Κάτω απ' τις χαραμάδες

R.Magritte

Να 'ρχόσουν, λέει, άυλη, κάτω απ' τις χαραμάδες

να 'μπαινες μυστικά την ώρα που κλείνουν τα φώτα
να προχωρούσες ψηλαφιστά μες στο σκοτάδι
να μ' έβρισκες και να 'μπαινες κάτω απ' τα σκεπάσματα...

Να 'τανε, λέει, η πρώτη αύρα του όρθρου, της αρχής

βρέφος η μέρα να μας συναντούσε παλεύοντας
κι ύστερα οι ρόδες της σαν σύγχρονο μοτοσακό
να μας γυρίζαν στην παλιά, την καθημερινή ζωή μας...

Άσ' τα. Μην τα γυρεύεις. Δεν γίνονται πια θαύματα.

Καινούργιες λέξεις δεν υπάρχουν να περιγράψουνε τον θάνατο.
Μόνο βροχές από απραγματοποίητα όνειρα
κατακλυσμός από άχρηστα αν, ίσως, μήπως αν – και τέτοια.

Γιάννης Καρατζόγλου

από τη συλλογή Πρατήριο καυσίμων, 1982