Δημιουργία

μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ â ὅταν τελείωσε τὸ ἔργο του τὸ πολλαπλὸ â τὸ ἔργο του τὸ μέγα â ξέμεινε λίγο ἀπ᾽ τὸ πολύτιμο ὑλικὸ στὸ Χέρι του.

γιὰ μιὰ στιγμὴ â τὸ κοίταξε â τὸ ζύγισε â τὸ χάιδεψε â ἄναψε μέσα του φωτιὰ â ἔριξε τὴν πιὸ καυτή του λάβα â ψιθύρισε λόγια μυστικὰ â τοῦ φύσηξε τὸ συνειδὸς â καὶ τό ᾽πλασε μὲς στὴν παλάμη του â μιὰ τέλεια μικρούλα σφαίρα.

μὰ πρὶν προλάβει â νὰ σκεφτεῖ τί θὰ τὴν κάνει â τὰ κουρασμένα βλέφαρα ἔκλεισαν â ἄνοιξε ἡ παλάμη â ἡ σφαίρα κύλησε â καὶ μέσα στὸ ἀπέραντο γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ â ἀενάως ἀπὸ τότε ταξιδεύει.

κανένας δὲν γνωρίζει â ἂν τοῦτο τὸ ὑπέροχο ταξίδι της â σὲ κάποια στιγμὴ θὰ τελειώσει â ἂν θὰ τελειώσει μ᾽ ἕναν βρόντο â ἢ μ᾽ ἕναν λυγμὸ â ἢ κάπου ἀλλοῦ â σὲ κάποια μακρινὴ γωνιὰ â τῶν ἄγνωστων â κι ἀπρόσιτων συμπάντων â μὲ νέα ἰδέα â μὲ νέα πνοὴ â μιὰ νέα ζωὴ â ξανὰ â θὰ ξεκινήσει.

         Νικος Νικολάου - Χατζημιχαήλ
         από τη συλλογή Ύδατα Υδάτων, 2016