Συνομιλία

                                πεθαίνουν τα κλαριά απ' αγάπη
                                              Federico Garcia Lorca

                                                                                                                                                                  

Ρωτώ την ποίηση

για το σχήμα της λύπης

την ιτιά μου δείχνει,

το δέντρο που πονά, αυτή

με γερμένα τα κλαριά

προσκυνά βουβά το χώμα.

Νευρωνικό αντίστοιχο,

λέει η επιστήμη,

γυναίκας κλαίουσας που

με λυτά τα μακριά μαλλιά

θρηνεί ασάλευτη

του έρωτα

το φθαρτό σώμα.

Μαρία Λάτσαρη
από την ανέκδοτη συλλογή 
Εν δυνάμει πραγματικότητα