Αὐτὸ ἐδῶ τὸ κτήριο μὲ τοὺς κίονες
καὶ τὶς πέντε του καμάρες
Ποὺ βλέπει στὴ θάλασσα τοῦ νότου
Εἶναι τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
Εἶναι τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκε ὁ πατέρας
Εἶναι τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκε ὁ παπποῦς.
Αὐτὸ ἐδῶ τὸ δέντρο τὸ ψηλὸ εἶναι μιὰ μαυρομάτα
Καὶ ἂν κοιτάξετε προσεχτικὰ μέσα στὶς φυλλωσιές του
Θὰ δεῖτε μιὰ μικρὴ ἀκατοίκητη φωλιὰ
Ποὺ ἔφτιαξαν μὲ τέχνη καὶ ἀγάπη δυὸ σγαρτίλια.
Ἀπ᾿ ἐδῶ ξεκινῆστε μὲ τρακτὲρ
Ἢ μὲ ἀγροτικὸ αὐτοκίνητο
Ἢ μὲ τὸν νοῦ
Ἢ ἀκόμα μὲ τὸ Google Earth
Καὶ στὸ σημεῖο Ὕψιλον σὰν φτάσετε
-ἔτσι τὸ λέγαμε∙ ἔμοιαζε μὲ τὸ γράμμα-
Θὰ δεῖτε πὼς ἕνα μικρὸ δρομάκι ξεχωρίζει
Παράνομα εἰσέρχεται στὸν διπλανὸ ἀγρὸ
Καὶ σὲ μεγάλης χαρουπιᾶς τὸν ἴσκιο χάνεται.
Ἀπ᾿ ἐκεῖ τρέχαμε γρήγορα στὴ θάλασσα
Ἀφοῦ τρυπώναμε γιὰ λίγο πρῶτα
Σὲ μιᾶς αἰωνόβιας σκινιᾶς τὴ δροσερὴ σκιὰ
Γιατὶ τὰ πόδια ἔκαιγε ἡ πυρωμένη ἄμμος.
Νίκος Νικολάου - Χατζημιχαήλ
από τη συλλογή Διθαλάσσου, 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου