Δεν
μίλησα, Γιάννη, δεν φώναξα∙
κοιμόμουνα
κι εγώ τη χειμερία νάρκηανώριμος στο χρέος – πλην του έρωτα.
Κι ενώ
σίδερα κρύβαν τ' αδέρφια μας
γνωστοί
και φίλοι λιγοστεύαν ένας έναςπάλι δεν μίλησα – ομολογώ φοβόμουν.
Αύριο μεθαύριο,
δεν γίνεται, θα ξεδιπλώσουν οι σημαίες
θα
μυρμηγκιάζουν οι πλατείες λευτεριά∙εγώ ξανά δεν θα μιλώ – πάλι θα νιώθω μόνος.
Γιατί
θα ξέρω πως δεν έσωσα κανένα πιστοποιητικό
παρά
μόνο δικαιολογίες: πως όταν ξύπνησα ήταν πια αργάδεν είχα βρει στο πλάι μου κανέναν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου