Εσύ
πάντοτε ανέγγιχτη απ’ το χρόνο
να με κοιτάς με το βαθύ σου βλέμμα
πίσω από ανταύγειες και κατοπτρισμούς
και ομίχλες βυθισμένων παρελθόντων
Και να –
προβάλλεις άξαφνα καθώς
πρώιμος ανθός σε παγωμένο κήπο
Φωτίζονται οι στιγμές
λαμπρές νησίδες
στον ωκεανό της απεραντοσύνης
λίγο προτού χαθούν
ξανά
στο μαύρο
Όνειρο τάχα; Ελπίδα; Ή μόνο μια
παροδική παραίσθηση
μια λάμψη
μια ταπεινή μεταγραφή σε οικείες εικόνες
του σκοτεινού μυστήριου που μας κλώθει;
Ορέστης Αλεξάκης
από τη συλλογή Το άλμπουμ των αποκομμάτων, 2009
αχ αυτή η λάμψη, η παραίσθηση, το όνειρο, η μοναδική ελπίδα, για να ξεφύγουμε από το σκοτεινό μυστήριο που μας κλώθει...
ΑπάντησηΔιαγραφήμου θύμισε την αρχή της Ασκητικής του Καζαντζάκη εδώ ο ποιητής...
ποίημα που με μάγεψε, αντίθετα από το προηγούμενο, που ομολογώ δεν μου άρεσε τόσο...
πρώιμος ανθός σε παγωμένο κήπο !!
ΑπάντησηΔιαγραφήπαίρνω το όνειρο αγκαλιά και...καληνύχτα !
Όλοι έχουμε τις προσωπικές μας προτιμήσεις, Τζούλια μου. Κι εμένα αυτό μου άρεσε πιο πολύ. Είναι πιο λαμπερό, πιο ποιητικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαληνύχτα.
Ξωτικό, σε κάποιο άλλο ιστολόγιο σε είδα να απαρνείσαι τις μαγικές σου ιδιότητες. Εμείς οι ποιητές όμως πιστεύουμε στα ξωτικά. Και το ίδιο το ποίημα αυτό ανήκει στην ενότητα «μυστικά και θαύματα».
ΑπάντησηΔιαγραφήΨηλά το μαγικό κεφαλάκι σου λοιπόν, να δίνεις θάρρος και σε μας.
Καληνύχτα κι άφησε το κόκκινο φεγγάρι αναμμένο.
Εμένα μ΄αρεσε και το άλλο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό, μου πολυαρέσει...
Φιλιά
E, τότε να δούμε αν θα σου αρέσει κι αυτό που θα αναρτήσω το απόγευμα, ουράνιο πλάσμα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟμίχλες βυθισμένων παρελθόντων... πόσα μπορεί να υπάρχουν σε ένα βλέμμα μόνο;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην καλησπέρα μου και την ευχή μου για καλή συνέχεια.
Σ' ευχαριστώ, Άννα μου, καλωσόρισες και πάλι. Με τις χίλιες δυο δουλειές, καιρό έχουμε να πούμε μια καλησπέρα έστω. Ελπίζω να είσαι καλά από κάθε άποψη, μέσα στα βιβλία σου ως συνήθως.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό βράδυ.