Άτιτλο (Σηκώνονταν και παρέπαιαν οι αναπνοές μας ...)

Σηκώνονταν και παράπαιαν οι αναπνοές μας

Στα στήθη έπεφτε από τον ουρανό το φως

Στις ρίζες των μαλλιών φυσούσε ίδιος πάντα ο

Αέρας

Μόνο πάνω από τη ράχη μοχθηρά

Σπινθήριζε η απόφαση

Να υπερβούμε τους φραγμούς,

Μία του ανέφικτου μικρή διεκπεραίωση

Λαχταρώντας ο ένας από τον άλλο

Άντζελα Ζιούτη 

από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003