Τότε ήταν που είδα
τις μελλοντικές σου σκέψεις
να φεύγουν δαχτυλίδια καπνού
Ένα καράβι έμπαινε
στο λιμάνι δίπλα μας
κι αν απλώναμε το χέρι
θα το αγγίζαμε
Όπως αγγίζει κανείς στο χάρτη
ένα ταξίδι
που ματαιώθηκε
Μαρία Καρδάτου
από τη συλλογή Αβλαβής διέλευση, 2008
Όπως αγγίζει κανείς στο χάρτη
ΑπάντησηΔιαγραφήένα ταξίδι
που ματαιώθηκε
πολλή θλίψη δείχνει αυτό το ποίημα...
όμορφα λυπημένο ποίημα...
ΑπάντησηΔιαγραφήέχει αυτή τη θλίψη του
αμετάκλητου, του οριστικού...
του τέλους...
Ναι. Και μου θυμίζει τα ταξίδια που έκανα με ένα κόκκινο μολύβι στον χάρτη ως την άκρη του κόσμου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦύγαμε;
Στάσου να πάρω τα μολύβια μου και φύγαμε! (Κράτα εσύ το κόκκινο να πάρω εγώ το μπλε)
ΑπάντησηΔιαγραφήΒάλε και «το κρασί που μας μεθούσε» στο ποίημα του Γρηγοριάδη και φύγαμε. Κι εκείνο κόκκινο ήταν, κατακόκκινο.
ΑπάντησηΔιαγραφή