Καθημερινότητα

Στον Βασίλη και στον Δημήτρη

Ανείπωτες τολμηρές σκέψεις.

Εγκλωβισμένα πάθη σε αόρατα δίχτυα.
Κάθε μέρα παίζουμε στο ίδιο θέατρο
την ίδια παράσταση
με χειροκροτήματα ακατανόητα.
Κάθε μέρα πέφτει η αυλαία.
Μετά βγάζουμε τα τρύπια καπέλα της εφηβείας
και μαζεύουμε τις λιγοστές δεκάρες.

Μια μονότονη μελωδία ακούγεται απ’ το βάθος.

Από ένα ξεχασμένο πιάνο.
Πένθιμη απόδειξη πως το αδύνατο παρέμεινε ανέγγιχτο.

Χίος, Ιανουάριος 2013

Παύλος Παρασκευαϊδης 

από τη συλλογή «Μουσείο κέρινων ποιημάτων», 2014