Κρεμασμένο στο καρφί,
Λάφυρο του χρόνου
το σκισμένο παλτό σου πατέρα.
Άδεια σακιά τα μανίκια
και τα μαύρα κουμπιά,
τυφλά μάτια που χάσκουν,
έτοιμα να χυθούν στο πάτωμα.
Το χάιδεψα και χάθηκα
στη θαλπωρή
μιας ανοιχτής αγκαλιάς.
Γιάννης Καραμίχος
από τη συλλογή Στην άκρη του νου, 2010
Δεν ξέρω γιατί αλλά με συγκίνησε. Ή μάλλον ξέρω αλλά δεν χρειάζεται να εξηγώ τα αυτονόητα και εν πολλοίς κοινά συναισθήματα που προκαλεί ένα τέτοιο θέμα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα δάσκαλε!
Κι εγώ έχω γράψει ένα ποίημα για το παλτό του πατέρα μου, Λίλιαν, «... που στον βαρδάρη μας χωρούσε και τους δυο».
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα, ποιήτρια.