Πάνω σε κόλλες καντριγιέ οι ολιγότεροι χαρτιά

γραφής θαμπά ή υποκίτρινα

απ’ το χρόνο

(όσοι τον ζουν ή διαισθάνονται τον πόνο).

Λευκά ολόλαμπρα δίχως ψεγάδι

οι ευτυχείς που ξέρουν τις αλήθειες και το ψέμα

μιλούν αργά –με σταθερό το βλέμμα–

(στις κάμερες μπροστά του Άδη)

Και κάποιοι λίγοι που σκορπίζουν τ’ όνειρό τους

στα Macintosh πασχίζουνε ταξίδια

έτη φωτός ακολουθεί το βάσανό τους

(ραντίζοντας με στίχους τα σκουπίδια)

Κώστας Κρεμμύδας

από τη συλλογή Κάπα όπως μακάβριο, 2019

Ποτζιορεάλλε ΙΙ

Μια φωνή διέλυσε τη σιωπή του θαλάμου

«Γιώργο...

Σε φωνάζουν απ’ έξω»

Με κοροϊδεύουν, σκέφτηκα

όταν για μια στιγμή διέκρινα

τη μορφή σου

Τα μακριά μαλλιά

το πρώτο που έβλεπα

τρεις παγωμένες νύχτες

από κείνη την τελευταία φορά...

Η καρδιά μου σκλήρυνε σ’ αυτόν τον τάφο

Εικόνες τρέχουνε στα μάτια μου

Σκουπίστηκα στα γρήγορα

γιατί είναι έγκλημα διπλό εδώ το κλάμα

Σφίγγω τα κάγκελα για να τα σπάσω

Πονάω, αλλά σε ποιον να δείξω το κενό;

Πού να το πω; Ποιος να μ’ ακούσει;

Χάνω το αίσθημα του χρόνου

αναίσθητος μεσουρανίς στο δάπεδο

Βρωμάειειει...

–Πάρε με αν θες μαζί σου...

Με το που ακούω δεσμοφύλακα

βγάζω τη φρίκη που από καιρό

κρατούσα στα στρωσίδια μου:

–Πάρε με πέρα απ’ την κόλαση...

Υ.Γ. Μετά από εφτά ολόκληρα

χρόνια θέλω να μ’ αγαπάς

Πρέπει να μάθω πάλι

στην αγάπη...

Γιώργος X.

Κώστας Κρεμμύδας

από τη συλλογή Κάπα όπως μακάβριο, 2019

Αφομοιώσεις

                                          Άρης Αλεξάνδρου

Η Ιφιγένεια στη Μύκονο

Ο Κρέων δικαστής στον Άρειο Πάγο

Η Αντιγόνη σε Συνελεύσεις Νομικής

Η Ισμήνη με ελαφρά πηδηματάκια

Ο Ορέστης στον Κορυδαλλό  

Η Κλυταιμνήστρα γυναίκα δηλητήριο

Ο Φρουρός ό,τι του πει η εξουσία

(απλός υπάλληλος του κράτους)

Ο Τειρεσίας τα προβλέπει

(Μα πού καιρός για ζώδια;)

Οι ήρωες αγάλματα

Το αμάρτημα δικό σου

(Στου κόσμου όλα τα δάχτυλα)

Τα ταξίδια οργανωμένα κι ανοργάνωτα

Τα τραίνα θα περνούν

(Εμείς θα περιμένουμε)

Η βροχή θα βρέχει τον Τάσο Λειβαδίτη

Η μελαγχολία του Θανάση Κωσταβάρα

Ύμνος συνεσταλμένης

τρυφερότητας

 Κώστας Κρεμμύδας

από τη συλλογή Κάπα όπως μακάβριο, 2019