Γράφεις ποίηση σαν να κάνεις παράνομο έρωτα
στα περιθώρια των λογαριασμών
ανάμεσα στο «Πιστωτές» και στο «Χρεώστες».
Γίνεσαι μάρτυρας δολοφονίας
ή αυτουργός
ενός στίχου τουλάχιστον σε κάθε πράξη.
Στρατός οι μελλοθάνατοι να στραγγαλίζονται
σε χάρτινες λωρίδες υπολογιστών
μπροστά στα μάτια σου.
Κι εσύ δεν έκανες ποτέ ισολογισμό
του δούναι και λαβείν
της μέτριας καριέρας σου.
Έλλη Παιονίδου
από τη συλλογή Κλεψύδρα, 1987
Κι αν έκανε; Μήπως θα άλλαζε βιολί;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαρουσιάζει ενδιαφέρον ο λεγόμενος «διακειμενικός διάλογος». Ο διάλογος, δηλαδή, των ποιητών και πεζογράφων μέσα από τα λογοτεχνικά τους κείμενα. Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο σαφής.
Μπορώ να σκεφτώ αρκετούς στους οποίους αρμόζει αυτό το ποίημα. Και οι ίδιοι ασφαλώς το ξέρουν.
Το ξέρουν πολύ καλά, θα έλεγα. Ευτυχώς που υπάρχει η ποίηση και η μουσική και γεμίζει η ζωή χρώματα. Αλλιώς ο κόσμος θα ήταν μαύρος κι άσπρος μόνο.
ΑπάντησηΔιαγραφή