Μια όαση είσαι
να ξαποστάσει το καραβάνι των αισθήσεων
ένα τριαντάφυλλο που μισάνοιξε
τα πέταλά του στον ήλιο
μια υποψία δροσιάς
στον οξύ πόνο του ανέκκλητου
ένας γνώριμος παράδεισος
στην παρθένα γη της λήθης
μια ανέγγιχτη μαργαρίτα
στο περιβόλι του έρωτα
μια γεύση από βατόμουρο
μια γεύση ευτυχίας…
Μαρία Α. Ποπκιώση-Χαραλαμπίδου
από τη συλλογή Ασημένιες Φωταψίες, 2014
Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι μία όαση. Στον ποιητικό λόγο και στην πραγματικότητα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι μια όαση στην μπλογκόσφαιρα το ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται:)
καλοκαιρινή καλησπέρα αγαπημένε μας ποιητή:)
Μια όαση αναζητούμε όλοι στην περιπέτεια της ζωής μας, αγαπημένο κορίτσι των άστρων. Μια όαση και στην πρόσφατη ερημιά των ιστολογίων. Ίσως λοιπόν όαση να είμαστε ο ένας για τους άλλους, εμείς οι εναπομείναντες πιστοί στο αρχικό μας μέσο. Δεν είναι λίγο αυτό, καθόλου λίγο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ για τη φωτεινή σου επίσκεψη. Καλό καλοκαίρι και καλή δύναμη για τη συνέχεια.
Ας είμαστε μια υποψία δροσιάς ο ένας για τον άλλο...μια καλοκαιρινή βροχή των αστεριών...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣας ευχαριστώ πολύ Άστρια και Poem...να είστε καλά...
Εύχομαι ένα πολύ γλυκό και δημιουργικό καλοκαίρι...
Σε ευχαριστώ και σου ανταποδίδω τις ευχές, Μαρία μου. Καλή δύναμη, καλή έμπνευση, καλό καλοκαίρι.
ΑπάντησηΔιαγραφή