Άνδρες μελαμψοί κι αγόρια κοντές σκουρόχρωμες γυναίκες και ξανθά κορίτσια τους δρόμους της γενέτειρας χρωματίζουν φούστες πλουμιστές μάτια κάρβουνα. Ψάχνουν στα σκουπίδια μας, Θεέ μου, να βρούν το χαμένο μας παράδεισο. Γιώργος Λ. Οικονόμου
Οι τεράστιες αντιφάσεις του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της καταναλωτικής κοινωνίας, Όλγα μου. Άγνωστη έννοια η δικαιοσύνη στον πλανήτη των ανθρώπων. Και πασίγνωστη η υποκρισία.
Αυτό το (ωραίο) ποίημα θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία μας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ, φίλε Ιωάννη. Και σε ειδικά σεμινάρια, θα πρόσθετα, για νεόπλουτους γονείς. Μάλλον όμως τώρα έχει αναλάβει η κρίση τη διδασκαλία.
ΑπάντησηΔιαγραφήTόλη μου,είναι πάρα πολλά τελικά αυτά που δυστυχώς δεν διδάσκονται...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ ωραίο ποίημα!
Καλή σου βδομάδα φίλε μου.
Οι τεράστιες αντιφάσεις του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της καταναλωτικής κοινωνίας, Όλγα μου. Άγνωστη έννοια η δικαιοσύνη στον πλανήτη των ανθρώπων. Και πασίγνωστη η υποκρισία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα, να είσαι καλά, γλυκιά μου.