Άλλη μια δόση ουτοπίας

Δέσμιοι στον ερχομό μιας πληγωμένης εισπνοής

Που καθυστέρησε τόσο πολύ ν’ ανθίσει

Αφήναμε την πολύβουη ευτυχία στους άλλους

Μια ανώνυμη επιλέγοντας ζωή

Στον δικό μας χειροποίητο χρόνο.

Τα σώματα τότε λειωμένο θύμιζαν φεγγαρόφωτο

Άφωνα  όστρακα στης αμμουδιές χυμένα της ζωής

Διαγωνίως της αβύσσου

Βαρύτιμα αλλάζοντας σωσίβια φιλιά

Εξαρτημένοι εραστές γι’ άλλη μια δόση ουτοπίας.

Νίκος Μυλόπουλος

από τη συλλογή Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, 2019