Το Λενιώ δεν έχει πια
σκονισμένα γόνατα
τα μαλλάκια της δεν είναι
αχτένισταστα χειλάκια της δεν υπάρχουν λεκέδες σοκολάτας
δεν μπλέκει ανεπιτήδευτα τα χεράκια της
δε χορεύει σα νεράιδα
δεν κλέβει πια το γλυκό της γιαγιάς
ούτε βλέπουμε τα λειψά της δοντάκια όπως τότε
που έκοβε και μας μοίραζε το θεϊκό χαμόγελο της
Το Λενιώ πήγε πανεπιστήμιο
έμαθε πολεμικές τέχνες και
πάει γυμναστήριοέχει σημαντικό πόστο σε μια σπουδαία επιχείρηση
οδηγεί κι αισχρολογεί
κι όποτε ανέβει στο χωριό
όλοι σταυροκοπιούνται και θαυμάζουν:
«Βρε, το Λενιώ είναι αυτό; πώς μεγάλωσε έτσι;
Σωστός άντρας έγινε»
Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου
Από
τη συλλογή «Η τράπουλα του καλοκαιριού», Ars Poetica 2012
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου