σε
μια ρωγμή του τοίχου
σε
μια σχισμή του βράχουστην έρημο άγριο φυτό
να ζήσω ήμουν ταγμένος
και ν’ ανθίσω
με
τα ελάχιστα της γης
και
τα πιο λίγα τ’ ουρανούμε το βαθύ γαλάζιο
και το κόκκινο
με το δικό σου χνώτο
να
φλέγομαι ταγμένος
να
φλέγομαι και να ονειρεύομαιμε όλες τις αισθήσεις μου
με την ψυχή μου
θα
‘ναι δικός μας αύριο ο κόσμος
Υπέροχο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜιλώντας η ψυχή που ταλαντεύεται κι ονειρεύεται μεταξύ ουρανού και γης.
Όπως και όλα τα ποιήματα που έρχονται ένα ένα μέσα από τα Φωτεινά Παράθυρα!
Αγαπητέ μας ποιητή, καλό μήνα!
O κόσμος δημιουργήθηκε με τη μεγάλη έκρηξη, περίπου δεκατέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Άστρα, πλανήτες, νεφελοείδείς και γαλαξίες. Κι ένας μικρούλης πλανήτης στην άκρη του Μilky Way που ονομάζεται Γη. Κι εμέις, παιδιά της Γης. Με καταγωγή όμως από τον ουρανό. Να γιατί ονειρευόμαστε τη μακρινή πατρίδα μας, να γιατί διψάμε για ουρανό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ξέρεις πολύ καλά εσύ αυτό, κορίτσι των άστρων. Μεταξύ ουρανού και γης λοιπόν, ανοίγουμε το φωτεινό παράθυρο της ψυχής μας για μας και για τ' αδέρφια μας μπροστά την κοινή μας μοίρα.
Καλό μήνα, Άστρια, σε ευχαριστώ.