ghost painting, abstract, πηγή walls-inc.net
Γυρίζω απ’ την κηδεία τού πατέρα
τραγούδια παιδικά
παράξενα αλλοιωμένα
πάνω σε μια κούνια τραγουδά
μικρό παιδί ο ίδιος
η κούνια δεν τρίζει
ο κόσμος γυρίζειφυτρώνουμε για λίγο
στάχυα −ξερά–
μας κρατούν τα παιδιάγια λίγο στο χέρι
(στο ενδιάμεσο)
περιφέρομαι
σε ετοιμοθάνατων κρεβάτια τα τελευταία τους λόγια καταγράφω
κουράστηκα, μπερδεύτηκα, άρχισα να φωνάζω:
«Ο επόμενος, ο επόμενος
παρακαλώ
να δούμε τι θα μας πει κι αυτός, παρακάτω»
(«Την έγνοια του για τη ζωή που φεύγει, καημένε
κι αν φεύγει ξαφνικά την έγνοιά του για τους δικούς του»)
προετοιμάζομαι, διακριτικά να πεθάνω
σαν άλλος σκύλος του Σελίνδίχως να παραπονεθώ
και δίχως θέατρο προπάντων
απλά
όπως ο θάνατος συμβαίνει
κι εκεί που το σχεδιάζω
σκοτώνομαι σε ατύχημα
χωρίς ποτέ μου να το μάθω
Παράξενο που σας μιλώ
ΠαράξενοΠέτρος Γκολίτσης
από τη συλλογή Το τριβείο του χρόνου, 2013
Ενότητα : Πολυάνδρειο (Ωχρόλευκα και αιματωπά)
Επανερχόμαστε τώρα στην πρόσφατη συλλογή του Πέτρου Γκολίτση. Διαβάστε και τα προηγούμενα ποιήματά του που είχα αναρτήσει το 2012.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘαυμάσιο ποίημα. Τυχαίνει να το έχω ακούσει στην εκπληκτική απαγγελία του Άκανθου και ακόμα έχω στη μνήμη μου τη φωνή του να χρωματίζει με τον ιδιαίτερο τρόπο του κάποιους στίχους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚική
Καταλαβαίνω τι εννοείς, Κική μου, γιατί ήμουν παρών στην αντίστοιχη εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη με τον Άκανθο και τη Τζούτζη. Καλημέρα.
ΑπάντησηΔιαγραφή