Αγαπώ

Αγαπώ το σκοτάδι σου

αγαπώ τους σκουρόχρωμους πόλους

των ματιών σου

που έλκουν τα δικά μου

σαν αντίθετα φορτισμένοι

κι έτσι συνέχεια σε κοιτάζω ανήμπορη

να τραβήξω τη μάτια μου αλλού

Αγαπώ το παράξενο βλέμμα σου

το ανεξιχνίαστο

που μέσα του κρύβει όλα τα μυστήρια

της παράδοξης ύπαρξής σου

Το βλέμμα εκείνο που διαψεύδει όσους λένε

πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής

Γιατί τα δικά σου

πέπλα είναι που σκεπάζουν τις σκέψεις σου

την ίδια στιγμή που στα μύχιά τους

σαν ιστός με τραβάνε

Αγαπώ το βάθος της χροιάς σου όταν μιλάς
και χάνομαι στο ηχόχρωμα της φωνής σου
κι ας μην ακούω πάντα τα λόγια σου

δε μου χρειάζεται για να σε θέλω τόσο

Αγαπώ το χαμόγελό σου γιατί είναι σπάνιο

τις πιο πολλές φορές μειδίαμα
που όταν ξεσπάει

η έκπληξη ταράζει συθέμελα κάθε μου κύτταρο

Αγαπώ τις ευφάνταστες απορίες σου

που με απόλυτη φυσικότητα

χαμογελώντας εκφράζεις

τις πιο απρόβλεπτες στιγμές

περιμένοντας απάντηση
με σχεδόν ευλαβική επιμονή

Δεν είσαι αυτό που νόμιζα πως θα ήθελα

όταν κατάλαβα τι θέλω

Είσαι κάτι που πονάει πιο πολύ

γιατί δε σε περίμενα

Είσαι η απελπισία του απρόβλεπτου απωθημένου

Είσαι η κραυγή μου τις νύχτες

το κρυφό μου αγκάθι τα πρωινά

Και αγαπώ το ότι μισώ
που με έχεις κάνει να σε σκέφτομαι συνέχεια...

Έλλη Πράντζου
αδημοσίευτο