Χωρίς άλλοθι

Σκούπισα τις πέτρες από τον ιδρώτα τους
Τις μικρές μου λύπες από τα μάτια
Τα λειψά θέλω από τις άμεσες προσδοκίες μου
Και κείνο το οδυνηρό σου ψέμα από τον ορίζοντα
Κι έμεινα γυμνή από κάθε άλλοθι

Πώς να χορτάσω τώρα την ύπαρξή μου
με τόση στιλπνότητα αισθημάτων

Φυγαδεύω ερήμην σου όλες μου τις αλήθειες
Αφήνω στο κλουβί μόνον τους πόθους μου
κι αυτούς γυμνούς από κατάνυξη

Σαν πέσουν οι νύχτες αιχμηρές πάνω μας
μη φοβηθείς
Τις έχω δασκαλέψει να παραστήσουν τις αθώες

Κανείς -ούτε κι εγώ- δεν θα μπορέσει να δει
πίσω από το απολύτως προσποιητό χαμόγελό τους
την εξαντλημένη δυστυχία μας

 ( Χαλκιδική  …ένα αδυσώπητο  καλοκαίρι…γεμάτο αγκάθια…)

Φιλαρέτη Βυζαντίου
από τη συλλογή Πυρ εσώτερον, 2018