Άτιτλο (Το νερό προσπαθεί να ξεχάσει ...)

Το νερό προσπαθεί να ξεχάσει
ότι είναι απλά ένα στοιχείο της φύσης
σε διαρκή ώσμωση με το χώμα
Το χελιδόνι πως είναι όλα θέμα επιβίωσης
και τίποτα δεν γίνεται για τη χαρά της πτήσης
Το ασχημοκόριτσο στην άκρη του πίνακα
πως βρίσκεται εκεί
για να διατηρεί απλά τις ισορροπίες
και τις μεγάλες συγκινήσεις
που μόνο το κύριο θέμα μπορεί να προσφέρει
Και αυτή η άδεια στάση των υπεραστικών
μεσάνυχτα περασμένα
ξέρει άραγε κάποιος ποιητής να μου πει
τι θα μπορούσε
από τις λέξεις να περιμένει 

Δημήτρης Καπετανάκης                                                                                                       αδημοσίευτο 

Άτιτλο (Αν φοβάσαι να πεις «αγάπη»...)

Αν φοβάσαι να πεις «αγάπη»

τότε πες «ματωμένο ρήμα»

«λουλούδι πατημένο»

«Έργο -ελλείψει χρημάτων- σταματημένο»

Πες «ένα ζευγάρι παπούτσια

χρειάζεται πόδια

κι ένα σκυλί θέλει να χορέψει

αντί στη μέση του δρόμου να κατουράει»

Πες πως η ώρα είναι δέκα και μισή

και ας είναι ήδη δώδεκα περασμένη

Αν φοβάσαι να πεις «καλώς ήρθατε

βρεγμένα πουλιά»

πάρε ένα πανί για να τα σκουπίσεις

όπως θα έκανες

για του αυτοκινήτου το τζάμι

Και αν σε κούρασαν οι διαδρομές

δεν σημαίνει

πως οι δρόμοι δεν έχουν αλλάξει

Πάρε εσύ την απόφαση

όπως ένας άγνωστος παίρνει τηλέφωνο

μέσα στη νύχτα

για να σου ανακοινώσει

πως πριν από χρόνια αμέτρητα

έχεις πεθάνει

Δημήτρης Καπετανάκης

αδημοσίευτο

Άτιτλο (Υπάρχει και άλλος τρόπος να σ' αγαπώ ...)

Υπάρχει και άλλος τρόπος να σ' αγαπώ
Ας πούμε, ο τρόπος που αγαπούν τα λουλούδια
και οι πέτρες όταν ακουμπά τρυφερά
η μία πάνω στην άλλη
Και δεν αξίζει τίποτα μια πέτρα από μόνη της
Όλες μαζί μπορούν όμως

να φτιάξουν ένα σοκάκι ή έναν έρωτα καλοκαιρινό

που μόλις γεννήθηκε στην παραλία

Δημήτρης Καπετανάκης

αδημοσίευτο 

Άτιτλο (Θέλω να δώσω χάρη ...)

Θέλω να δώσω χάρη

στην όμορφη κόρη του γείτονα

που αρνείται να με κοιτάξει

Στο αγκάθι που με τρύπησε

και το χέρι

που για κανέναν πια δεν ματώνει

Στην κόκκινη τουλίπα

που το πήρε πάνω της

κι αυθαδιάζει

Στην ακατάδεκτη κυψέλη

και το μαστουρωμένο της μέλι

Στη γλυκιά ζωή που θα ήταν

και το ψωμί της

που δεν φουσκώνει

Μα προπάντων στη Σύλβια Πλαθ

θέλω να δώσω χάρη

που το κεφάλι της

μέσα απ’ τον φούρνο της κουζίνας

παρά τις επανειλημμένες συστάσεις μου

δεν λέει να βγάλει

Δημήτρης Καπετανάκης
αδημοσίευτο

Άτιτλο (Έτρεχα μέσα στην άνοιξη ...)

Έτρεχα μέσα στην άνοιξη
Αγαπούσα, θυμάμαι, σαν τρελός
ενα δέντρο
Έλεγα το όνομά σου
και γέμιζε το στόμα μου
καρπούς και πράσινα φύλλα

Έπαιρνα ύστερα δυο κλαδιά
και χάριζα στο καθένα από ένα ποτάμι
Μέσα μου κολυμπούσαν
κυματιστά όνειρα
και μια εποχή παραδείσου
ανέτειλε κάθε βράδυ

Το φεγγάρι ήταν ήλιος
οι σκέψεις μου λύκοι

έτοιμοι να κατασπαράξουν το μαύρο

που κρυφά στην ευτυχία κουρνιάζει

Και ούτε ένα κόμμα περιττό
στην ανθισμένη μας στίξη
Ούτε ένα ρήμα πιο γρήγορο
από την αγάπη
ούτε μια λέξη σκοτεινή

τον φωτεινό μας χείμαρρο
να σταματήσει

Δημήτρης Καπετανάκης

αδημοσίευτο